Rozdział 11

¹ A był chory pewien człowiek, Łazarz z Betanii¹, z miasteczka Marii² i jej siostry Marty.

1. Łk 24,50.
2. Łk 10,38-42.

² A to była ta Maria¹, która namaściła² Pana maścią i wycierała jego nogi swoimi włosami. Jej to brat, Łazarz, chorował.

1. J 12,3.
2. Mt 26,6-7; Mk 14,3; Łk 7,37.

³ Siostry więc posłały¹ do niego wiadomość: Panie, oto ten, którego miłujesz, choruje.

1. Łk 7,3.

⁴ A gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Ta choroba nie jest na śmierć¹, ale na chwałę Bożą², aby przez nią był uwielbiony Syn Boży.

1. Mk 5,39.
2. J 9,3.

⁵ Jezus zaś miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza.

⁶ A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni w miejscu, w którym przebywał.

⁷ Lecz potem powiedział do swoich uczniów: Chodźmy znowu do Judei.

⁸ Uczniowie mu powiedzieli: Mistrzu, Żydzi dopiero co usiłowali cię ukamienować¹, a znowu tam idziesz?

1. J 10,31.

⁹ Jezus odpowiedział: Czyż dzień nie ma dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi we dnie, nie potknie się, bo¹ widzi światłość tego świata.

1. J 9,4.

¹⁰ A jeśli ktoś chodzi w nocy¹, potknie się, bo nie ma w nim światłości.

1. J 12,35; 1J 2,11.

¹¹ To powiedział, a potem dodał: Łazarz, nasz przyjaciel, śpi¹, ale idę, aby obudzić² go ze snu.

1. Pwt 31,16; Dn 12,2; Mk 5,39; Dz 7,60; 1Kor 15,51; 1Tes 4,14.
2. J 5,25; 1Kor 15,34; Ef 5,14.

¹² Wtedy jego uczniowie powiedzieli: Panie, jeśli śpi, będzie zdrowy.

¹³ Ale Jezus mówił o jego śmierci, lecz oni myśleli, że mówił o zaśnięciu zwykłym snem.

¹⁴ Wówczas Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł.

¹⁵ I ze względu na was raduję się¹, że mnie tam nie było, abyście uwierzyli. Ale chodźmy do niego.

1. 2Kor 12,9.

¹⁶ Wtedy Tomasz¹, zwany Didymos, powiedział do współuczniów: Chodźmy i my, aby z nim umrzeć.

1. J 14,5; 20,24; Mt 10,3.

¹⁷ Kiedy Jezus przyszedł, zastał go już cztery dni leżącego w grobie.

¹⁸ A Betania była niedaleko Jerozolimy, w odległości około piętnastu stadiów.

¹⁹ A wielu Żydów przyszło do Marty i Marii, aby je pocieszyć¹ po stracie brata.

1. Hi 2,11; 42,11; Rz 12,15; 2Kor 1,4; 1Tes 4,18; 5,11.

²⁰ Gdy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wybiegła mu naprzeciw. Ale Maria siedziała w domu.

²¹ I powiedziała Marta do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.

²² Ale i teraz wiem, że Bóg da tobie, o cokolwiek¹ go poprosisz.

1. J 9,31; Ps 2,9

²³ Jezus jej odpowiedział: Twój brat zmartwychwstanie.

²⁴ Marta mu powiedziała: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu¹ w dniu ostatecznym.

1. Ps 49,15; Iz 26,19; Dn 12,2; Łk 14,14; Dz 23,6.

²⁵ I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem¹ i życiem². Kto we mnie wierzy³, choćby i umarł, będzie żył.

1. J 5,21; 6,39-44; Obj 1,18.
2. J 1,4; J 14,6.
3. J 3,36; 1Tes 4,14.

²⁶ A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze¹. Czy wierzysz w to?

1. J 5,24; Obj 2,11; 20,6; 21,8; J 8,21.

²⁷ Odpowiedziała mu: Tak, Panie. Ja uwierzyłam, że ty jesteś Chrystusem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat.

²⁸ A to powiedziawszy, poszła i potajemnie zawołała swoją siostrę Marię, i powiedziała: Jest tu Nauczyciel i woła cię.

²⁹ Gdy tylko ona to usłyszała, zaraz wstała i poszła do niego.

³⁰ A Jezus jeszcze nie wszedł do miasteczka, lecz był na tym miejscu, gdzie Marta wyszła mu naprzeciw.

³¹ Wtedy Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią, mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakać.

³² A gdy Maria przyszła tam, gdzie był Jezus, ujrzała go, przypadła mu do nóg i powiedziała: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.

³³ Kiedy Jezus zobaczył ją płaczącą¹ i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, rozrzewnił się w duchu² i zasmucił się.

