Rozdział 4

¹ A gdy Pan¹ poznał, że faryzeusze usłyszeli, iż Jezus więcej ludzi czynił uczniami i chrzcił niż Jan;

1. Łk 1,76; 1Kor 2,8.

² (Chociaż sam Jezus nie chrzcił¹, lecz jego uczniowie);

1. 1Kor 1,17.

³ Opuścił Judeę i odszedł znowu do Galilei.

⁴ A musiał¹ iść przez Samarię.

1. Łk 2,49.

⁵ I przyszedł do miasta w Samarii, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał¹ swemu synowi Józefowi.

1. Rdz 33,19; 48,22; Joz 24,32.

⁶ A była tam studnia Jakuba. Jezus więc, zmęczony drogą, usiadł sobie na studni. A było około godziny szóstej.

⁷ I przyszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus powiedział do niej: Daj mi pić.

⁸ Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby nakupić żywności.

⁹ Wtedy Samarytanka powiedziała do niego: Jakże ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o coś do picia? Gdyż Żydzi nie obcują¹ z Samarytanami.

1. Dz 10,28.

¹⁰ Jezus jej odpowiedział: Gdybyś znała ten dar¹ Boży i wiedziała, kim² jest ten, który ci mówi: Daj mi pić, ty prosiłabyś³ go, a dałby ci wody⁴ żywej.

1. Dz 8,20; Rz 6,23; Ef 2,8.
2. J 20,31.
3. Iz 55,6; Łk 11,9; 18,13; 23,42-43; Rz 10,13.
4. w. 14; J 6,35; 7,37-39; Iz 12,3; Obj 22,17.

¹¹ I powiedziała do niego kobieta: Panie, nie masz czym naczerpać, a studnia jest głęboka. Skąd więc masz tę wodę żywą?

¹² Czy ty jesteś większy niż nasz ojciec Jakub, który nam dał tę studnię i sam z niej pił, a także jego synowie i jego dobytek?

¹³ Odpowiedział jej Jezus: Każdy, kto pije tę wodę, znowu będzie pragnął.

¹⁴ Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu¹ wiecznemu.

1. Mt 19,16; J 3,15; 5,39; 6,68; Dz 13,48; Rz 6,23; 1J 1,2; 5,20.

¹⁵ Kobieta powiedziała do niego: Panie¹, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać.

1. J 4,49.

¹⁶ Jezus jej powiedział: Idź, zawołaj swego męża i przyjdź tu.

¹⁷ Odpowiedziała kobieta: Nie mam męża. Jezus jej powiedział: Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża.

¹⁸ Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. Prawdę powiedziałaś.

¹⁹ Kobieta mu powiedziała: Panie, widzę, że jesteś prorokiem.

²⁰ Nasi ojcowie na tej górze¹ czcili Boga, a wy mówicie, że w Jerozolimie² jest miejsce, gdzie należy go czcić.

1. Rdz 12,6-7; 33,18; Sdz 9,7.
2. Pwt 12,5; 1Krl 9,3.

²¹ Jezus powiedział do niej: Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca.

²² Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie¹ pochodzi od Żydów.

1. Łk 24,47; Rz 1,16; Dz 4,12; 2Tes 2,13.

²³ Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu¹ i w prawdzie². Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić.

1. Rz 8,26; Ga 4,6; Ef 6,18; Flp 3,3.
2. Joz 24,14; Ps 51,6.

²⁴ Bóg jest duchem¹, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.

1. J 6,63; 7,39; 14,17; 2Kor 3,17.

²⁵ Kobieta mu powiedziała: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. Gdy on przyjdzie, oznajmi nam wszystko.

²⁶ Jezus jej powiedział: Ja, który mówię z tobą, jestem nim.

²⁷ A wtem przyszli jego uczniowie i dziwili się, że rozmawia z kobietą. Nikt jednak nie powiedział: O co się pytasz? albo: Dlaczego z nią rozmawiasz?

²⁸ I zostawiła kobieta swoje wiadro, poszła do miasta i powiedziała ludziom:

²⁹ Chodźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co zrobiłam. Czy to nie jest Chrystus?

³⁰ Wyszli więc z miasta i przyszli do niego.

