¹ Men um dei åndelege gåvor vil eg ikkje at de skal vera uvitande, brør!

² De veit at då de var heidningar, let de dykk draga til dei mållause avgudarne, etter som de vart dregne.

³ Difor kunngjer eg dykk, at ingen som talar i Guds Ande, segjer: «Forbanna er Jesus,» og ingen kann segja: «Jesus er Herre,» utan i den Heilage Ande.

⁴ Det er skil på nådegåvor, men Anden er den same.

⁵ Og det er skil på tenestor, men Herren er den same.

⁶ Og det er skil på kraftige verknader, men Gud er den same, som verkar alt i alle.

⁷ Men openberringi av Anden fær kvar og ein til det som er gagnlegt.

⁸ For ein fær visdoms tale ved Anden, men ein annan kunnskaps tale ved den same Ande;

⁹ ein annan tru ved den same Ande, ein annan nådegåvor til å lækja ved den same Ande;

¹⁰ ein annan kraft til å gjera under, ein annan profetgåva, ein annan gåva til å prøva ånder, ein annan ymse tungor, ein annan tyding av tungor.

¹¹ Men alt dette verkar ein og den same Ande, som skifter ut til kvar for seg, etter som han vil.

¹² For liksom likamen er ein og hev mange lemer, men alle lemerne på likamen er ein likam, endå dei er mange, soleis er det og med Kristus.

¹³ For i ein Ande er me alle døypte til å vera ein likam - anten me er jødar eller grækarar eller trælar eller frie - og alle hev me fenge drikka ein Ande.

¹⁴ For likamen er ikkje heller ein lem, men mange.

¹⁵ Um foten vilde segja: «Då eg ikkje er hand, so høyrer eg ikkje med til likamen,» so høyrer han då like fullt med til likamen.

¹⁶ Og um øyra vilde segja: «Då eg ikkje er auga, so høyrer eg ikkje med til likamen,» so høyrer det då like fullt med til likamen.

¹⁷ Dersom heile likamen var auga, kvar vart det då av høyrsla? Dersom det heile var høyrsla, kvar vart det då av lukti?

¹⁸ Men no hev Gud sett lemerne, kvar ein av dei på likamen, so som han vilde.

¹⁹ Men dersom dei alle var ein lem, kvar vart det då av likamen?

²⁰ Men no er det mange lemer, men ein likam.

²¹ Auga kann ikkje segja til handi: «Eg treng ikkje til deg,» eller hovudet til føterne: «Eg treng ikkje til dykk.»

²² Men tvert imot: dei lemerne på likamen som synest vera veikast, dei er naudsynlege.

²³ Og dei lemerne på likamen som syntest oss mindre æra verde, deim klæder me med større æra; og dei lemerne våre som me blygjest ved, deim klæder me med større blygd.

²⁴ Men dei lemerne våre som er oss til sømd, dei treng ikkje til det. Men Gud hev sett likamen soleis saman, at han gav det ringaste størst æra,

²⁵ so det ikkje skal vera tvidrag i likamen, men at lemerne skal hava same umsut for kvarandre.

²⁶ Og um ein lem lid, so lid alle lemerne med, eller um ein lem vert heidra, so gled alle lemerne seg med.

²⁷ Men de er Kristi likam og lemer, kvar etter sin lut.

²⁸ Og Gud sette i kyrkja fyrst nokre til apostlar, for det andre profetar, for det tridje lærarar, so kraftige verk, so nådegåvor til å lækja, til å hjelpa, til å styra, so ymse tungor.

²⁹ Er vel alle apostlar? Er alle profetar? Er alle lærarar? Gjer alle kraftige verk?

³⁰ Hev alle nådegåvor til lækja? Kann alle tala med tungor? Kann alle tyda deim?

³¹ Men streva etter dei største nådegåvor! Og eg skal visa dykk ein endå betre veg.