¹ Difor, heilage brør, som er luthavande i eit himmelsk kall! sjå på den apostel og øvsteprest som me kjennest ved, Jesus,

² han som var tru mot den som gjorde honom dertil, liksom og Moses var i heile hans hus!

³ For denne er halden so mykje større æra verd enn Moses, som den som hev bygt huset, hev større æra enn huset sjølv.

⁴ Kvart hus er det einkvan som byggjer, men den som hev bygt alt, det er Gud.

⁵ Og Moses var vel tru i heile hans hus som ein tenar til å vitna um det som skulde verta tala,

⁶ men Kristus stend som son yver huset hans; og hans hus er me, so framt me held vårt frimod og den voni me rosar oss av, fast alt til enden.

⁷ Difor, som den Heilage Ande segjer: «I dag, um de høyrer hans røyst,

⁸ so forherd ikkje dykkar hjarto som på argingsstaden på freistingsdagen i øydemarki,

⁹ der federne dykkar freista meg; dei prøvde meg, endå dei såg mine gjerningar i fyrti år.

¹⁰ Difor harmast eg på denne ætti og sagde: «Dei fer alltid vilt i hjarta;» men dei kjende ikkje mine vegar,

¹¹ so eg svor i min vreide: «Sanneleg, dei skal ikkje koma inn til mi kvila!»»

¹² Sjå til, brør, at det ikkje i nokon av dykk skal vera eit vondt, vantruande hjarta, so han fell frå den livande Gud!

¹³ Men påminn kvarandre kvar dag, so lenge som det heiter: «i dag», so ikkje nokon av dykk skal verta forherd ved dåring av syndi!

¹⁴ For me hev fenge lut med Kristus, so framt me held vår fyrste fulle vissa fast til enden.

¹⁵ Når det vert sagt: «I dag, um de høyrer hans røyst, so forherd ikkje dykkar hjarto som på argingsstaden,»

¹⁶ kven var då dei som høyrde og arga honom? Var det ikkje alle dei som gjekk ut or Egyptarland ved Moses?

¹⁷ Men kven var det han harmast på i fyrti år? var det ikkje på deim som hadde synda, so deira kroppar fall i øydemarki?

¹⁸ Og kven var det han svor um, at dei ikkje skulde koma inn til hans kvila, utan um deim som var vantruande?

¹⁹ So ser me då at dei ikkje kunde koma inn for vantru skuld.