Rozdział 4

¹ Potem zobaczyłem, a oto drzwi były otwarte w niebie, a pierwszy głos, który słyszałem, jakby trąby mówiącej do mnie, powiedział: Wstąp tutaj¹, a pokażę ci, co się ma stać potem.

1. Obj 11,12; Dz 7,56; 1Tes 4,16-18.

² I zaraz znalazłem się w zachwyceniu ducha. A oto w niebie stał tron¹, a na tronie ktoś siedział.

1. Obj 22,3; Iz 6,1; Ez 1,26; Dn 7,9; Hbr 8,1.

³ A ten, który siedział, podobny był z wyglądu do kamienia jaspisowego i karneolowego, a dokoła tronu była tęcza podobna z wyglądu do szmaragdu.

⁴ Wokoło tronu były dwadzieścia cztery trony¹. Na tronach widziałem siedzących dwudziestu czterech starszych, ubranych w białe szaty, a na ich głowach złote korony.

1. Łk 22,30; Prz 21,3.

⁵ Z tronu wychodziły błyskawice, gromy i głosy, a przed tronem paliło się siedem ognistych pochodni, które są siedmioma Duchami Boga¹.

1. Obj 1,4; 3,1; 5,6.

⁶ Przed tronem było też morze szklane podobne do kryształu. A pośrodku tronu i wokoło tronu były cztery stworzenia¹ pełne oczu z przodu i z tyłu.

1. Iz 6,2; Ez 1,5; 10,14.

⁷ Pierwsze stworzenie podobne było do lwa, drugie stworzenie podobne do cielca, trzecie stworzenie miało twarz jakby ludzką, a czwarte stworzenie podobne było do lecącego orła.

⁸ Każde zaś z tych czterech stworzeń miało po sześć skrzydeł dokoła, a wewnątrz były pełne oczu. I bez odpoczynku, dniem i nocą mówią: Święty, święty, święty¹, Pan Bóg Wszechmogący, ten, który był i który jest, i który ma przyjść.

1. Iz 6,3; 1J 5,7.

⁹ A gdy stworzenia oddawały chwałę i cześć, i dziękczynienie zasiadającemu na tronie, żyjącemu na wieki wieków;

¹⁰ Upadło dwudziestu czterech starszych przed zasiadającym na tronie i oddało pokłon żyjącemu na wieki wieków, i rzucało swoje korony¹ przed tronem, mówiąc:

1. Obj 2,10; 1Kor 9,25; 2Tm 4,8; 1P 5,4; Jk 1,12.

¹¹ Godzien jesteś¹, Panie, wziąć chwałę i cześć, i moc, ponieważ ty stworzyłeś wszystko i z twojej woli trwa i zostało stworzone.

1. Obj 5,9; 2Sm 22,4; Ps 18,3.