Rozdział 10

¹ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni drzwiami, ale wchodzi inną drogą, ten¹ jest złodziejem i bandytą.

1. Mt 23,13; Jr 23,16-17; Ez 34,1-31.

² Lecz kto wchodzi drzwiami, jest pasterzem owiec.

³ Temu odźwierny otwiera i owce słuchają¹ jego głosu, a on woła swoje własne owce po imieniu² i wyprowadza³ je.

1. w. 27.
2. Rdz 22,1.11; Wj 3,4; 1Sm 3,6; Łk 10,41; Dz 9,4; 10,3.
3. Ps 23,2; 78,52; Iz 40,11; Obj 7,17.

⁴ A gdy wypuści swoje owce, idzie przed¹ nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos.

1. J 13,15; Pwt 1,30; 1P 2,21.

⁵ Ale za obcym¹ nie idą, lecz uciekają od niego, bo nie znają głosu obcych.

1. Prz 19,27; Ga 1,8; Obj 2,2.

⁶ Tę przypowieść powiedział im Jezus, lecz oni nie¹ zrozumieli tego, co im mówił.

1. J 8,43; Mk 9,32.

⁷ Wtedy Jezus znowu powiedział do nich: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ja jestem drzwiami¹ dla owiec.

1. J 14,6; Ef 2,18; Hbr 10,19.

⁸ Wszyscy, ilu ich przede mną przyszło, są złodziejami i bandytami, ale owce ich nie słuchały.

⁹ Ja jestem drzwiami. Jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony; wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko.

¹⁰ Złodziej przychodzi tylko po to, żeby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem, aby miały życie i aby miały je w obfitości.

¹¹ Ja jestem dobrym pasterzem¹. Dobry pasterz oddaje² swoje życie za owce.

1. w. 14; Ps 23,1; 80,1; Iz 40,11; Ez 34,12; Za 13,7; Hbr 13,20; 1P 2,25; 5,4.
2. Ef 5,2; Tt 2,14; 1P 2,24.

¹² Lecz najemnik, który nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka¹, opuszcza owce i ucieka, a wilk porywa i rozprasza owce.

1. Mt 7,15; 10,16; Dz 20,29.

¹³ Najemnik ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się¹ o owce.

1. J 12,6; Dz 18,17.

¹⁴ Ja jestem dobrym pasterzem i znam¹ moje owce, a moje mnie znają.

1. J 6,64; Ps 1,6; Na 1,7; Mt 7,23; 2Tm 2,19.

¹⁵ Jak mnie zna Ojciec, i ja znam Ojca; i oddaję¹ moje życie za owce.

1. J 15,13; Za 13,7; Mt 20,28; 1Tm 2,6; 1J 3,16.

¹⁶ A mam także inne¹ owce, które nie są z tej owczarni. Również te muszę przyprowadzić i będą słuchać mego głosu, i będzie jedna² owczarnia i jeden pasterz.

1. J 11,52; Ps 22,27; Iz 49,6; 56,8; Rz 9,24.
2. Ef 3,1-6; Kol 3,10-11.

¹⁷ Dlatego Ojciec¹ mnie miłuje, bo ja oddaję swoje życie, aby je znowu wziąć.

1. J 5,20; 15,9.

¹⁸ Nikt mi go nie odbiera, ale ja oddaję¹ je sam z siebie. Mam moc je oddać² i mam moc znowu je wziąć. Ten nakaz³ otrzymałem od mego Ojca.

1. J 19,11; Mt 26,53.
2. J 2,19.
3. J 14,31.

¹⁹ Wtedy znowu nastąpił rozłam¹ wśród Żydów z powodu tych słów.

1. J 9,16.

²⁰ I wielu z nich mówiło: Ma demona¹ i szaleje. Czemu go słuchacie?

1. J 8,48.

²¹ Inni mówili: To nie są słowa człowieka mającego demona. Czy demon może otwierać oczy ślepych?

²² Była wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. A była zima.

²³ I przechadzał się Jezus w świątyni, w przedsionku Salomona.

²⁴ Wtedy Żydzi obstąpili go i zapytali: Jak długo będziesz nas trzymał w niepewności¹? Jeśli ty jesteś Chrystusem, powiedz nam otwarcie².

1. BG Dokądże dusze nasze na rzeczy trzymasz?
2. J 1,19; 8,25; Łk 22,67.

²⁵ Jezus im odpowiedział: Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Dzieła, które wykonuję w imieniu mego Ojca, one świadczą o mnie.

²⁶ Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec¹, jak wam powiedziałem.

1. J 6,44; 8,47; 1J 4,6.

²⁷ Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą¹ za mną.

1. Mt 4,19.

²⁸ A ja daję¹ im życie² wieczne i nigdy nie zginą³ ani nikt nie wydrze⁴ ich z mojej ręki.

1. J 17,2; Rz 6,23; 1J 2,25.
2. J 3,15; 6,68; Dz 13,48.
3. J 3,15-16; 17,12; 2Tm 1,12; Hbr 7,25.
4. J 6,39; Rz 8,35-39; 1P 1,5.

²⁹ Mój Ojciec, który mi je dał, większy jest od wszystkich i nikt nie może wydrzeć¹ ich z ręki mego Ojca.

1. J 11,26; Iz 32,17; Rz 8,1; Jud 1,1.

³⁰ Ja i Ojciec jedno¹ jesteśmy.

1. J 1,1; 17,21; 1J 5,7.20.

³¹ Wtedy Żydzi znowu porwali kamienie, aby go ukamienować¹.

1. J 5,18; 8,59.

³² Jezus powiedział do nich: Ukazałem¹ wam wiele dobrych uczynków od mego Ojca. Za który z tych uczynków mnie kamienujecie?

1. Mt 11,5; Dz 2,22.

³³ Odpowiedzieli mu Żydzi: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo¹, to znaczy, że ty, będąc człowiekiem, czynisz samego siebie Bogiem².

1. J 19,7; Mt 9,3.
2. Flp 2,9.

³⁴ Jezus im odpowiedział: Czy nie jest napisane¹ w waszym Prawie: Ja powiedziałem: Jesteście bogami?

1. Ps 82,6.

³⁵ Jeśli nazwał bogami tych, do których doszło słowo Boże, a Pismo¹ nie może być naruszone²;

1. Mt 5,18; Łk 16,17.
2. Mt 5,19.

³⁶ To jakże do mnie, którego Ojciec uświęcił¹ i posłał na świat, mówicie: Bluźnisz, bo powiedziałem: Jestem Synem² Bożym?

1. J 17,19.
2. J 9,35; 20,31; Mt 26,63; Rz 1,4.

³⁷ Jeśli nie wykonuję dzieł mego Ojca, nie wierzcie mi.

³⁸ A jeśli wykonuję, choćbyście mnie nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i uwierzyli, że Ojciec¹ jest we mnie, a ja w nim.

1. J 14,10.

³⁹ Znowu więc usiłowali go schwytać, ale wymknął się im z rąk.

⁴⁰ I ponownie odszedł za Jordan, na miejsce, gdzie przedtem Jan chrzcił, i tam przebywał.

⁴¹ A wielu przychodziło do niego i mówiło: Jan wprawdzie nie uczynił żadnego cudu, ale wszystko, co Jan o nim powiedział, było prawdziwe.

⁴² I wielu tam uwierzyło w niego.