Rozdział 16

¹ I usłyszałem donośny głos ze świątyni mówiący do siedmiu aniołów: Idźcie i wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię.

² I poszedł pierwszy¹, i wylał swoją czaszę na ziemię. I pojawiły się bolesne i złośliwe wrzody na ludziach², którzy mieli znamię bestii, i na tych, którzy oddali pokłon jej wizerunkowi.

1. BG anioł
2. Wj 9,9-11; Iz 1,6.

³ A drugi anioł wylał swoją czaszę na morze i stało się ono jak krew zmarłego. I każda dusza żywa¹ umarła w morzu.

1. Rdz 2,7; 1Kor 15,45.

⁴ A trzeci anioł wylał swoją czaszę na rzeki i źródła wód i przemieniły się w krew¹.

1. Wj 7,17-21.

⁵ I usłyszałem anioła wód mówiącego: Sprawiedliwy¹ jesteś, Panie, który jesteś i który byłeś², i święty, że tak osądziłeś.

1. Rdz 18,25; Ps 145,17; Dn 9,14.
2. Obj 1,8; 11,17.

⁶ Ponieważ wylali krew¹ świętych i proroków, dałeś im również krew do picia, bo na to zasłużyli.

1. Obj 6,10-11; 13,15; 17,6; Mt 23,35.

⁷ I usłyszałem, jak inny mówił od ołtarza: Tak, Panie Boże Wszechmogący¹, prawdziwe i sprawiedliwe są twoje wyroki.

1. Obj 4,8.

⁸ A czwarty anioł wylał swoją czaszę na słońce i pozwolono mu przypalać ludzi ogniem.

⁹ I ludzie zostali popaleni wielkim żarem, i bluźnili imieniu Boga¹, który ma władzę nad tymi plagami, a nie pokutowali², aby oddać mu chwałę.

1. Kpł 24,11; Ps 74,18; Rz 2,24; 1Tm 6,1.
2. Obj 9,20.

¹⁰ A piąty anioł wylał swoją czaszę na tron bestii i jej królestwo pogrążyło się w ciemności, a ludzie gryźli z bólu języki.

¹¹ I bluźnili Bogu nieba z powodu swoich bólów i wrzodów, lecz nie pokutowali ze swoich czynów.

¹² A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat¹. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu.

1. Rdz 2,14.

¹³ I zobaczyłem trzy duchy nieczyste jakby żaby¹, które wychodziły z paszczy smoka i z paszczy bestii, i z ust fałszywego proroka.

1. Wj 8,2-7; Ps 78,45; 1Tm 4,1; 1J 4,1-3.

¹⁴ A są to duchy demonów, które czynią cuda i wychodzą do królów ziemi i na cały świat, aby ich zgromadzić na wojnę w wielki dzień Boga Wszechmogącego.

¹⁵ Oto przychodzę jak złodziej¹. Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nago i aby nie widziano jego hańby.

1. 1Tes 5,2; 2P 3,10.

¹⁶ I zgromadził ich na miejsce zwane po hebrajsku Armageddon¹.

1. Obj 19,17-21; Jl 3,9-14; Za 14,2-4.

¹⁷ A siódmy anioł wylał swoją czaszę w powietrze. I ze świątyni nieba, od tronu rozległ się donośny głos, który powiedział: Stało się!

¹⁸ I nastąpiły głosy i gromy, i błyskawice, i nastało wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek jest na ziemi, tak potężne było to trzęsienie ziemi.

¹⁹ A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i runęły miasta narodów. I został wspomniany przed Bogiem wielki Babilon¹, aby dać mu kielich wina zapalczywości swego gniewu.

1. Obj 14,8; 18,2; Iz 14,4.

²⁰ Pierzchły wszystkie wyspy i gór już nie znaleziono.

²¹ I spadł z nieba na ludzi wielki grad¹ o wadze około jednego talentu. A ludzie bluźnili Bogu z powodu plagi gradu, bo plaga ta była bardzo wielka.

1. Wj 9,23-26.