Rozdział 3

¹ A był pewien człowiek z faryzeuszy, imieniem Nikodem¹, dostojnik żydowski.

1. J 7,50-51; 19,39.

² Przyszedł on do Jezusa w nocy i powiedział: Mistrzu, wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić tych cudów, które ty czynisz, gdyby Bóg z nim nie był.

³ Odpowiedział mu Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi¹ na nowo, nie może ujrzeć królestwa² Bożego.

1. J 1,13; Jk 1,18; 1P 1,3.23-25; 1J 2,29; 5,1.
2. Mt 6,33; Mk 9,47; Łk 7,28; Rz 14,17; 1Kor 4,20; 6,9; 15,50.

⁴ Nikodem zapytał go: Jakże może się człowiek narodzić, będąc stary? Czy może powtórnie wejść do łona swojej matki i narodzić się?

⁵ Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi z wody¹ i z Ducha², nie może wejść³ do królestwa Bożego.

1. Iz 48,1; Prz 5,18.
2. 1Kor 6,11.
3. Mt 5,20; 18,3.

⁶ Co się narodziło z ciała, jest ciałem¹, a co się narodziło z Ducha, jest duchem².

1. J 1,13; Hi 15,14-16; 25,4; Rz 8,8.
2. J 6,63; Ez 36,26-27; Rz 8,4.9; 2Kor 5,17; 1J 3,9.

⁷ Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić.

⁸ Wiatr wieje, gdzie chce, i słyszysz jego głos, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha.

⁹ Nikodem go zapytał: Jakże się to może stać?

¹⁰ Odpowiedział mu Jezus: Ty jesteś nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz?

¹¹ Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, że co wiemy, to mówimy, a co widzieliśmy, o tym świadczymy, ale nie przyjmujecie naszego świadectwa.

¹² Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich¹ sprawach, jakże uwierzycie, jeśli będę wam mówił o niebieskich²?

1. Hbr 5,11-12.
2. 1Tm 3,16; 1J 5,7.

¹³ A nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił¹ z nieba, Syn Człowieczy, który jest² w niebie.

1. J 6,33.38.51.62; 16,28; 1Kor 15,47.
2. Mt 18,20; 28,20; 1J 5,7.

¹⁴ A jak Mojżesz¹ wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy;

1. Lb 21,7-9; 2Krl 18,4.

¹⁵ Aby każdy¹, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

1. J 4,14; 11,26; 12,46; Dz 2,21; 13,26; Rz 10,13.

¹⁶ Tak bowiem Bóg umiłował¹ świat², że dał swego jednorodzonego Syna³, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

1. 1J 4,11.
2. Mt 4,8.
3. Iz 9,6.

¹⁷ Bo Bóg nie posłał¹ swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony².

1. Łk 19,10.
2. Mt 1,21; Rz 1,16; 1J 4,9.14.

¹⁸ Kto¹ wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.

1. J 6,40; Rz 8,1.

¹⁹ A potępienie polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie umiłowali ciemność bardziej niż światłość, bo¹ ich uczynki były złe.

1. J 5,44; 8,44-45; 10,26; Iz 30,9-12.

²⁰ Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie idzie do światłości, aby jego uczynki nie były zganione.

²¹ Lecz kto czyni¹ prawdę, przychodzi do światłości, aby jego uczynki były jawne, że w Bogu są dokonane².

1. Ps 119,105; 139,23.
2. J 15,4-5; 1Kor 15,10; Ga 2,20.

²² Potem Jezus przyszedł wraz ze swymi uczniami do Judei i tam przemieszkiwał z nimi, i chrzcił¹.

1. J 4,2.

²³ Także Jan chrzcił w Ainon, blisko Salim, bo było tam wiele¹ wody. A ludzie² przychodzili i chrzcili się.

1. Dz 8,36-38.
2. Mt 3,5-6.

²⁴ Jan bowiem jeszcze nie był¹ wtrącony do więzienia.

1. Mt 14,3.

²⁵ Wtedy wszczęła się dyskusja między uczniami Jana i Żydami o oczyszczaniu¹.

1. Lb 19,7; Hbr 9,9.14; 1P 3,21; Tt 3,5.

²⁶ I przyszli do Jana, i powiedzieli mu: Mistrzu, ten, który był z tobą za Jordanem, o którym ty dałeś świadectwo, oto on chrzci, a wszyscy idą do niego.

²⁷ Odpowiedział Jan: Człowiek nie może otrzymać niczego, jeśli mu nie będzie dane¹ z nieba.

1. Rz 12,6; 1Kor 3,6; Hbr 5,4; Jk 1,17.

²⁸ Wy sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem: Ja nie jestem Chrystusem, ale jestem¹ posłany przed nim.

1. Ml 3,1.

²⁹ Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem, a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie z powodu głosu oblubieńca. Dlatego ta moja radość stała się pełna.

³⁰ On musi wzrastać¹, a ja stawać się mniejszym.

1. Iz 9,7.

³¹ Kto przyszedł z góry, jest nad wszystkimi. Kto jest z ziemi, jest ziemski i mówi ziemskie rzeczy. Ten, który przyszedł z nieba, jest nad wszystkimi.

³² A świadczy o tym, co widział¹ i słyszał, ale nikt nie przyjmuje jego świadectwa.

1. J 15,15; 1J 1,1-2.

³³ Kto przyjmuje jego świadectwo, ten zapieczętował¹, że Bóg jest prawdziwy.

1. Iz 55,4.11; Hbr 6,17; 1J 5,10.

³⁴ Ten¹ bowiem, którego Bóg posłał, mówi słowa Boże, bo Bóg daje mu Ducha² bez miary.

1. J 7,16.
2. J 4,23.24.

³⁵ Ojciec miłuje Syna i wszystko dał w jego ręce.

³⁶ Kto wierzy¹ w Syna, ma² życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew³ Boży zostaje na nim.

1. J 5,24.44.
2. J 3,15-16; J 4,14.
3. Ga 3,10; 1Tes 1,10.