¹ Ei tid etterpå var det ei av høgtiderne åt jødarne, og Jesus for upp til Jerusalem.

² Ved Saueporten i Jerusalem er det ein dam som dei på hebraisk kallar Betesda, med fem sulehallar kringum;

³ i deim låg det ei heil mengd med sjuke - blinde, halte, nomne - som venta på at vatnet skulle rørast upp;

⁴ for ein engel for frå tid til tid ned i dammen og rørde upp vatnet, og den fyrste som då steig uti, etter at vatnet var upprørt, han vart frisk, kva sjukdom han so leid av.

⁵ No var det der ein mann som hadde dregest med sjukdomen sin i åtte og tretti år.

⁶ Då Jesus såg honom liggja der, og fekk vita at han hadde vore sjuk i lang tid, sagde han til honom: «Vil du verta frisk?»

⁷ «Herre,» svara den sjuke, «eg hev ingen som kann bera meg ned i dammen når vatnet tek til å rørast, og med eg er på vegen, stig ein annan ned fyre meg.»

⁸ Jesus segjer til honom: «Statt upp, tak sengi di og gakk!»

⁹ Og straks vart mannen frisk, og tok sengi si og gjekk. Det var ein kviledag dette hende;

¹⁰ difor sagde jødarne til den som hadde vorte lækt: «Det er kviledag! Du hev ikkje lov til å bera sengi.»

¹¹ Han svara: «Den som gjorde meg frisk, han sagde til meg: «Tak sengi di og gakk!»»

¹² Dei spurde honom: «Kva var det for ein mann som sagde til deg: «Tak sengi di og gakk?»»

¹³ Men den som hadde vorte lækt, visste ikkje kven det var, for Jesus hadde drege seg undan av di det var so mykje folk der på staden.

¹⁴ Sidan fekk Jesus sjå honom i templet og sagde til honom: «No hev du fenge att helsa di. Synda no ikkje meir! elles kunde det henda deg noko verre!»

¹⁵ Mannen gjekk av stad og sagde med jødarne at det var Jesus som hadde gjort honom frisk.

¹⁶ Og difor forfylgde jødarne Jesus, sidan han gjorde slikt på ein kviledag.

¹⁷ Han svara deim: «Far min arbeider til no; eg arbeider og.»

¹⁸ Difor var jødarne endå meir huga på å drepa honom, sidan han ikkje berre braut helgi, men jamvel kalla Gud Far sin, og gjorde seg sjølv lik med Gud.

¹⁹ So tok Jesus til ords og sagde til deim: «Det segjer eg dykk for visst og sant: Sonen kann ingen ting gjera av seg sjølv, anna enn det han ser Faderen gjer; for det han gjer, det gjer Sonen og like eins.

²⁰ For Faderen Sonen kjær, og syner honom alt det han gjer sjølv, og han skal syna honom større verk enn desse, so de skal koma til å undrast.

²¹ For liksom Faderen vekkjer upp dei daude og gjev deim liv, soleis gjev Sonen og liv åt kven han vil.

²² For Faderen dømer ikkje heller nokon, men hev gjeve heile domen yver til Sonen,

²³ so alle skal æra Sonen som dei ærar Faderen. Den som ikkje ærar Sonen, ærar ikkje Faderen, som hev sendt honom.

²⁴ Det segjer eg dykk for visst og sant: Den som høyrer mitt ord og trur den som sende meg, han hev ævelegt liv, og kjem ikkje for domen, men hev gjenge yver frå dauden til livet.

²⁵ Det segjer eg dykk for visst og sant: Det kjem ei tid, ja, ho hev alt kome, då dei daude skal høyra røysti åt Guds Son, og dei som lyder på henne, skal liva.

²⁶ For liksom Faderen hev liv i seg sjølv, so gav han og Sonen den gåva at han hev liv i seg sjølv;

²⁷ og han gav honom fullmagt til å halda dom, av di han er ein menneskjeson.

²⁸ De må ikkje undrast på det! For det kjem ein time då alle dei som ligg i graverne skal høyra hans røyst,

²⁹ og dei skal koma ut; dei som hev gjort godt, skal standa upp til liv, og dei som hev gjort vondt, skal standa upp til dom.

³⁰ Eg kann ikkje gjera noko av meg sjølv; eg dømer etter det eg høyrer, og domen min er rettferdig; for eg gjeng ikkje etter min eigen vilje, men etter hans vilje som sende meg.

³¹ Dersom eg vitnar um meg sjølv, so sæter ikkje vitnemålet mitt.

³² Det er ein annan som vitnar um meg, og eg veit at det vitnemålet han gjev meg, er sant.

³³ De hev sendt bod til Johannes, og han hev vitna for sanningi.

³⁴ Men eg tek ikkje mot vitnemål av noko menneskje; dette nemner eg berre av di eg gjerne vil de skal frelsast.

³⁵ Han var lampa som brann og skein, og de hadde hug til å gleda dykk eit bil i ljoset hans.

³⁶ Men eg hev eit vitnemål som er større enn det frå Johannes; for dei verki som Far min hev gjeve meg, og vil eg fullføra, sjølve dei verki eg gjer, vitnar um meg at Faderen hev sendt meg.

³⁷ Og Faderen, som sende meg, hev sjølv vitna um meg. Hans røyst hev de aldri høyrt, og hans skapnad hev de aldri set,

³⁸ og hans ord ber de ikkje i hjarta dykkar; for den han sende, honom trur de ikkje.

³⁹ De granskar skrifterne av di de tenkjer at de hev eit ævelegt liv i deim, og dei er det som vitnar um meg.

⁴⁰ Og endå vil de ikkje koma til meg, so de kann hava liv.

⁴¹ Eg tek ikkje mot æra av menneskje,

⁴² men eg kjenner dykk og for at de ikkje hev kjærleiken til Gud i dykk.

⁴³ Eg er komen i far min’s namn, og de tek ikkje imot meg; kjem ein annan i sitt eige namn - honom tek de imot!

⁴⁴ Korleis kann de tru, de som tek imot æra av kvarandre, men ikkje søkjer den æra som kjem frå den einaste Gud?

⁴⁵ De må ’kje tenkja eg vil klaga dykk for far min! Det er ein som klagar dykk, Moses, han som de hev sett dykkar von til.

⁴⁶ For trudde de Moses, so trudde de meg; for det er meg han hev skrive um.

⁴⁷ Men når de ikkje trur hans skrifter, korleis skal de då tru mine ord?»