Rozdział 19

¹ Potem usłyszałem donośny głos wielkiego tłumu ludzi w niebie, który mówił: Alleluja! Zbawienie i chwała, i cześć, i moc Panu, naszemu Bogu¹.

1. Ps 106,1; 111,1; 150,1.

² Bo jego wyroki są prawdziwe i sprawiedliwe¹, gdyż osądził wielką nierządnicę, która skaziła ziemię swoim nierządem, i pomścił krew swoich sług z jej ręki.

1. Ps 19,9; Iz 25,1.

³ I powtórnie powiedzieli: Alleluja! A jej dym wznosi się na wieki wieków.

⁴ I upadło dwudziestu czterech starszych i cztery stworzenia, i oddali pokłon Bogu¹ zasiadającemu na tronie, mówiąc: Amen! Alleluja!

1. Rdz 24,26; Mt 14,33; J 9,38.

⁵ A od tronu rozległ się głos, który mówił: Chwalcie naszego Boga¹ wszyscy jego słudzy i ci, którzy się go boicie, i mali, i wielcy.

1. 1Krn 29,13; Ps 22,23; 34,1.

⁶ I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos wielu wód, i jakby głos potężnych gromów mówiących: Alleluja, bo objął królestwo Pan Bóg Wszechmogący¹.

1. Obj 1,8; Rdz 17,1; Wj 6,3; Mt 28,18.

⁷ Cieszmy się i radujmy, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała¹.

1. Obj 21,2.9; Mt 22,2; J 3,29; 2Kor 11,2; Ef 5,32.

⁸ I dano jej ubrać się w bisior czysty i lśniący¹, bo bisior to sprawiedliwość świętych.

1. Obj 19,14.

⁹ I powiedział mi: Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę¹ weselną Baranka. I powiedział mi: To są prawdziwe słowa Boga.

1. Obj 19,9; Łk 14,15.

¹⁰ I upadłem mu do nóg, aby oddać mu pokłon, lecz powiedział mi: Nie rób tego¹, bo jestem sługą razem z tobą i twoimi braćmi, którzy mają świadectwo Jezusa. Bogu oddaj pokłon, bowiem świadectwem Jezusa jest duch proroctwa.

1. Obj 22,8-9; Mt 28,9; Dz 10,25-26; 14,12-15.

¹¹ Potem zobaczyłem niebo otwarte, a oto koń biały, a ten, który na nim siedział, nazywa się Wiernym i Prawdziwym¹ i w sprawiedliwości sądzi i walczy.

1. Obj 3,4; 22,6.

¹² Jego oczy były jak płomień ognia, a na jego głowie było wiele koron. I miał wypisane imię, którego nikt nie zna, tylko on sam.

¹³ Ubrany był w szatę zmoczoną we krwi, a jego imię brzmi: Słowo Boże¹.

1. J 1,1.14; 1J 5,7.

¹⁴ A wojska w niebie podążały za nim na białych koniach, ubrane w bisior biały i czysty.

¹⁵ A z jego ust wychodził ostry miecz¹, aby nim pobił narody. On bowiem będzie rządził nimi laską żelazną² i on wyciska w tłoczni wino zapalczywości i gniewu Boga Wszechmogącego.

1. Sdz 7,18; Ef 6,17; Hbr 4,12.
2. Ps 2,9.

¹⁶ A na szacie i na biodrze ma wypisane imię: Król królów i Pan panów¹.

1. Obj 19,6; 1Tm 6,15.

¹⁷ I zobaczyłem jednego anioła stojącego w słońcu. I zawołał donośnym głosem do wszystkich ptaków latających środkiem nieba: Chodźcie, zgromadźcie się na ucztę wielkiego Boga¹;

1. Iz 34,1-8; Ez 39,17-20.

¹⁸ Aby jeść ciała królów, ciała wodzów i ciała mocarzy, ciała koni i ich jeźdźców, i ciała wszystkich: wolnych i niewolników, małych i wielkich.

¹⁹ I zobaczyłem bestię i królów ziemi, i ich wojska zgromadzone, by stoczyć bitwę z tym, który siedzi na koniu, i z jego wojskiem.

²⁰ I schwytana została bestia, a z nią fałszywy prorok, który czynił przed nią cuda, jakimi zwiódł tych, którzy przyjęli znamię bestii i oddawali pokłon jej wizerunkowi. Oboje zostali żywcem wrzuceni do jeziora ognia¹, płonącego siarką.

1. Obj 20,1-5; 21,8.

²¹ Pozostali zaś zostali zabici mieczem wychodzącym z ust tego, który siedział na koniu. I wszystkie ptaki najadły się ich ciałami.