¹ Men eg vil ikkje, brør, at de skal vera uvitande um at federne våre var alle under skyi og gjekk alle gjenom havet

² og vart alle døypte til Moses i skyi og havet,

³ og dei åt alle den same åndelege maten

⁴ og drakk alle den same åndelege drykken; for dei drakk av det åndelege berget som fylgde deim; og berget var Kristus.

⁵ Men like vel hadde Gud ikkje hugnad i dei fleste av deim; for dei vart nedslegne i øydemarki.

⁶ Men desse ting hev vorte fyredøme for oss, so ikkje me skal trå etter det vonde liksom dei trådde.

⁷ Vert ikkje heller avgudsdyrkarar liksom nokre av deim! som skrive stend: «Folket sette seg ned til å eta og drikka og stod upp til å leika.»

⁸ Lat oss ikkje heller driva hor, liksom nokre av deim dreiv hor og fall på ein dag tri og tjuge tusund!

⁹ Lat oss ikkje heller freista Kristus, liksom nokre av deim freista honom og vart tynte av hoggormar!

¹⁰ Murra ikkje heller, liksom nokre av deim murra og vart tynte av tynaren!

¹¹ Men dette hende deim som fyredøme, men det er skrive til påminning for oss som dei siste tider er komne til.

¹² Difor, den som tykkjer han stend, han sjå til at han ikkje fell!

¹³ Dykk hev ingi freisting råka som menneskje ikkje kann bera; men Gud er trufast, som ikkje skal lata dykk verta freista utyver det de toler, men skal gjera både freistingi og utgangen slik at de kann halda det ut.

¹⁴ Difor, mine kjære, fly frå avgudsdyrkingi!

¹⁵ Eg talar som til skynsame folk. Døm sjølv um det eg segjer!

¹⁶ Velsigningskalken som me velsignar, er han ikkje samfund med Kristi blod? Brødet som me bryt, er det ikkje samfund med Kristi likam?

¹⁷ Av di der er eitt brød, er me ein likam, endå me er mange; for me er alle samhavande i det eine brødet.

¹⁸ Sjå til Israel etter kjøtet! Hev ikkje dei som et offeri, samfund med altaret?

¹⁹ Kva meiner eg so? At avgudsoffer til? eller at ein avgud er til?

²⁰ Nei, men at det dei ofrar, det ofrar dei til vonde ånder og ikkje til Gud; men eg vil ikkje at de skal koma i samfund med dei vonde ånder.

²¹ De kann ikkje drikka kalken til Herren og kalken til vonde ånder; de kann ikkje hava bordsamlag med Herren og bordsamlag med vonde ånder.

²² Eller torer me eggja Herren til harm? Me er då vel ikkje sterkare enn han?

²³ Alt hev eg lov til, men ikkje alt gagnar. Alt hev eg lov til, men ikkje alt uppbyggjer.

²⁴ Ingen søkje bate for seg sjølv, men det som batar den andre!

²⁵ Et alt som vert selt i slagtarbudi, og spør ikkje meir um det for samvitet skuld!

²⁶ For jordi og alt det som fyller henne, høyrer Herren til.

²⁷ Og um nokon av dei vantruande bed dykk til gjest, og de vil ganga dit, so et alt som vert framsett for dykk, og spør ikkje meir um det for samvitet skuld!

²⁸ Men um nokon segjer til dykk: «Dette er avgudsoffer,» so et ikkje, for hans skuld som fortalde det, og for samvitet skuld.

²⁹ Samvitet, segjer eg, ikkje eins eige, men samvitet hjå den andre. For kvi skal min fridom dømast av annan manns samvit?

³⁰ Um eg et med takk, kvi skal eg då verta spotta for det som eg takkar for?

³¹ Anten de so et eller drikk, eller kva de gjer, so gjer alt til Guds æra!

³² Ver ikkje til meinstøyt korkje for jødar eller grækarar eller for Guds kyrkja,

³³ liksom eg og i alt strævar å tekkjast alle, då eg ikkje søkjer det som er gagnlegt for meg sjølv, men for dei mange, at dei må verta frelste.