¹ Det er alt mange som hev teke seg til å setja upp ei fråsegn um dei hendingarne som hev gjenge fyre seg hjå oss,

² so som dei hev bore det fram dei som frå fyrsten var augvitne og ærendsveinar åt ordet.

³ Difor hev eg og sett meg fyre at eg vilde granska alt vel frå grunnen og so skriva det upp åt deg, gjævaste Teofilus - stykke for stykke, soleis som det heng saman,

⁴ so du kann sjå kor truverdig ho er den soga som du hev høyrt.

⁵ I den tidi då Herodes var konge i Jødeland, var det ein prest som heitte Zakarja; han høyrde til det prestelaget som hev namn etter Abia. Kona hans var ætta frå Aron, og heitte Elisabet.

⁶ Båe var dei rettferdige for Gud; dei fylgde alle Herrens bod og fyresegner, og ingen kunde finna noko å lasta deim for.

⁷ Men dei hadde ikkje born; for Elisabet var ’kje barnkjømd, og dei var båe fram i åri.

⁸ So var det ein dag Zakarja gjorde prestetenesta for Gud; for turen var komen til hans lag,

⁹ og då dei drog strå, som visi er millom prestarne, fall det på honom å ganga inn i Herrens tempel og bera fram røykofferet,

¹⁰ med heile folkemengdi stod utanfor og bad i røykoffertimen.

¹¹ Då fekk han med ein gong sjå ein Herrens engel, som stod på høgre sida åt røykofferaltaret.

¹² Då Zakarja såg engelen, stokk han, og det kom ein otte yver honom.

¹³ Men engelen sagde til honom: «Ver ikkje rædd, Zakarja! Gud hev høyrt bøni di; du og Elisabet, kona di, skal få ein son, og du skal kalla honom Johannes.

¹⁴ Då vert du både glad og fegen, og mange skal gleda seg av di han er fødd.

¹⁵ For han skal vera stor i Herrens augo; han skal ikkje drikka vin eller sterke drykkjer, og alt ifrå morsliv skal han fyllast av den Heilage Ande.

¹⁶ Mange av Israels-sønerne skal han venda um til Herren, deira Gud,

¹⁷ og sjølv skal han ganga fyre honom i Elias ånd og kraft, og venda hjarto åt federne um til borni, og dei ulyduge til den hug som bur i rettferdige menner, so han kann vinna Herren eit vel fyrebutt folk.»

¹⁸ «Korleis kann eg vita um dette er sant?» sagde Zakarja til engelen; «eg er då ein gamall mann, og kona mi er og fram i åri.»

¹⁹ Då svara engelen: «Eg er Gabriel, som stend for Guds åsyn. Eg er send hit og skal tala med deg og bera dette gledebodet til deg.

²⁰ Og no skal du ljota tegja, og ikkje kunna tala, alt til den dagen dette hender, for di du ikkje trudde meg; men det eg hev sagt, skal sannast når tidi er komi.»

²¹ Medan stod folket og venta på Zakarja, og undra seg yver at han drygde so lenge i templet.

²² Men då han kom ut, og ikkje kunde tala med deim, skyna dei at han hadde set ei syn i templet; sjølv nikka han og gjorde teikn til deim, men var og vart mållaus,

²³ og då tidi for tempeltenesta hans var ute, for han heim att.

²⁴ Eit bil etter hende det at Elisabet, kona hans, vart med barn. Då heldt ho seg heime i fem månader, og sagde:

²⁵ «Soleis hev Herren laga det for meg då tidi var komi at han i nåde vilde taka burt skammi mi millom folk.»

²⁶ Då det leid på sette månaden, vart engelen Gabriel send frå Gud til ein by i Galilæa som dei kallar Nasaret,

²⁷ åt ei møy som var trulova med ein mann som heitte Josef, av Davids-ætti, og møyi heitte Maria.

²⁸ Då engelen kom inn til henne, sagde han: «Guds fred, du som hev fenge slik nåde! Herren er med deg! Velsigna er du millom kvinnor!»

²⁹ Ved desse ordi stokk ho, og tenkte med seg: «Kva er dette for ei helsing?»

