Rozdział 18

¹ To powiedziawszy, Jezus wyszedł ze swoimi uczniami za potok Cedron, gdzie był ogród, do którego wszedł on i jego uczniowie.

² A Judasz¹, który go zdradził, znał to miejsce, bo Jezus często się tam zbierał ze swoimi uczniami.

1. Mt 26,47; Mk 14,43; Łk 22,47; Dz 1,16.

³ Judasz więc, wziąwszy oddział żołnierzy¹ i strażników od naczelnych kapłanów i faryzeuszy, przyszedł tam z latarniami, pochodniami i bronią.

1. Ps 22,12.

⁴ Wtedy Jezus, wiedząc o wszystkim¹, co miało na niego przyjść, wyszedł im naprzeciw i zapytał: Kogo szukacie?

1. J 19,28; Mt 16,21.

⁵ Odpowiedzieli mu: Jezusa z Nazaretu. Jezus powiedział do nich: Ja jestem¹. A stał z nimi i Judasz, który go zdradził².

1. J 8,28.58; 13,19; Wj 3,14; Iz 43,10.
2. Ps 41,9.

⁶ Gdy tylko im powiedział: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię.

⁷ Wtedy ich znowu spytał: Kogo szukacie? A oni odpowiedzieli: Jezusa z Nazaretu.

⁸ Jezus odpowiedział: Powiedziałem wam, że ja jestem. Jeśli więc mnie szukacie, pozwólcie tym odejść.

⁹ Stało się tak, aby się wypełniły słowa, które powiedział¹: Nie straciłem żadnego z tych, których mi dałeś.

1. J 17,12.

¹⁰ Wówczas Szymon Piotr, mając miecz, dobył go, uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho. A temu słudze było na imię Malchos.

¹¹ I powiedział Jezus do Piotra: Włóż swój miecz do pochwy. Czy nie mam pić kielicha¹, który mi dał Ojciec?

1. Ps 75,8; Mt 20,22; 26,39.

¹² Wtedy oddział żołnierzy i dowódca oraz strażnicy żydowscy schwytali Jezusa, związali¹ go;

1. Rdz 22,9; 40,3; Ps 118,27.

¹³ I zaprowadzili go najpierw do Annasza¹, bo był teściem Kajfasza, który tego roku był najwyższym kapłanem.

1. Łk 3,2.

¹⁴ To Kajfasz¹ był tym, który doradził Żydom, że pożyteczniej jest, aby jeden człowiek umarł za lud.

1. J 11,49.

¹⁵ A szedł za Jezusem Szymon Piotr¹ i inny uczeń. Ten uczeń zaś był znany najwyższemu kapłanowi i wszedł z Jezusem na dziedziniec najwyższego kapłana.

1. Mt 26,58; Mk 14,54; Łk 22,54.

¹⁶ Ale Piotr stał na zewnątrz u drzwi. Wtedy wyszedł ten drugi uczeń, który był znany najwyższemu kapłanowi, pomówił z odźwierną i wprowadził Piotra.

¹⁷ Wówczas dziewczyna odźwierna zapytała Piotra: Czy i ty nie jesteś jednym z uczniów tego człowieka? On odpowiedział: Nie jestem¹.

1. Mt 26,33; Prz 29,25; Mt 10,28.

¹⁸ A ponieważ było zimno, strażnicy i słudzy, rozpaliwszy ogień, stali i grzali się. Stał też z nimi¹ Piotr i grzał się.

1. Rdz 49,6; 1Krl 19,9; Ps 1,1; 2Kor 6,15-17; Ef 5,11.

¹⁹ Tymczasem najwyższy kapłan pytał Jezusa o jego uczniów i o jego naukę.

²⁰ Jezus mu odpowiedział: Ja jawnie mówiłem światu. Zawsze nauczałem w synagodze i w świątyni, gdzie zewsząd schodzą się Żydzi, a potajemnie¹ nic nie mówiłem.