1. Dz 8,2.
2. Hbr 4,15; Rdz 43,30; 45,2.

³⁴ I zapytał: Gdzie go położyliście? Odpowiedzieli mu: Panie, chodź i zobacz.

³⁵ I Jezus zapłakał¹.

1. Łk 19,41; Hbr 2,17; Iz 53,3.

³⁶ Wtedy Żydzi powiedzieli: Patrzcie, jak go miłował.

³⁷ A niektórzy z nich mówili: Czyż ten, który otworzył oczy ślepego¹, nie mógł sprawić, aby on nie umarł?

1. J 9,6.

³⁸ Jezus zaś ponownie się rozrzewnił i przyszedł do grobu. Była to jaskinia, a u jej wejścia był położony kamień¹.

1. Mt 27,60.66.

³⁹ I powiedział Jezus: Usuńcie ten kamień. Powiedziała do niego Marta, siostra zmarłego: Panie, już cuchnie¹, bo od czterech dni leży w grobie.

1. Ps 49,14; Dz 13,36.

⁴⁰ Jezus jej rzekł: Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę¹ Bożą?

1. w. 4; J 17,4.

⁴¹ Wtedy usunęli kamień z miejsca, gdzie był położony zmarły. Jezus zaś podniósł oczy w górę i powiedział: Ojcze, dziękuję ci, że mnie wysłuchałeś.

⁴² A ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na stojących¹ wokoło ludzi, aby uwierzyli, że ty mnie posłałeś.

1. J 12,30.

⁴³ Gdy to powiedział, zawołał donośnym głosem¹: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!

1. Mt 8,8; J 5,25.

⁴⁴ I wyszedł¹ ten, który umarł, mając ręce i nogi powiązane opaskami², a twarz obwiązaną chustką. Powiedział do nich Jezus: Rozwiążcie³ go i pozwólcie mu odejść.

1. Rdz 1,3; Ps 33,9; Ez 37,3-10; Oz 13,14; Dz 20,9-10; Flp 3,21.
2. J 20,5-7.
3. Rz 8,2; Ga 5,1.

⁴⁵ Wielu¹ więc z Żydów, którzy przyszli do Marii i widzieli to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w niego.

1. J 8,30; Dz 9,42.

⁴⁶ Lecz niektórzy z nich odeszli do faryzeuszy i powiedzieli¹ im, co Jezus uczynił.

1. J 5,15.

⁴⁷ Wtedy naczelni kapłani i faryzeusze zebrali się na naradę¹ i mówili: Co zrobimy? Bo ten człowiek² czyni wiele cudów.

1. Ps 2,2; Mt 26,3.
2. J 12,19; Dz 4,16.

⁴⁸ Jeśli go tak zostawimy¹, wszyscy² uwierzą w niego i przyjdą Rzymianie, i zabiorą nam to nasze miejsce i naród.

1. Dz 5,38.
2. J 6,15; 18,36-37.

⁴⁹ A jeden z nich, Kajfasz¹, który był tego roku najwyższym kapłanem, powiedział do nich: Wy nic nie wiecie;

1. J 18,13; Łk 3,2; Dz 4,6.

⁵⁰ I nie bierzecie pod uwagę, że pożyteczniej jest dla nas, żeby jeden człowiek umarł¹ za lud, a żeby cały ten naród nie zginął.

1. J 18,14; Iz 53,8.

⁵¹ A nie mówił tego sam od siebie, ale będąc tego roku najwyższym kapłanem, prorokował¹, że Jezus miał umrzeć za ten naród;

1. Lb 27,21; Mt 7,22; 1Kor 13,2.

⁵² A nie tylko¹ za ten naród, ale też po to, aby zgromadzić w jedno rozproszone dzieci Boże.

1. Iz 49,6; 1J 2,2.

⁵³ Od tego więc dnia naradzali się wspólnie nad tym, aby go zabić.

⁵⁴ A Jezus już nie chodził jawnie wśród Żydów, ale odszedł stamtąd do krainy, która leży w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam mieszkał ze swoimi uczniami.

⁵⁵ A zbliżała się Pascha¹ żydowska. I wielu z tej okolicy szło do Jerozolimy przed Paschą, aby się oczyścić².

1. J 2,13; 5,1; 6,4; Wj 12,11-14.
2. J 2,6; Wj 19,10-15; Lb 9,10-13; Dz 24,18.

⁵⁶ Szukali Jezusa i stojąc w świątyni, mówili jedni do drugich: Czy myślicie, że nie przyjdzie na święto?

⁵⁷ A naczelni kapłani i faryzeusze wydali nakaz, aby, jeśli ktoś się dowie, gdzie jest, oznajmił to, żeby go mogli schwytać¹.

1. J 18,2-3; Mt 26,14-16.