¹ Seks dagar fyre påske kom Jesus til Betania, der Lasarus budde, han som Jesus hadde vekt upp frå dei daude.

² Der gjorde dei eit gjestebod for honom; Marta stelte for deim, og Lasarus var ein av deim som sat til bords med honom.

³ Då tok Maria eit pund egte, dyr nardesalve og salva føterne åt Jesus, og turka føterne hans med håret sitt; og huset vart fullt av salveangen.

⁴ So segjer Judas Iskariot, ein av læresveinarne hans, han som sidan sveik honom:

⁵ «Kvi vart ikkje denne salven seld for eit halvt hundrad dalar, og gjeven til fatigfolk?»

⁶ Det sagde han ikkje av umsut for dei fatige, men av di han var ein tjuv; det var han som hadde kassa, og han tok jamleg av det som vart lagt ned der.

⁷ Då sagde Jesus: «Lat henne vera i fred! Det er som ho skulde ha gøymt det til jordferdsdagen min.

⁸ For dei fatige hev de alltid hjå dykk, men meg hev de ikkje alltid.»

⁹ No fekk ei stor mengd av jødarne vita at han var der, og dei kom, ikkje berre for Jesu skuld, men og for å sjå Lasarus, som han hadde vekt upp frå dei daude.

¹⁰ Då lagde øvsteprestarne upp råd um å drepa Lasarus og;

¹¹ for mange av jødarne gjekk for hans skuld dit og kom til å tru på Jesus.

¹² Dagen etter spurdest det bland den store folkehopen som var komen til høgtidi, at Jesus var på veg til Jerusalem.

¹³ Då tok dei palmekvister og gjekk til møtes med honom og ropa: «Hosianna! Velsigna vere han som kjem i Herrens namn, Israels konge!»

¹⁴ Jesus fann seg eit ungt asen og sette seg på det, so som skrive stend:

¹⁵ «Ottast ikkje, Sions dotter! Sjå, her kjem din konung ridand’ sit uppå ein asenfole.»

¹⁶ I fyrstninga skyna ikkje læresveinarne dette; men då Jesus var herleggjord, då kom dei i hug at dette var skrive um honom, og at dei hadde gjort det so for honom.

¹⁷ Folkehopen som var med honom, vitna at han hadde ropa Lasarus ut or gravi og vekt honom upp frå dei daude.

¹⁸ Difor var det og folket kom imot honom; for dei hadde høyrt at han hadde gjort det teiknet.

¹⁹ Då sagde farisæarane seg imillom: «Der ser de: det nyttar dykk inkje; heile verdi flyg etter honom!»

²⁰ Det var nokre grækarar der, av deim som jamleg for upp og tilbad på høgtidi;

²¹ dei kom til Filip, han frå Betsaida i Galilæa, og bad honom: «Gode herre, me vilde so gjerne få sjå Jesus!»

²² Filip gjeng og segjer det med Andreas, og Andreas og Filip kjem og segjer det med Jesus.

²³ Jesus svara deim so: «Timen er komen då Menneskjesonen skal herleggjerast!

²⁴ Det segjer eg dykk for visst og sant: Fell ikkje kveitekornet i jordi og døyr, so er det og vert det berre eitt korn; men døyr det, gjev det stor grøda!

²⁵ Den som elskar livet sitt, misser det, og den som hatar livet sitt i denne verdi, skal berga det til eit ævelegt liv.

²⁶ Um nokon tener meg, so lyt han fylgja meg, og der som eg er, der skal tenaren min og vera; den som tener meg, honom skal Faderen æra.

²⁷ No er sjæli mi full av uro, og kva skal eg segja? «Fader, frels meg frå denne stundi!» Men nei, difor er det eg hev nått til denne stundi -

²⁸ Fader, herleggjer namnet ditt!» Då kom det ei røyst frå himmelen: «Både hev eg herleggjort det og skal eg på nytt herleggjera det.»

²⁹ Folket som stod der og høyrde det, sagde at tora hadde slege. Andre sagde: «Det var ein engel som tala til honom.

³⁰ Då tok Jesus til ords og sagde: «Det var ’kje for mi skuld denne røysti kom, men for dykkar skuld.

³¹ No gjeng det dom yver denne verdi; no skal hovdingen yver denne verdi kastast ut.

³² Og når eg vert lyft upp frå jordi, skal eg draga alle åt meg.»

³³ Det sagde han for å syna kva slag avferd han skulde få.

³⁴ Folket svara: «Me hev høyrt av lovi at Messias liver æveleg; korleis hev det seg då at du segjer Menneskjesonen skal lyftast upp? Kven er denne Menneskjesonen?»

³⁵ Då sagde Jesus til deim: Endå ei liti stund er ljoset ibland dykk. Gakk so lenge de hev ljoset, so ikkje myrkret skal koma yver dykk! Den som gjeng i myrkret, veit ikkje kvar han kjem av.

³⁶ So lenge de hev ljoset, so tru på ljoset, so de kann verta born åt ljoset!» Soleis tala Jesus; so gjekk han burt og løynde seg for deim.

³⁷ Men endå han hadde gjort so mange teikn for augo deira, trudde dei ikkje på honom;

³⁸ det skulde sannast det ordet som profeten Jesaja hev tala: «Herre, kven trudde det bodet me høyrde? Og kven synte Herrens arm seg for?»

³⁹ Difor kunde dei ikkje tru; for ein annan stad hev Jesaja sagt:

⁴⁰ «Han hev gjort augo deira blinde, og hev gjort hugen deira hard, so dei med augo inkje sjå med hjarta inkje skyna skal, og snu so eg deim lækja fær.»

⁴¹ So sagde Jesaja då han såg hans herlegdom og tala um honom.

⁴² Like vel var det då mange, jamvel av styresmennerne, som trudde på honom; men dei vilde ikkje kjennast ved det for farisæarane skuld; dei var rædde dei kunde verta utstøytte or synagoga;

⁴³ for dei heldt æra hjå menneski gjævare enn æra hjå Gud.

⁴⁴ Men Jesus ropa ut: «Den som trur på meg, trur ikkje på meg, men på honom som sende meg,

⁴⁵ og den som ser meg, ser honom som sende meg.

⁴⁶ Eg er komen til verdi - eit ljos, so ingen som trur på meg, skal verta verande i myrkret.

⁴⁷ Um nokon høyrer ordi mine og ikkje tek vare på deim, so dømer ikkje eg honom; for eg er ’kje komen på den måten at eg skal døma verdi, men at eg skal frelsa verdi.

⁴⁸ Den som vandar meg og ikkje tek imot ordi mine, hev den som dømer honom: det ordet eg hev tala, det skal døma honom på den siste dag.

⁴⁹ For eg hev ikkje tala av meg sjølv; men Faderen, som sende meg, han hev sagt meg fyre kva eg skal segja og kva eg skal tala;

⁵⁰ og eg veit at hans fyresegn er eit ævelegt liv. So talar eg då det som eg talar heiltupp so som Faderen hev sagt meg.»