³⁰ Men engelen sagde til henne: «Ver ikkje rædd, Maria! Du hev funne nåde hjå Gud!

³¹ Du skal verta med barn og få ein son, og kalla honom Jesus.

³² Han skal vera stor og kallast son åt den Høgste, og Herren Gud skal gjeva honom kongsstolen åt David, ættfaren hans;

³³ han skal vera konge yver Jakobs-ætti i all æva, og det skal ikkje vera ende på kongedømet hans.»

³⁴ «Korleis skal det ganga til, når eg ikkje hev mann?» sagde Maria.

³⁵ «Den Heilage Ande skal koma yver deg, og krafti åt Den Høgste skal skyggja yver deg,» svara engelen; «difor skal og det heilage som vert født, kallast Guds Son.

³⁶ Og høyr: Elisabet, som er skyld deg, skal og hava ein son på sine gamle dagar; dei sagde ho var ikkje barnkjømd, men no er ho alt i sette månaden;

³⁷ for ingen ting er umogeleg for Gud.»

³⁸ Då sagde Maria: «Her stend eg - eg er Herrens tenestkvinna! Lat det ganga meg som du hev sagt!» So for engelen burt att.

³⁹ Straks etter tok Maria av stad, og for so fort ho kunde upp i fjellbygderne, til ein by i Judaland;

⁴⁰ der gjekk ho inn i huset åt Zakarja og helsa på Elisabet.

⁴¹ Då hende det at med same Elisabet høyrde helsingi hennar Maria, hoppa fostret i livet hennar; og ho vart fyllt av den Heilage Ande,

⁴² og kvad med høg røyst: «Velsigna vere du i kvendeflokk, velsigna det du under beltet ber!

⁴³ Kvi skal det timast meg so store ting at mor åt Herren min kjem hit til meg?

⁴⁴ For då di helsing nådde øyra mitt, då hoppa fostret i mitt liv av frygd.

⁴⁵ Ja, sæl er ho som leit på Herrens ord, at det han hadde lova, laut gå fram!»

⁴⁶ Og Maria svara: «Mi sjæl høglovar Herren,

⁴⁷ mitt hjarta gleder seg i Gud, min frelsar!

⁴⁸ Han tenkte på si ringe tenestkvinna! For ifrå denne stund skal alle ætter kalla meg for sæl.

⁴⁹ Stort er det han for meg hev gjort den Megtige, og heilagt er hans namn;

⁵⁰ frå ætt til ætt hans miskunn når mot deim som ottast honom.

⁵¹ Velduge verk so gjer hans sterke arm; storlåtne spreider han for ver og vind med deira høgferds-hug;

⁵² han støyter hovdingar frå høgsæte og lyfter låge upp;

⁵³ Hungrige mettar han med gode gåvor, og rikingar rek han tomhendte burt.

⁵⁴ Han sytte vel for Israel, sin svein; til evig tid han minnast vil -

⁵⁵ So var hans ord til federn’ våre - si miskunn mot Abraham og hans ætt.»

⁵⁶ Maria vart verande hjå henne um lag tri månader; sidan for ho heim att.

⁵⁷ So kom tidi at Elisabet skulde eiga barn, og ho åtte ein son.

⁵⁸ Og då grannarne og skyldfolket høyrde kor stor ein nåde Herren hadde vist henne, vart dei glade og ynskte henne til lukka.

⁵⁹ Åtte dagar etter kom dei og skulde umskjera guten; men då dei vilde kalla honom Zakarja etter faren,

⁶⁰ tok mor hans til ords og sagde: «Nei, han skal heita Johannes!»

⁶¹ «Det er ingen i ætti som heiter so,» svara dei,

⁶² og dei gjorde teikn til faren, kva han vilde guten skulde kallast.

⁶³ Då bad han um ei tavla og skreiv: «Johannes er namnet hans!» Alle undra seg;

⁶⁴ men i det same fekk han att mål og mæle, og han tala og prisa Gud.

⁶⁵ Då kom der ein otte på alle dei som budde der ikring; i heile Judaheidi vart alt dette mykje umtala,