Rozdział 17

¹ To powiedziawszy, Jezus podniósł swoje oczy¹ ku niebu i rzekł: Ojcze, nadeszła godzina². Uwielbij ³ swego Syna, aby też twój Syn uwielbił ciebie;

1. J 11,41; Ps 123,1; Łk 18,13.
2. J 7,30.
3. w. 5; J 7,39; 13,31; Dz 3,13; Flp 2,9.

² Jak mu dałeś władzę¹ nad wszelkim ciałem, aby dał² życie wieczne tym wszystkim, których mu³ dałeś.

1. J 5,27; Mt 11,27; 28,18; Hbr 2,8; 1P 3,22.
2. J 4,14; 6,27; 10,28; Rz 6,23.
3. ww. 6-12.24.

³ A to jest życie wieczne, aby poznali¹ ciebie, jedynego prawdziwego Boga i tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa.

1. Jr 9,23-24.

⁴ Ja uwielbiłem ciebie na ziemi i dokończyłem¹ dzieła, które mi dałeś do wykonania.

1. J 4,34; 5,36; 9,3; 19,30; Dz 20,24; 2Tm 4,7.

⁵ A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim¹ powstał świat.

1. J 1,1-2; Mt 25,34.

⁶ Objawiłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata. Twoimi byli i dałeś mi ich, a oni zachowali twoje słowa.

⁷ A teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, pochodzi od ciebie.

⁸ Dałem im bowiem słowa¹, które mi dałeś, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że wyszedłem od ciebie, i uwierzyli, że ty mnie posłałeś².

1. w. 14; J 6,68; Mt 13,11; Ef 3,2; Prz 1,23.
2. w. 25; J 16,30.

⁹ Ja proszę za nimi. Nie proszę za światem, ale za tymi, których mi dałeś, bo są twoi.

¹⁰ I wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje i jestem uwielbiony w nich.

¹¹ A nie jestem już na świecie, ale oni są na świecie, a ja idę do ciebie. Ojcze święty¹, zachowaj² w twoim imieniu tych, których mi dałeś, aby byli jedno jak i my.

1. w. 25; Mt 5,48; 23,9.
2. J 10,29-30; 1P 1,5; Jud 1,24.

¹² Gdy byłem z nimi na świecie, ja zachowywałem ich w twoim imieniu. Strzegłem tych, których mi dałeś, i żaden z nich nie zginął prócz syna zatracenia, żeby się wypełniło Pismo.

¹³ Ale teraz idę do ciebie i mówię to na świecie, aby mieli w sobie moją radość w pełni.

¹⁴ Ja dałem im twoje słowo, a świat ich znienawidził¹, bo nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata.

1. J 15,19; Mt 10,25.

¹⁵ Nie proszę, abyś zabrał ich ze świata¹, ale abyś zachował ich od złego.

1. Iz 38,18-19; Flp 1,23; 1Kor 5,10.

¹⁶ Nie są ze świata¹, jak i ja nie jestem ze świata.

1. Rz 12,2; 2Kor 6,14-17; 1J 4,1-5.

¹⁷ Uświęć¹ ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą².

1. J 15,3; Ps 119,9.11; Ef 5,26; 2Tes 2,13; 1P 1,22.
2. 2Sm 7,28; Ps 12,6; 19,7; 119,151.

¹⁸ Jak ty posłałeś mnie na świat, tak i ja posłałem ich na świat.

¹⁹ A ja za nich uświęcam¹ samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

1. J 10,36; Jr 1,5; 1Kor 1,2.30; Hbr 2,11; Wj 13,2.

²⁰ A nie tylko za nimi proszę, lecz i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie;

²¹ Aby wszyscy byli jedno¹, jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, aby i oni byli w nas jedno², aby świat uwierzył, że ty mnie posłałeś.

1. J 5,23; 10,30; 14,9; Flp 2,6; 1J 5,7.
2. Rz 12,5.

²² I dałem im tę chwałę¹, którą mi dałeś, aby byli jedno², jak my jesteśmy jedno.

1. 2Kor 3,18.
2. J 14,20; 1J 1,3; 3,24.

²³ Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonali¹ w jedno, żeby świat poznał, że ty mnie posłałeś i że umiłowałeś ich, jak i mnie umiłowałeś.

1. Mt 5,48; Ef 4,12-16; Flp 3,15; Kol 1,28; 1P 5,10.

²⁴ Ojcze, chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną¹ tam, gdzie ja jestem, aby oglądali moją chwałę, którą mi dałeś, ponieważ umiłowałeś mnie przed założeniem świata.

1. J 12,26; 14,3; 2Kor 5,8; 1Tes 4,17.

²⁵ Ojcze sprawiedliwy¹, świat ciebie nie poznał, ale ja cię poznałem i oni poznali, że ty mnie posłałeś.

1. w. 11; J 5,23; 14,9; 2Kor 1,3; Ef 4,6

²⁶ Objawiłem im twoje imię¹ i jeszcze objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, była w nich i ja w nich.

1. Wj 34,5-6; Ps 22,22; 135,13; 138,2; Mt 6,9; Hbr 2,12.