Rozdział 12

¹ Na sześć dni przed Paschą Jezus przyszedł do Betanii¹, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego wskrzesił z martwych.

1. J 11,1.

² Tam przygotowali mu wieczerzę, a Marta¹ usługiwała. Łazarz zaś był jednym z tych, którzy razem z nim siedzieli przy stole.

1. Łk 10,38-42; Mt 11,29.

³ Wówczas Maria¹, wziąwszy funt bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i wytarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią tej maści.

1. J 11,2; Łk 7,37-38; Mt 26,6; Mk 14,3.

⁴ Wtedy jeden z jego uczniów, Judasz¹ Iskariota, syn Szymona, ten, który miał go zdradzić, powiedział:

1. J 6,70; 13,2; Łk 6,16.

⁵ Dlaczego¹ tej maści nie sprzedano za trzysta groszy² i nie rozdano ich ubogim?

1. Mt 26,8; Mk 14,4.
2. denarów

⁶ A to mówił nie dlatego, że troszczył się o ubogich, ale ponieważ był złodziejem¹ i miał sakiewkę, a nosił to, co do niej włożono.

1. J 13,29.

⁷ Wtedy Jezus powiedział: Zostaw ją; zachowała to na dzień mego pogrzebu.

⁸ Ubogich¹ bowiem zawsze macie u siebie, ale mnie² nie zawsze będziecie mieć.

1. Pwt 15,11.
2. w. 35; Mk 14,7.

⁹ Wtedy wielu Żydów dowiedziało się, że tam jest; i przyszli nie tylko z powodu Jezusa, ale także, by zobaczyć Łazarza, którego wskrzesił z martwych.

¹⁰ I naradzali się naczelni kapłani nad tym, żeby zabić również Łazarza¹;

1. J 9,34; 15,20.

¹¹ Gdyż z jego powodu wielu¹ spośród Żydów odstąpiło i uwierzyło w Jezusa.

1. J 11,45.

¹² Nazajutrz mnóstwo¹ ludzi, którzy przyszli na święto, usłyszawszy, że Jezus idzie do Jerozolimy;

1. Mt 21,8.

¹³ Nabrało gałązek palmowych¹, wyszło mu naprzeciw i wołało: Hosanna!² Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana, król³ Izraela!

1. Kpł 23,40.
2. Ps 72,17; 118,25-26; Mt 21,9; Mk 11,8; Łk 19,36.
3. So 3,15; Obj 15,3.

¹⁴ A Jezus, znalazłszy oślątko¹, wsiadł na nie, jak jest napisane:

1. Za 9,9.

¹⁵ Nie bój się, córko Syjonu. Oto twój król przychodzi, siedząc na oślątku.

¹⁶ Z początku jego uczniowie tego nie zrozumieli¹, ale gdy Jezus został uwielbiony, wtedy przypomnieli² sobie, że to było o nim napisane i że mu tak uczynili.

1. Łk 9,45; 18,34.
2. J 2,22; 13,7; 14,26; 16,4.

¹⁷ Dawali¹ więc świadectwo ludzie, którzy z nim byli, gdy Łazarza wywołał z grobowca i wskrzesił go z martwych.

1. J 1,34; 5,36-39; 15,26-27; 19,35; 21,24; 1J 5,9-13.

¹⁸ Dlatego też ludzie wyszli mu naprzeciw, bo usłyszeli, że on uczynił ten cud.

¹⁹ Wtedy faryzeusze mówili między sobą: Widzicie, że nic nie zdziałacie. Oto świat poszedł za nim.

²⁰ A wśród tych, którzy przychodzili do Jerozolimy, żeby oddać cześć Bogu¹ w święto, byli pewni Grecy².

1. BG modlić się w święto; Obj 11,1.
2. Mk 7,26; Dz 14,1; 16,1; 17,4; 20,21; Rz 10,12.

²¹ Oni to przyszli do Filipa¹, który był z Betsaidy w Galilei, i prosili go: Panie, chcemy zobaczyć Jezusa.

1. J 1,43; 6,5; 14,8-11.

²² Filip przyszedł i powiedział Andrzejowi, a z kolei Andrzej i Filip powiedzieli Jezusowi.

²³ A Jezus im odpowiedział: Nadeszła godzina¹, aby Syn Człowieczy został uwielbiony.

1. J 17,1-5.

²⁴ Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostaje. Jeśli jednak obumrze¹, wydaje obfity plon.

1. J 12,32-33; 1Kor 15,36-38.

²⁵ Kto miłuje swoje życie¹, utraci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.

1. Mt 10,39; 16,25; Mk 8,35; Łk 9,23; 17,33.

²⁶ Jeśli ktoś mi służy, niech idzie za mną¹, a gdzie² ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś będzie mi służył, uczci go mój Ojciec.