1. Iz 45,19; Dz 26,26.

²¹ Dlaczego mnie pytasz? Zapytaj tych, którzy słyszeli to, co im mówiłem. Oto oni wiedzą, co mówiłem.

²² A gdy on to powiedział, jeden ze sług, który tam stał, wymierzył policzek¹ Jezusowi, mówiąc: Tak odpowiadasz najwyższemu kapłanowi?

1. Hi 16,10; Mt 26,68; Dz 23,2-3.

²³ Jezus mu odpowiedział: Jeśli źle powiedziałem, daj świadectwo o złu, a jeśli dobrze¹, dlaczego mnie bijesz?

1. 2Kor 10,1; 1P 2,20-23.

²⁴ Bo Annasz odesłał go związanego do Kajfasza, najwyższego kapłana.

²⁵ A Szymon Piotr stał i grzał się. I zapytali go: Czy i ty nie jesteś jednym z jego uczniów? A on się wyparł, mówiąc: Nie jestem.

²⁶ Zapytał go jeden ze sług najwyższego kapłana, krewny tego, któremu Piotr odciął ucho: Czyż nie ciebie widziałem z nim w ogrodzie?

²⁷ Wtedy Piotr znowu się wyparł. I zaraz zapiał kogut¹.

1. J 13,38; Mt 26,34; Mk 14,30; Łk 22,34.

²⁸ Od Kajfasza więc zaprowadzili¹ Jezusa do ratusza²; a było rano. Sami jednak nie weszli do ratusza, aby się nie skalać³, lecz żeby mogli spożyć Paschę.

1. Mt 27,2; Mk 15,1; Łk 23,1.
2. pretorium
3. Mt 23,23.

²⁹ Wówczas Piłat wyszedł do nich i zapytał: Jaką skargę wnosicie przeciwko temu człowiekowi?

³⁰ Odpowiedzieli mu: Gdyby on nie był złoczyńcą, nie wydalibyśmy go tobie.

³¹ I powiedział Piłat: Wy go weźcie i osądźcie według waszego prawa. Żydzi mu odpowiedzieli: Nam nie wolno nikogo zabijać.

³² Stało się tak, aby się wypełniły słowa¹, które powiedział Jezus, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.

1. J 3,14; 12,32; Mt 20,19; Łk 24,7.

³³ Wtedy Piłat znowu wszedł do ratusza, wezwał Jezusa i zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów?

³⁴ Jezus mu odpowiedział: Czy mówisz to sam od siebie, czy inni powiedzieli ci o mnie?

³⁵ Piłat odpowiedział: Czy ja jestem Żydem? Twój naród i naczelni kapłani wydali mi ciebie. Cóż więc uczyniłeś?

³⁶ Jezus odpowiedział¹: Moje królestwo² nie jest z tego świata. Gdyby moje królestwo było z tego świata, to moi słudzy walczyliby, abym nie został wydany Żydom. Teraz jednak moje królestwo nie jest stąd.

1. 1Tm 6,13.
2. Ps 45,3-7; Iz 9,6; Dn 2,44; 7,14; Za 9,9; Rz 14,17; Kol 1,12-13.

³⁷ Wtedy Piłat zapytał go: A więc jesteś królem? Jezus mu odpowiedział: Ty mówisz, że jestem królem. Ja po to się narodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie¹. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mego głosu.

1. Iz 55,4; Obj 3,14.

³⁸ Piłat powiedział do niego: Cóż to jest prawda? A to powiedziawszy, wyszedł znowu do Żydów i powiedział do nich: Ja nie znajduję w nim żadnej winy¹.

1. J 19,4; Iz 53,9; 1P 1,19-23; 2Kor 5,21; Hbr 4,15.

³⁹ A u was jest zwyczaj, że na Paschę wypuszczam wam jednego więźnia. Chcecie więc, abym wam wypuścił króla Żydów?

⁴⁰ Wówczas wszyscy znowu zawołali: Nie tego, ale Barabasza! A Barabasz¹ był bandytą.

1. Mt 27,16; Łk 23,18-19.25; Dz 3,13-14.