Rozdział 16

¹ To wam powiedziałem, abyście się nie gorszyli¹.

1. Mt 11,6.

² Będą was wyłączać z synagog; owszem, nadchodzi godzina, że każdy, kto was zabije, będzie sądził, że pełni służbę dla Boga.

³ A uczynią wam tak, bo nie poznali Ojca ani mnie.

⁴ Ale powiedziałem wam to, abyście, gdy nadejdzie ta godzina, przypomnieli sobie, że ja wam to powiedziałem. A nie mówiłem wam tego na początku, bo byłem z wami.

⁵ Lecz teraz idę do tego, który mnie posłał, a żaden z was nie pyta mnie: Dokąd idziesz?

⁶ Ale ponieważ wam to powiedziałem, smutek napełnił wasze serce.

⁷ Lecz ja mówię wam prawdę: Pożyteczniej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Pocieszyciel¹ do was nie przyjdzie, a jeśli odejdę, poślę go do was.

1. J 14,16.26; 15,26.

⁸ A gdy on przyjdzie, będzie przekonywał¹ świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.

1. Dz 2,37; 1Kor 14,24; Ef 5,11; 2Tm 4,2.

⁹ O grzechu, mówię, bo nie uwierzyli¹ we mnie.

1. J 3,18; 8,24; Dz 7,51; Hbr 10,29.

¹⁰ O sprawiedliwości¹, bo idę do mego Ojca i już więcej mnie nie zobaczycie.

1. 1Kor 1,30; 2Kor 5,21; Flp 3,9.

¹¹ A o sądzie¹, bo władca² tego świata już jest osądzony.

1. Dz 17,31; Rz 2,2.
2. J 12,31; Hbr 2,14; 1J 3,8.

¹² Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść.

¹³ Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy¹, wprowadzi² was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy.

1. 1J 4,6.
2. 1Kor 2,10-13; 1J 2,20-21.

¹⁴ On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi.

¹⁵ Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi.

¹⁶ Jeszcze krótki czas¹, a nie zobaczycie mnie, i znowu krótki czas, a zobaczycie mnie, bo ja idę do Ojca.

1. J 7,33; 13,33; 14,19.

¹⁷ Wtedy niektórzy z jego uczniów mówili między sobą: Cóż znaczy to, co nam mówi: Jeszcze krótki czas, a nie zobaczycie mnie, i znowu krótki czas, a zobaczycie mnie? oraz: Ja idę do Ojca?

¹⁸ Dlatego mówili: Cóż znaczy to, co mówi: Krótki czas? Nie rozumiemy, co mówi.

¹⁹ Wówczas Jezus poznał, że chcieli go pytać i powiedział do nich: Pytacie się między sobą o to, co powiedziałem: Jeszcze krótki czas, a nie zobaczycie mnie, i znowu krótki czas, a zobaczycie mnie?

²⁰ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat będzie się radował. Będziecie smutni, ale wasz smutek zamieni się w radość.

²¹ Kobieta, gdy rodzi¹, smuci się, bo nadeszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecko, już nie pamięta cierpienia z powodu radości, że człowiek przyszedł na świat.

1. Rdz 3,16; Iz 26,16-18; Oz 13,13.

²² I wy teraz się smucicie, ale znowu was zobaczę i wasze serce będzie się radowało¹, a nikt nie odbierze wam waszej radości².

1. J 20,20; Łk 24,41.
2. 1P 1,8.

²³ A tego dnia nie będziecie mnie o nic pytać. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek poprosicie Ojca w moje imię, da wam.

²⁴ Dotąd o nic nie prosiliście w moje imię. Proście¹, a otrzymacie, aby wasza radość była pełna².

1. Mt 7,7; Jk 4,2; 1J 3,22; 5,14.
2. 1J 1,4.

²⁵ Mówiłem wam o tym w przypowieściach. Ale nadchodzi godzina, gdy już więcej nie będę mówił wam w przypowieściach, ale otwarcie oznajmię wam o moim Ojcu.

²⁶ W tym dniu będziecie prosić w moje imię. Nie mówię wam, że ja będę prosił Ojca za wami.

²⁷ Sam bowiem Ojciec was miłuje, bo wy mnie umiłowaliście i uwierzyliście, że ja wyszedłem od Boga.

²⁸ Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat. Znowu opuszczam świat i idę do Ojca.

²⁹ Jego uczniowie mu powiedzieli: Oto teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści.

³⁰ Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby cię ktoś pytał. Dlatego wierzymy, że wyszedłeś od Boga.

³¹ Jezus im odpowiedział: Teraz wierzycie?

³² Oto nadchodzi godzina¹, a nawet już nadeszła, że rozproszycie się² każdy w swoją stronę, a mnie zostawicie samego. Ale nie jestem sam, bo Ojciec jest ze mną.

1. J 4,21; 5,25; 12,23.
2. Za 13,7; Mt 26,31; Mk 14,27.

³³ To wam powiedziałem, abyście mieli pokój we mnie. Na świecie będziecie mieć ucisk, ale ufajcie, ja zwyciężyłem świat.