1. Mt 16,24; Mk 8,34.
2. J 14,3; 17,24; 2Kor 5,8.

²⁷ Teraz moja dusza jest zatrwożona. I cóż powiem? Ojcze, zachowaj mnie od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę¹.

1. J 18,37; Łk 22,53.

²⁸ Ojcze, uwielbij swoje imię. Wtedy rozległ się głos¹ z nieba: Uwielbiłem i jeszcze uwielbię.

1. Mt 3,17; 17,5; 2P 1,17.

²⁹ A ludzie, którzy stali i słyszeli, mówili: Zagrzmiało. A inni mówili: Anioł¹ do niego przemówił.

1. Dz 23,9.

³⁰ Jezus odpowiedział: Ten głos rozległ się nie ze względu na mnie, ale ze względu na was.

³¹ Teraz odbywa się sąd tego świata, teraz władca¹ tego świata będzie wyrzucony precz.

1. Mt 12,28; Łk 10,18; Ef 2,2; Hbr 2,14; 1J 3,8.

³² A ja, jeśli będę wywyższony¹ nad ziemię, pociągnę² wszystkich do siebie.

1. J 3,14; 8,28; 1P 2,24.
2. J 6,44; Oz 11,4.

³³ A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.

³⁴ Ludzie mu odpowiedzieli: Dowiedzieliśmy się z prawa, że Chrystus¹ trwa na wieki. Jakże więc ty możesz mówić, że Syn Człowieczy musi być wywyższony? Któż to jest Syn Człowieczy?

1. Ps 89,36; Iz 9,7; Dn 7,14; Mi 4,7.

³⁵ Wtedy Jezus powiedział im: Jeszcze przez krótki czas¹ jest z wami światłość². Chodźcie więc, dopóki macie światłość, żeby was ciemność nie ogarnęła. Bo kto chodzi w ciemności, nie wie, dokąd idzie.

1. J 7,33.
2. J 11,10; Prz 4,19; 1J 2,8-11.

³⁶ Dopóki macie światłość, wierzcie w światłość, abyście byli synami¹ światłości. Gdy Jezus to powiedział, odszedł i ukrył² się przed nimi.

1. Łk 16,8; Ef 5,8.
2. J 8,59.

³⁷ A choć tak wiele cudów¹ uczynił wobec nich, jednak nie uwierzyli² w niego;

1. J 11,47.
2. J 1,11; Łk 16,31.

³⁸ Aby się wypełniło słowo, które powiedział prorok Izajasz¹: Panie, któż uwierzył² naszemu głoszeniu? I komu ramię Pańskie zostało objawione?

1. Iz 53,1.
2. Rz 10,16.

³⁹ Dlatego nie mogli uwierzyć, bo jeszcze Izajasz¹ powiedział:

1. Iz 6,10.

⁴⁰ Zaślepił ich oczy i zatwardził ich serce, aby oczami nie widzieli i sercem nie zrozumieli¹, aby się nie nawrócili², żebym ich nie uzdrowił.

1. Wj 4,21; Pwt 29,4; Mk 8,17.
2. Dz 3,19; Jk 5,19.

⁴¹ To powiedział Izajasz¹, gdy widział jego chwałę² i mówił o nim.

1. Iz 6,1.
2. J 1,14.18; Wj 33,18-20; 2Kor 4,6.

⁴² Jednak i z przełożonych wielu uwierzyło w niego, ale z powodu faryzeuszy nie wyznawali go, aby nie wyłączono ich z synagogi.

⁴³ Umiłowali bowiem chwałę ludzką bardziej niż chwałę Bożą.

⁴⁴ A Jezus wołał: Kto wierzy we mnie, nie we mnie wierzy, ale w tego¹, który mnie posłał.

1. J 13,20; Mk 9,37.

⁴⁵ I kto mnie widzi, widzi tego¹, który mnie posłał.

1. J 14,9; 15,24.

⁴⁶ Ja, światłość¹, przyszedłem na świat, aby każdy, kto wierzy we mnie, nie pozostał w ciemności.

1. w. 35; J 1,4; 8,12.

⁴⁷ A jeśli ktoś słucha moich słów, a nie uwierzy, ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić¹ świat, ale żeby zbawić świat.

1. J 3,17; 5,45; 8,15.

⁴⁸ Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym.

⁴⁹ Bo ja nie mówiłem sam od siebie¹, ale ten, który mnie posłał, Ojciec, on mi dał nakaz, co mam powiedzieć i co mówić.

1. J 14,10.

⁵⁰ I wiem, że jego nakaz¹ jest życiem wiecznym. Dlatego to, co ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec.

1. J 6,63.68; 20,31; 1J 2,25; 3,23.