¹ Då han såg upp, vart han var at dei rike lagde gåvorne sine i templekista;

² og han vart var ei armodsleg enkja, som lagde tvo skjervar.

³ Då sagde han: «Det segjer eg dykk for sant: Denne fatige enkja hev lagt meir enn dei alle.

⁴ For det som desse gav, det gav dei alle av nøgdi si; men ho gav av si fatige råd - gav alt ho hadde til å livberga seg med.»

⁵ Det var nokre som tala um templet, at det var prydt med fagre steinar og vigde gåvor. Då sagde han:

⁶ «Dette som de skodar, um det skal de vita at det vil koma ei tid då her ikkje vert liggjande stein på stein, som ikkje skal rivast laus.»

⁷ «Når skal då dette ganga fyre seg, meister,» spurde dei, «og kva er merket på at den tidi lid nær?»

⁸ Då svara han: Sjå dykk fyre, so ingen fær ført dykk på villstig! For mange skal taka mitt namn og segja: «Det er eg!» og: «Det lid innpå tidi. Fylg ikkje etter deim!

⁹ Og når de høyrer um ufred og upprør, so vert ikkje fælne! For fyrst lyt det henda; men enden kjem ikkje straks.»

¹⁰ So sagde han til deim: «Folk skal reisa seg imot folk, og rike mot rike;

¹¹ store jordskjelvar skal koma, og uår og sott kring i landi; og det skal syna seg skræmor og store teikn frå himmelen.

¹² Men fyrr alt dette hender, skal dei leggja hand på dykk og forfylgja dykk og draga dykk inn i synagogor og fangehus; og de skal førast fram for kongar og landshovdingar for mitt namn skuld.

¹³ Då skal de koma til å vitna.

¹⁴ Legg dykk då på minne at de ikkje fyreåt tarv tenkja på korleis de skal svara for dykk!

¹⁵ Eg skal gjeva dykk munn og visdom, som ingen av motmennerne dykkar skal kunna standa seg for eller segja imot.

¹⁶ Jamvel foreldre og brør og skyldfolk og vener skal svika dykk og valda sume av dykk dauden,

¹⁷ og alle skal hata dykk for mitt namn skuld.

¹⁸ Men ikkje eit hår på hovudet dykkar skal forkomast.

¹⁹ Haldt ut, so skal de vinna sjælerne dykkar!

²⁰ Når de ser at stridsherar kringset Jerusalem, då skal de vita at det ikkje er lenge fyrr han vert lagd i øyde.

²¹ Då lyt dei som er i Judaland røma til fjells; dei som er inni byen, lyt flytja ut, og dei som er utpå landet, må ikkje koma inn.

²² For dette er hemnardagarne; då skal det ganga fram alt det som stend skrive.

²³ Stakkars deim som gjeng med barn eller gjev brjost, i dei dagarne! For det skal vera stor naud i landet og vreide yver dette folket.

²⁴ Dei skal falla for sverdseggi og førast hertekne burt til alle heidningfolk, og Jerusalem skal heidningarne trøda under fot, til heidningtidi er ute.

²⁵ Det skal syna seg teikn i sol og måne og stjernor, og på jordi skal folki fælast i vonløysa, når havet og brotsjøarne dyn.

²⁶ Folk skal uvita av rædsla og gru for det som kjem yver mannaheimen; for himmelkrafterne skal skakast.

²⁷ Då skal dei sjå Menneskjesonen koma i skyi med velde og stor herlegdom.

²⁸ Men når dette tek til å henda, då rett dykk upp, og lyft hovudet! for det lid mot utløysingi dykkar.»

²⁹ So sagde han deim ei likning: «Sjå på fiketreet og alle andre tre!

³⁰ So snart de ser dei hev sprotte, då veit de av dykk sjølve at no er sumaren nær.

³¹ Soleis når de ser dette hender, då veit de at Guds rike er nær.

³² Det segjer eg dykk for visst: Denne ætti skal ikkje forgangast fyrr alt saman hev hendt.

³³ Himmel og jord skal forgangast, men mine ord skal aldri forgangast.

³⁴ Gjev agt på dykk sjølve, at de aldri let hjarta tyngjast av rus og ovdrykk og verdsleg sut, so den dagen kjem uventande på dykk!

³⁵ For som eit fuglenet skal han skal koma yver alle som bur kring i vidande verdi.

³⁶ Vak kvar tid og stund, og bed at de kann få styrk til å røma undan alt dette som koma skal, og standa dykk framfor Menneskjesonen!»

³⁷ Um dagarne lærde han i templet; men um kveldarne gjekk han ut or byen og var natti yver på den åsen dei kallar Oljeberget.

³⁸ Og alt folket kom tidleg um morgonen til honom i templet og lydde på honom.