Rozdział 6

¹ Potem Jezus odszedł za Morze Galilejskie, czyli Tyberiadzkie.

² A szedł za nim wielki tłum, bo widzieli cuda, które czynił na chorych.

³ I wszedł Jezus na górę, i usiadł tam ze swoimi uczniami.

⁴ A zbliżała się Pascha¹, święto żydowskie.

1. J 2,13; 11,55; Wj 12,6; Pwt 16,1.

⁵ Wtedy Jezus, podniósłszy oczy i ujrzawszy, że mnóstwo ludzi idzie do niego, zapytał Filipa: Gdzie kupimy chleba, aby oni mogli jeść?

⁶ Ale mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić.

⁷ Filip mu odpowiedział: Za dwieście groszy¹ nie wystarczy² dla nich chleba, choćby każdy z nich wziął tylko trochę.

1. denarów
2. Lb 11,21-22; Mk 6,37.

⁸ Jeden z jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, powiedział do niego:

⁹ Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie rybki. Ale cóż to jest na tak wielu?

¹⁰ Wtedy Jezus powiedział: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy.

¹¹ Wówczas Jezus wziął te chleby i podziękowawszy¹, rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym. Podobnie i z tych rybek, ile tylko chcieli.

1. 1Sm 9,13; Łk 24,30; Rz 14,6; 1Tm 4,4.

¹² A gdy się nasycili, powiedział do swoich uczniów: Zbierzcie kawałki, które zostały, żeby nic nie przepadło.

¹³ Zebrali więc i napełnili dwanaście koszy kawałkami, które zostały z tych pięciu chlebów jęczmiennych po tych, którzy jedli.

¹⁴ A ci ludzie, ujrzawszy cud, który uczynił Jezus, mówili: To jest prawdziwie ten prorok¹, który miał przyjść na świat.

1. J 7,40; Pwt 18,15; Dz 7,37.

¹⁵ Wtedy Jezus, poznawszy, że mieli przyjść i porwać go, aby go obwołać królem¹, odszedł znowu sam jeden na górę.

1. J 18,36.

¹⁶ A gdy był wieczór¹, jego uczniowie zeszli nad morze;

1. Mt 14,23; Mk 6,47.

¹⁷ Wsiedli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Było już ciemno, a Jezus jeszcze do nich nie przybył.

¹⁸ A kiedy powstał wielki wiatr, morze zaczęło się burzyć.

¹⁹ Gdy odpłynęli na około dwadzieścia pięć lub trzydzieści stadiów, ujrzeli Jezusa chodzącego po morzu i zbliżającego się do łodzi i zlękli się.

²⁰ A on powiedział do nich: To ja jestem¹, nie bójcie się.

1. Iz 43,1-2; Wj 3,14; J 6,35; 8,12.24.58; 10,7.11; 11,25; 14,6; 15,1; 18,5.

²¹ Wzięli go więc chętnie do łodzi i natychmiast łódź przypłynęła do ziemi, do której płynęli.

²² Nazajutrz ludzie, którzy byli po drugiej stronie morza, zobaczyli, że tam nie było innej łodzi, tylko ta jedna, do której wsiedli jego uczniowie, i że Jezus nie wsiadł do łodzi ze swoimi uczniami, ale jego uczniowie odpłynęli sami.

²³ (Przypłynęły też inne łodzie z Tyberiady w pobliże tego miejsca, gdzie jedli chleb, gdy Pan złożył dziękczynienie.)

²⁴ Gdy więc ludzie zobaczyli, że tam nie było Jezusa ani jego uczniów, wsiedli i oni do łodzi i przeprawili się do Kafarnaum, szukając Jezusa.

²⁵ Kiedy znaleźli go po drugiej stronie morza, zapytali: Mistrzu, kiedy tu przybyłeś?

²⁶ Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Szukacie¹ mnie nie dlatego, że widzieliście cuda, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się.

1. Ez 33,31; Dz 8,18-21; Rz 16,18; Flp 2,21; Jk 4,3.

²⁷ Zabiegajcie¹ nie o pokarm, który ginie², ale o pokarm³, który trwa ku życiu wiecznemu, który wam da⁴ Syn Człowieczy. Jego bowiem zapieczętował⁵ Bóg Ojciec.

1. Iz 55,2; Mt 6,19.31-33; Łk 10,40-42; 1Kor 7,29.30; Kol 3,2.
2. J 4,13.
3. ww. 54.58; Jr 15,16.
4. Rz 6,23; Ef 2,8-9.
5. Ps 2,7; Iz 42,1; 2P 1,17.

