Rozdział 13

¹ A przed świętem Paschy Jezus, wiedząc, że nadeszła jego godzina¹, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy² swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca.

1. J 7,8; 8,20; 12,23; 17,1.
2. Jr 31,3; Rz 8,37; Ef 5,25; 1J 4,19; Obj 1,5.

² A gdy była wieczerza i diabeł¹ już włożył w serce Judasza, syna Szymona Iskarioty, zamysł, aby go wydać;

1. w. 27; J 6,70; Łk 22,3.31; Dz 5,3; Ef 2,3.

³ Jezus, wiedząc, że Ojciec dał¹ wszystko w jego ręce i że od Boga wyszedł², i do Boga idzie³;

1. J 3,35; Mt 28,18.
2. J 8,42; 16,28.
3. J 17,11; 20,17.

⁴ Wstał od wieczerzy i złożył szaty¹, a wziąwszy płócienny ręcznik, przepasał się.

1. Łk 22,27; Flp 2,6-8.

⁵ Potem nalał wody¹ do miednicy i zaczął myć nogi² uczniom, i wycierać ręcznikiem, którym był przepasany.

1. Ef 5,26.
2. Rdz 19,2; 1Sm 25,41; 1Tm 5,10.

⁶ I podszedł do Szymona Piotra, a on powiedział do niego: Panie, ty chcesz mi umyć nogi¹?

1. J 1,27; Mt 3,14.

⁷ Jezus mu odpowiedział: Tego, co ja czynię, ty teraz nie rozumiesz¹, ale potem zrozumiesz.

1. J 12,16.

⁸ Piotr mu powiedział: Nigdy nie¹ będziesz mył moich nóg. Jezus mu odpowiedział: Jeśli cię nie umyję², nie będziesz miał działu ze mną.

1. Mt 16,22; 26,33.
2. Wj 30,17-21.

⁹ Wtedy Szymon Piotr powiedział do niego: Panie¹, nie tylko moje nogi, ale i ręce, i głowę.

1. Ps 51,2.7.

¹⁰ Jezus mu odpowiedział: Kto jest umyty¹, potrzebuje umyć tylko nogi, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, lecz nie wszyscy.

1. 1Kor 6,11; Tt 3,5; Obj 1,5; 7,14; J 15,3.

¹¹ Wiedział¹ bowiem, kto ma go wydać, dlatego powiedział: Nie wszyscy jesteście czyści.

1. J 6,64.

¹² Gdy więc umył im nogi i wziął swoje szaty, usiadłszy znowu za stołem, powiedział do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem?

¹³ Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem¹ i dobrze mówicie, bo nim jestem.

1. Mt 23,8-10; Łk 6,46; 1Kor 8,6; 12,3; Ef 6,9; Flp 2,11.

¹⁴ Jeśli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi¹ i wy powinniście² sobie nawzajem myć nogi.

1. Mt 20,26-28; Mk 10,43-45; Łk 22,26-27.
2. Rz 12,10; Ga 6,1-2; Flp 2,2-5; 1P 5,5.

¹⁵ Dałem wam bowiem przykład¹, abyście i wy czynili tak, jak ja wam uczyniłem.

1. Mt 11,29; 1P 2,21; 1J 2,6.

¹⁶ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Sługa nie jest większy¹ od swego pana ani posłaniec nie jest większy od tego, który go posłał.

1. J 15,20.

¹⁷ Jeśli to wiecie, będziecie błogosławieni, gdy tak uczynicie¹.

1. Jk 1,25.

¹⁸ Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem, ale żeby się wypełniło Pismo: Ten¹, który je ze mną chleb, podniósł przeciwko mnie swoją piętę.

1. Ps 41,9.

¹⁹ Teraz wam mówię, zanim¹ to się stanie, abyście, gdy to się stanie, uwierzyli, że ja jestem.

1. J 14,29; Iz 41,23; Iz 48,5.

²⁰ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego ja poślę, mnie przyjmuje, a kto¹ mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mnie posłał.

1. J 12,44-45.

²¹ To powiedziawszy, Jezus wzruszył się w duchu i oświadczył: Zaprawdę¹, zaprawdę powiadam wam, że jeden z was mnie wyda.

1. Mt 26,21; Mk 14,18; Łk 22,21.

²² Wtedy uczniowie spojrzeli po sobie, niepewni, o kim to mówił.

²³ A jeden z jego uczniów, ten, którego Jezus miłował, położył¹ się na piersi Jezusa.

1. J 21,20.

²⁴ Skinął więc na niego Szymon Piotr, aby się wypytał, kto jest tym, o którym mówił.

²⁵ A on, położywszy się na piersi Jezusa, zapytał go: Panie, kto to jest?

²⁶ Jezus odpowiedział: To ten, któremu podam umoczony kawałek chleba. A umoczywszy kawałek chleba, dał Judaszowi Iskariocie, synowi Szymona.

²⁷ A zaraz po tym kawałku chleba wszedł w niego szatan¹. Wtedy Jezus powiedział do niego: Co masz robić, rób szybko.

1. Ps 109,6; Łk 22,3; Dz 5,3; Obj 12,9.

²⁸ Żaden jednak z obecnych przy stole nie zrozumiał, dlaczego mu to powiedział.

²⁹ A ponieważ Judasz miał sakiewkę, niektórzy sądzili, że Jezus mu powiedział: Nakup, czego nam potrzeba na święto, albo żeby coś dał ubogim.

³⁰ Wtedy on wziął ten kawałek chleba i natychmiast wyszedł. A była noc.

³¹ A gdy wyszedł, Jezus powiedział: Teraz jest uwielbiony Syn¹ Człowieczy i Bóg jest w nim uwielbiony.

1. J 12,28; 14,13; 17,1-5.

³² A jeśli Bóg jest w nim uwielbiony, to go też Bóg uwielbi sam w sobie, i to wkrótce go uwielbi.

³³ Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie mnie szukać, ale jak¹ powiedziałem Żydom: Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie – tak i wam teraz mówię.

1. J 7,33; 8,21.

³⁴ Daję wam nowe przykazanie¹, abyście się wzajemnie miłowali; tak jak ja was umiłowałem, abyście i wy wzajemnie się miłowali.

1. J 15,12; Kpł 19,18.34; Jk 2,8; Ga 6,2; 1J 2,8; 3,23; 4,21; 2J 1,5.

³⁵ Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłować.

³⁶ Zapytał go Szymon Piotr: Panie, dokąd idziesz? Jezus mu odpowiedział: Dokąd ja idę, ty teraz za mną iść nie możesz, ale¹ potem pójdziesz.

1. J 21,18; 2P 1,14.

³⁷ Wtedy Piotr powiedział mu: Panie, czemu teraz nie mogę iść za tobą? Moje życie oddam¹ za ciebie.

1. Mt 26,33; Mk 14,29; Łk 22,33.

³⁸ Jezus mu odpowiedział: Swoje życie za mnie oddasz? Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Zanim kogut¹ zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz.

1. J 18,27; Mt 26,34.74; Mk 14,30.66-72; Łk 22,34.61.