Rozdział 5

¹ Potem było święto¹ żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy.

1. J 2,13; Kpł 23,2-4; Pwt 16,16.

² A jest w Jerozolimie przy Owczej Bramie¹ sadzawka, zwana po hebrajsku Betesda, mająca pięć ganków.

1. Ne 3,1; 12,39.

³ Leżało w nich mnóstwo niedołężnych, ślepych, chromych i wychudłych, którzy czekali na poruszenie wody.

⁴ Anioł¹ bowiem co pewien czas zstępował do sadzawki i poruszał wodę. A kto pierwszy wszedł po poruszeniu wody, stawał się zdrowym, jakąkolwiek chorobą był dotknięty.

1. Mt 18,10; 22,30; Łk 1,19; 16,22; Hbr 1,4.13-14; 2,5; 12,22.

⁵ A był tam pewien człowiek, który przez trzydzieści osiem lat był złożony chorobą.

⁶ Gdy Jezus zobaczył go leżącego i poznał¹, że już długi czas choruje, zapytał: Chcesz² być zdrowy?

1. J 21,17; Ps 142,3; Hbr 4,13.
2. J 5,40; Iz 65,1.

⁷ Chory mu odpowiedział: Panie, nie mam człowieka, który wniósłby mnie do sadzawki, gdy woda zostaje poruszona. Lecz gdy ja idę, inny wchodzi przede mną.

⁸ Jezus mu powiedział: Wstań, weź swoje posłanie i chodź.

⁹ I natychmiast¹ człowiek ten odzyskał zdrowie, wziął swoje posłanie i chodził. A tego dnia był szabat.

1. Mk 1,31.42; 5,29.42; 10,52; Dz 3,7.

¹⁰ Wtedy Żydzi powiedzieli do uzdrowionego: Jest szabat¹, nie wolno ci nosić posłania.

1. Jr 17,21; Mt 12,2.

¹¹ Odpowiedział im: Ten, który mnie uzdrowił, powiedział do mnie: Weź swoje posłanie i chodź.

¹² I pytali go: Który człowiek ci powiedział: Weź swoje posłanie i chodź?

¹³ A uzdrowiony nie wiedział, kto to był, bo Jezus odszedł¹, ponieważ mnóstwo ludzi było na tym miejscu.

1. Łk 4,30.

¹⁴ Potem Jezus znalazł go w świątyni i powiedział do niego: Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz¹ więcej, aby nie przydarzyło ci się coś gorszego².

1. J 8,11; 1J 2,1.
2. Kpł 26,23-27; Mt 12,45.

¹⁵ Wtedy człowiek ten odszedł i powiedział Żydom, że to Jezus go uzdrowił.

¹⁶ I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa i szukali sposobności¹, aby go zabić, bo uczynił to w szabat.

1. J 5,18; J 7,19; 10,39; Mk 3,6; Łk 6,11; Ps 2,2.

¹⁷ A Jezus im odpowiedział: Mój Ojciec działa aż dotąd i ja działam.

¹⁸ Dlatego Żydzi tym bardziej usiłowali go zabić, bo nie tylko łamał szabat, ale mówił, że Bóg jest jego¹ Ojcem, czyniąc się równym² Bogu.

1. J 5,23; 10,30; 14,9; 1J 5,7; Iz 9,6.
2. J 10,30; Flp 2,6.

¹⁹ Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Syn nie może nic czynić sam od siebie, tylko to, co widzi, że czyni Ojciec. Co bowiem on czyni, to i Syn czyni tak samo.

²⁰ Bo Ojciec¹ miłuje Syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni. I pokaże mu większe dzieła niż te, abyście się dziwili.

1. J 3,35; Mt 3,17.

²¹ Jak¹ bowiem Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak² i Syn ożywia tych, których chce.

1. 1Krl 17,21; Rz 4,17; 8,11; Dz 26,8.
2. J 11,25.43-44; Łk 7,14; 8,54.

²² Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz cały sąd¹ dał Synowi;

1. J 5,27.30; Dz 10,42; 17,31; Rz 2,16; 2Tm 4,1.

²³ Aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto¹ nie czci Syna, nie czci i Ojca, który go posłał.

1. J 15,23; 1J 2,23.

²⁴ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie¹ wieczne i nie będzie potępiony², ale przeszedł ze śmierci³ do życia.

1. J 3,16.36; 4,14; 6,47; Mt. 7,14.
2. J 10,27-29; Rz 8,1.30-34; 1P 1,5.
3. Ef 2,1-5; 1J 3,14.

²⁵ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy umarli¹ usłyszą głos Syna Bożego, a ci, którzy usłyszą, będą żyć.

1. J 5,28; Łk 9,60; 15,24-32; Ef 5,14; Kol 2,13; Obj 3,1.

²⁶ Jak bowiem Ojciec ma życie¹ sam w sobie, tak dał i Synowi, aby miał życie w samym sobie.

1. J 1,4; 14,6.

²⁷ I dał mu władzę wykonywania sądu, bo jest Synem Człowieczym.

²⁸ Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos;

²⁹ I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie¹ do życia, ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na potępienie.

1. J 11,24; Hi 19,25; Łk 14,14; 1Kor 15,12-13.42; Hbr 6,2; 11,35.

³⁰ Ja sam od siebie nie mogę nic czynić. Jak słyszę, tak sądzę, a mój sąd jest sprawiedliwy, bo nie szukam swojej woli, ale woli tego, który mnie posłał, Ojca.

³¹ Jeśli ja świadczę sam o sobie, moje świadectwo nie jest prawdziwe.

³² Jest ktoś inny, kto świadczy¹ o mnie, i wiem, że świadectwo, które daje o mnie, jest prawdziwe.

1. J 5,37; Dz 10,43.

³³ Wy posłaliście do Jana, a on dał świadectwo prawdzie.

³⁴ Lecz ja nie przyjmuję świadectwa od człowieka, ale to mówię, abyście byli zbawieni¹.

1. Rz 1,16.

³⁵ On był płonącą i świecącą lampą¹, a wy chcieliście do czasu radować się w jego światłości.

1. Mt 5,16; Flp 2,15.

³⁶ Ale ja mam świadectwo większe niż Jana. Dzieła bowiem, które Ojciec dał mi do wykonania, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że Ojciec mnie posłał.

³⁷ A Ojciec, który mnie posłał, on świadczył o mnie. Nigdy nie słyszeliście jego głosu ani nie widzieliście¹ jego postaci.

1. J 1,18; 14,9; 15,24; Pwt 4,12; 1J 4,12.20; zob. Rdz 32,30; Wj 24,10; 33,18-23; Sdz 6,22; 13,22; Obj 22,4.

³⁸ I nie macie jego słowa trwającego w was, bo temu, którego on posłał, nie wierzycie.

³⁹ Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.

⁴⁰ A jednak nie chcecie przyjść do mnie, aby mieć życie.

⁴¹ Nie przyjmuję chwały od ludzi.

⁴² Ale poznałem was, że nie macie w sobie miłości Boga.

⁴³ Przyszedłem w imieniu mego Ojca, a nie przyjmujecie mnie. Jeśli ktoś inny¹ przyjdzie we własnym imieniu, tego przyjmiecie.

1. Dn 7,8; Mt 24,5.24; 2Tes 2,3-8.

⁴⁴ Jakże możecie wierzyć, skoro przyjmujecie chwałę jedni od drugich, a nie szukacie chwały, która jest od samego Boga?

⁴⁵ Nie sądźcie, że ja was będę oskarżał przed Ojcem. Jest ktoś, kto was oskarża, Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję.

⁴⁶ Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie, gdyż on pisał¹ o mnie.

1. J 1,45; Pwt 18,15; Dz 26,22; Hbr 7,1-28; 8,1-13; 9,1-28; 10,1-39.

⁴⁷ Jeśli jednak nie wierzycie¹ jego pismom, jakże uwierzycie moim słowom?

1. Łk 16,29-31.