Rozdział 21

¹ Potem Jezus znowu ukazał się uczniom nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się tak:

² Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos¹, Natanael², który był z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza³ i dwaj inni z jego uczniów.

1. J 11,16.
2. J 1,45.
3. Mt 4,21.

³ Szymon Piotr powiedział do nich: Pójdę łowić¹ ryby. Odpowiedzieli mu: Pójdziemy i my z tobą. Poszli więc i zaraz wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic² nie złowili.

1. Mt 4,18-20; Łk 5,10-11; Dz 18,3; 20,34; 1Kor 9,6; 1Tes 2,9; 2Tes 3,7-9.
2. 1Kor 3,7.

⁴ A gdy już nastał ranek, Jezus stanął na brzegu. Uczniowie jednak nie wiedzieli, że to Jezus.

⁵ Wtedy Jezus zapytał ich: Dzieci, czy macie co jeść¹? Odpowiedzieli mu: Nie mamy.

1. Łk 24,41.

⁶ A on powiedział do nich: Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi¹, a znajdziecie. Zarzucili więc i nie mogli jej wyciągnąć z powodu mnóstwa ryb.

1. Łk 5,4-7.

⁷ Wówczas ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To Pan¹. A Szymon Piotr, usłyszawszy, że to Pan, przepasał się koszulą (bo był nagi) i rzucił się w morze.

1. Łk 24,30-31.

⁸ Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią (bo byli niedaleko od brzegu, około dwustu łokci¹), ciągnąc sieć z rybami.

1. Pwt 3,11.

⁹ A gdy wyszli na brzeg, zobaczyli żarzące się węgle i leżącą na nich rybę oraz chleb.

¹⁰ Jezus do nich powiedział: Przynieście z tych ryb, które teraz złowiliście.

¹¹ Poszedł więc Szymon Piotr i wyciągnął na ziemię sieć pełną wielkich ryb, których było sto pięćdziesiąt trzy, a choć było ich tak wiele, sieć się nie rozdarła¹.

1. Łk 5,6.

¹² Jezus im powiedział: Chodźcie¹, jedzcie². I żaden z uczniów nie śmiał go pytać: Kim jesteś? Wiedzieli bowiem, że to Pan.

1. Mt 11,28; Obj 22,17; Iz 55,1.
2. Dz 10,41.

¹³ Wtedy Jezus podszedł, wziął chleb i podał im, podobnie i rybę.

¹⁴ To już trzeci raz¹, jak Jezus ukazał się swoim uczniom po zmartwychwstaniu.

1. J 20,19.26.

¹⁵ A gdy zjedli, Jezus zapytał Szymona Piotra: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie bardziej niż ci? Odpowiedział mu: Tak, Panie, ty wiesz¹, że cię miłuję. Powiedział do niego: Paś moje baranki².

1. 2Sm 7,20; Hbr 4,13.
2. Ps 78,71-72; Jr 3,15; Ez 34,2-10; Dz 20,28; 1P 5,2.

¹⁶ Zapytał go znowu, po raz drugi: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie? Odpowiedział mu: Tak, Panie, ty wiesz, że cię miłuję. Powiedział mu: Paś moje owce.

¹⁷ Zapytał go po raz trzeci: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie? I zasmucił¹ się Piotr, że go zapytał po raz trzeci: Miłujesz mnie? I odpowiedział mu: Panie, ty wszystko wiesz², ty wiesz, że cię miłuję. Jezus powiedział do niego: Paś moje owce.

1. Lm 3,33; Mt 26,75.
2. J 16,30; Joz 22,22; Hi 31,4-6.

¹⁸ Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się i chodziłeś, gdzie chciałeś. Gdy jednak się zestarzejesz, wyciągniesz swoje ręce, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz.

¹⁹ Powiedział to, dając znać, jaką śmiercią¹ miał uwielbić Boga. A to powiedziawszy, rzekł mu: Pójdź za mną².

1. 2P 1,14.
2. J 12,26; Lb 14,24; 1Sm 12,20; Mt 10,38; 16,24; 19,28.

²⁰ A Piotr, odwróciwszy się, zobaczył ucznia, którego Jezus miłował, idącego za nim, który też przy wieczerzy położył się na jego piersi i zapytał: Panie, kto jest tym, który cię wyda?

²¹ Gdy więc Piotr go zobaczył, zapytał Jezusa: Panie, a co z nim?

²² Jezus mu odpowiedział: Jeśli chcę, żeby on został, aż przyjdę¹, co tobie do tego? Ty pójdź za mną.

1. Mt 16,27; 24,3.27; Mk 9,1; 1Kor 11,26; 1Tes 5,23; Obj 1,7; 2,25; 22,7.20.

²³ I rozeszła się wśród braci wieść, że ten uczeń nie umrze. Jezus jednak nie powiedział mu, że nie umrze, ale: Jeśli chcę, aby został, aż przyjdę, co tobie do tego?

²⁴ To jest ten uczeń, który świadczy o tym i to napisał, a wiemy, że jego świadectwo¹ jest prawdziwe.

1. J 19,35; 1J 1,1-2; 3J 1,12.

²⁵ Jest też jeszcze wiele innych rzeczy¹, których dokonał Jezus, które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, sądzę, że i cały świat nie mógłby pomieścić ksiąg, które byłyby napisane. Amen.

1. J 20,30; Ps 40,5; Hbr 11,32; Ef 3,20.