Rozdział 12

¹ I ukazał się wielki cud na niebie: Kobieta¹ ubrana w słońce i księżyc² pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd³.

1. Iz 54,5-7; Oz 2,14-20.
2. Rdz 37,9-10.
3. Obj 21,12; Rdz 49,28.

² A była brzemienna i krzyczała w bólach porodowych i w mękach rodzenia¹.

1. Iz 7,14; 66,7-8.

³ I ukazał się inny cud na niebie: Oto wielki rudy smok¹ mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem koron.

1. w. 9; Obj 20,2; Hi 41,1; Iz 27,1.

⁴ A jego ogon wlókł trzecią część gwiazd¹ nieba i zrzucił je na ziemię. I stanął smok przed kobietą, która właśnie miała urodzić, aby gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko².

1. Obj 1,20; Sdz 5,20; Hi 38,7; Ps 147,4; Iz 14,13; Mk 13,25; 1Kor 15,41; Jud 1,13.
2. Wj 1,16; Mt 2,16.

⁵ I urodziła syna – mężczyznę, który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną¹. I porwane zostało jej dziecko do Boga i do jego tronu²;

1. Ps 2,9.
2. Mk 16,19.

⁶ A kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

⁷ I nastąpiła walka w niebie. Michał¹ i jego aniołowie walczyli ze smokiem. I walczył smok i jego aniołowie;

1. Jud 1,9; Dn 10,21.

⁸ Ale nie zwyciężyli i nie było już dla nich miejsca w niebie.

⁹ I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem¹ i szatanem², zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie.

1. Mt 4,1; J 8,44; Hbr 2,14; 1P 5,8; 1J 3,8.
2. 1Krn 21,1; Hi 1,6; Ps 109,6; Za 3,1; Mk 1,13; Dz 26,18; 2Kor 2,11-14.

¹⁰ I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, moc i królestwo¹ naszego Boga, i władza jego Chrystusa², bo został zrzucony oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.

1. 1Krn 29,11; Ps 22,28; 145,11-13.
2. Rz 1,16; 1Kor 1,24; 5,4; 2Kor 12,9.

¹¹ Ale oni zwyciężyli¹ go przez krew Baranka² i przez słowo swego świadectwa i nie umiłowali swojego życia – aż do śmierci.

1. 1J 4,4; 5,5.
2. Obj 7,14.

¹² Dlatego radujcie się niebiosa i wy, ich mieszkańcy. Biada mieszkańcom ziemi i morza, bo zszedł do was diabeł pałający wielkim gniewem, gdyż wie, że ma niewiele czasu.

¹³ A gdy smok zobaczył, że został zrzucony na ziemię, zaczął prześladować kobietę, która urodziła mężczyznę.

¹⁴ I dano kobiecie dwa skrzydła wielkiego orła¹, aby poleciała na pustynię, na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od węża.

1. Wj 19,4; Iz 40,31.

¹⁵ I wyrzucił wąż ze swojej paszczy za kobietą wodę jak rzekę¹, aby ją rzeka porwała.

1. Iz 8,7; 59,19.

¹⁶ Lecz ziemia przyszła kobiecie z pomocą i otworzyła ziemia swą gardziel, i pochłonęła rzekę, którą smok wyrzucił ze swojej paszczy.

¹⁷ I rozgniewał się smok na kobietę, i odszedł, aby walczyć z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy zachowują przykazania Boga¹ i mają świadectwo Jezusa Chrystusa².

1. Obj 14,12; Mt 15,3; 1Kor 7,19; 1Tm 1,1; Tt 1,3.
2. 1Kor 2,1; 2Tm 1,8; 1J 5,10.