²⁸ Wtedy zapytali go: Cóż mamy¹ robić, abyśmy wykonywali dzieła Boga?

1. Dz 16,30.

²⁹ Odpowiedział im Jezus: To jest dzieło Boga, abyście wierzyli¹ w tego, którego on posłał.

1. ww. 35.47; Rz 4,4-5; 10,4; Hbr 11,6; 1J 3,23.

³⁰ Powiedzieli mu więc: Jaki znak¹ czynisz, abyśmy widzieli i wierzyli tobie? Cóż czynisz?

1. J 2,18; Iz 7,11; Mt 12,38-39; 1Kor 1,22.

³¹ Nasi ojcowie jedli mannę na pustyni, jak jest napisane: Chleb¹ z nieba dał im do jedzenia.

1. Ne 9,15; Ps 78,24; 105,40; 1Kor 10,3.

³² Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz¹ dał wam chleb z nieba, ale mój Ojciec daje² wam prawdziwy³ chleb z nieba.

1. Wj 16,4-8.
2. J 3,16.
3. J 1,9; 15,1; 1J 5,20.

³³ Chlebem Boga bowiem jest ten, który zstępuje¹ z nieba i daje światu życie.

1. J 3,13.

³⁴ Wtedy powiedzieli do niego: Panie, dawaj nam zawsze tego chleba.

³⁵ I odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem życia. Kto przychodzi do mnie¹, nie będzie głodny, a kto wierzy we mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia.

1. J 5,40; Iz 55,1-3; Obj 7,16.

³⁶ Ale wam powiedziałem: Chociaż widzieliście mnie, nie wierzycie¹.

1. J 10,26; J 12,37.

³⁷ Wszystko¹, co mi daje Ojciec, przyjdzie² do mnie, a tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz.

1. ww. 39.45; J 17,2-24.
2. Mt 11,28; Hbr 7,25; Obj 22,17.

³⁸ Zstąpiłem¹ bowiem z nieba nie po to², żeby czynić swoją wolę, ale wolę tego, który mnie posłał.

1. J 3,13.
2. J 4,34; Ps 40,7-8; Mt 20,28; 26,39; Flp 2,8.

³⁹ A to jest wola Ojca, który mnie posłał, abym nie stracił nic z tego wszystkiego, co mi dał, ale abym to wskrzesił w dniu ostatecznym.

⁴⁰ I to jest wola tego, który mnie posłał, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał życie wieczne, a ja go wskrzeszę¹ w dniu ostatecznym.

1. Hi 19,25-27; 1Kor 15,52.

⁴¹ Wtedy szemrali Żydzi o nim, bo powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba.

⁴² I mówili: Czyż to nie jest Jezus, syn¹ Józefa, którego ojca i matkę znamy? Jakże więc on może mówić: Zstąpiłem z nieba?

1. Mt 13,55.

⁴³ Wtedy Jezus im odpowiedział: Nie szemrajcie między sobą.

⁴⁴ Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie¹ mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

1. J 12,32; Jr 31,3.

⁴⁵ Napisane jest u Proroków: I wszyscy będą wyuczeni¹ przez Boga. Każdy więc, kto słyszał od Ojca i nauczył się, przychodzi do mnie.

1. Iz 54,13.

⁴⁶ Nie jakby ktoś widział Ojca, oprócz tego, który jest od Boga¹; ten widział Ojca.

1. Łk 10,22.

⁴⁷ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ma życie wieczne.

⁴⁸ Ja jestem tym chlebem¹ życia.

1. w. 35.

⁴⁹ Wasi ojcowie jedli mannę na pustyni, a poumierali.

⁵⁰ To jest ten chleb, który zstępuje z nieba, aby ten, kto go je, nie umarł.

⁵¹ Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś będzie jadł z tego chleba, będzie żył na wieki. A chleb, który ja dam, to moje ciało, które ja dam¹ za życie świata.

1. J 3,16; Mk 10,45.

⁵² Żydzi więc sprzeczali się między sobą i mówili: Jakże on może dać nam swoje ciało do jedzenia?

⁵³ I powiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli nie będziecie jeść ciała Syna Człowieczego i pić jego krwi, nie będziecie mieć życia w sobie.

⁵⁴ Kto¹ je moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

1. w. 40; J 7,37-39.