³¹ A tymczasem uczniowie prosili go: Mistrzu, jedz.

³² A on im powiedział: Ja mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie.

³³ Uczniowie więc mówili między sobą: Czy ktoś przyniósł mu jedzenie?

³⁴ Jezus im powiedział: Moim pokarmem jest wypełniać wolę¹ tego, który mnie posłał, i dokonać² jego dzieła.

1. Ps 40,8.
2. J 17,4; 19,30; 2Tm 4,7.

³⁵ Czyż nie mówicie, że jeszcze cztery miesiące, a przyjdzie żniwo? Oto mówię wam: Podnieście wasze oczy i przypatrzcie się polom, że już są białe, gotowe do żniwa.

³⁶ A kto żnie, otrzymuje zapłatę i zbiera owoc¹ na życie wieczne, aby i ten, kto sieje, i ten, kto żnie, razem się radowali.

1. Prz 11,30; Rz 1,13; 1Tes 2,19.

³⁷ W tym właśnie prawdziwe jest przysłowie: Kto inny sieje¹, a kto inny żnie.

1. 1Kor 3,5-7; 2Kor 9,6; Ga 6,7-8.

³⁸ Ja was posłałem żąć to, nad czym nie pracowaliście. Inni¹ pracowali, a wy weszliście w ich pracę.

1. Jr 44,4; Dz 10,37.

³⁹ Wtedy wielu Samarytan z tego miasta uwierzyło w niego z powodu opowiadania tej kobiety, która świadczyła: Powiedział mi wszystko, co zrobiłam.

⁴⁰ Gdy więc Samarytanie przyszli do niego, prosili go, aby u nich został. I został tam przez dwa dni.

⁴¹ I o wiele¹ więcej ich uwierzyło z powodu jego słowa.

1. J 2,23; 8,30; 10,42; 12,42; Dz 9,42.

⁴² A tej kobiecie mówili: Wierzymy już nie z powodu twojego opowiadania. Sami bowiem słyszeliśmy i wiemy, że to jest prawdziwie Zbawiciel¹ świata, Chrystus.

1. Iz 43,3.11; Łk 1,47; 2,11; Dz 13,23; Tt 1,4; 2,13; 3,4.6; Jud 1,25.

⁴³ A po dwóch dniach odszedł stamtąd i poszedł do Galilei.

⁴⁴ Sam Jezus bowiem dał świadectwo, że prorok¹ nie doznaje czci w swojej ojczyźnie.

1. Mt 13,57; Mk 6,4; Łk 4,24.

⁴⁵ A gdy przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli go, widząc wszystko¹, co uczynił w Jerozolimie w święto. Oni bowiem też przyszli na święto.

1. J 2,23.

⁴⁶ Wtedy Jezus znowu przyszedł do Kany Galilejskiej, gdzie przemienił¹ wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien dworzanin królewski, którego syn chorował.

1. J 2,1-11.

⁴⁷ Ten, usłyszawszy, że Jezus przyszedł z Judei do Galilei, udał się do niego i prosił go, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, gdyż był umierający.

⁴⁸ I powiedział do niego Jezus: Jeśli nie ujrzycie znaków¹ i cudów, nie uwierzycie.

1. J 12,37; 20,29; Lb 14,11; Łk 16,31; 1Kor 1,22.

⁴⁹ Dworzanin królewski powiedział do niego: Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko.

⁵⁰ Jezus mu powiedział: Idź¹, twój syn żyje. I uwierzył ten człowiek słowu, które powiedział mu Jezus, i poszedł.

1. Mt 8,13; Mk 7,29.

⁵¹ A gdy już szedł, jego słudzy wyszli mu naprzeciw i oznajmili: Twoje dziecko żyje.

⁵² Wtedy zapytał ich o godzinę, w której poczuło się lepiej. I odpowiedzieli mu: Wczoraj o godzinie siódmej opuściła¹ go gorączka.

1. Mt 8,2; Dz 28,8.

⁵³ Wówczas ojciec poznał, że to była ta godzina, w której Jezus powiedział do niego: Twój syn żyje. I uwierzył on sam i cały jego dom.

⁵⁴ To był drugi cud, który Jezus uczynił, przyszedłszy z Judei do Galilei.