¹ «Eg er det sanne vintreet, og Far min er vingardsmannen.

² Kvar grein på meg som ikkje ber frukt, tek han burt, og kvar som ber frukt, reinskar han, so ho skal bera meir frukt.

³ De er alt reine for skuld ordet som eg hev tala til dykk.

⁴ Ver i meg, so er eg i dykk! Som greini ikkje kann bera frukt av seg sjølv, men berre når ho er på vintreet, so kann ikkje de heller, utan de er i meg.

⁵ Eg er vintreet, de er greinerne. Den som er i meg og eg i honom, han ber mykje frukt; for utan meg kann de ingen ting gjera.

⁶ Um nokon ikkje vert verande i meg, vert han kasta ut som ei grein, og visnar; folk sankar deim i hop og kastar deim på elden, og dei brenn.

⁷ Vert de verande i meg, og vert ordi mine verande i dykk, so bed um kva de vil, og de skal få det!

⁸ På den måten vert far min herleggjord, at de ber mykje frukt, og de vert mine læresveinar.

⁹ Som Faderen hev elska meg, so hev eg elska dykk; ver i min kjærleik!

¹⁰ Held de bodi mine, so er de i min kjærleik, liksom eg hev halde bodi åt far min, og er i hans kjærleik.

¹¹ Dette hev eg tala til dykk so mi gleda kann vera i dykk, og dykkar gleda kann verta fullkomi.

¹² Det er bodet mitt, at de skal elska kvarandre, som eg hev elska dykk.

¹³ Ingen hev større kjærleik enn at han gjev livet sitt for venerne sine.

¹⁴ De er venerne mine, so sant de gjer det eg segjer til dykk.

¹⁵ Eg kallar dykk ikkje tenarar lenger; for tenaren veit ikkje kva herren hans gjer, men dykk kallar eg vener, for alt eg hev høyrt av far min, hev eg sagt med dykk.

¹⁶ De hev ikkje valt ut meg, men eg hev valt ut dykk, og sett dykk til å ganga ut og bera frukt - frukt som varer ved, so Faderen kann gjeva dykk alt de bed um i mitt namn.

¹⁷ Det er det eg legg dykk på hjarta, at de skal elska kvarandre.

¹⁸ Um verdi hatar dykk, so må de vita at ho hev hata meg fyre dykk.

¹⁹ Var de av verdi, so vilde verdi elska sitt eige. Men for di de ikkje er av verdi, men eg hev valt dykk ut or verdi, difor hatar verdi dykk.

²⁰ Kom i hug det ordet eg sagde dykk: Ein tenar er ikkje større enn herren sin; hev dei forfylgt meg, vil dei forfylgja dykk og; hev dei halde seg etter mitt ord, vil dei halda seg etter dykkar ord og.

²¹ Men alt dette kjem dei til å gjera mot dykk for mitt namn skuld, av di dei ikkje kjenner den som sende meg.

²² Var eg ikkje komen og hadde tala til deim, so hadde dei ikkje synd; men no hev dei ingen ting å orsaka syndi si med.

²³ Den som hatar meg, hatar og far min.

²⁴ Hadde eg ’kje gjort slike verk bland deim som ingen annan hev gjort, so hadde dei ikkje synd; men no hev dei set deim, og like vel hatar dei både meg og far min.

²⁵ Men det er av di det laut sannast det ordet som er skrive i lovi deira: «Utan orsak hata dei meg.»

²⁶ Når målsmannen kjem, han som eg vilde senda dykk frå Faderen, Sannings-Anden, som gjeng ut frå Faderen, so skal han vitna um meg.

²⁷ Men de og skal vitna; for de hev vore med meg frå det fyrste.»