Rozdział 1

¹ Objawienie¹ Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce, a on to ukazał i posłał przez swojego anioła swemu słudze Janowi;

1. Am 3,7; Rz 16,25; Ga 1,12; 1P 1,13.

² Który poświadczył¹ słowo Boże i świadectwo Jezusa Chrystusa, i wszystko, co widział.

1. J 1,32; 19,35; 1J 5,7.9.

³ Błogosławiony ten, kto czyta¹, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują² to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski.

1. Obj 22,7; Łk 11,28; 1Tm 4,13.
2. Jk 1,22-25.

⁴ Jan do siedmiu kościołów¹, które są w Azji. Łaska wam i pokój od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, i od siedmiu Duchów², które są przed jego tronem;

1. Dz 9,31; Rz 16,16.
2. Obj 5,6; Iz 11,2.

⁵ I od Jezusa Chrystusa, który jest wiernym świadkiem¹ i pierworodnym z umarłych², i władcą królów ziemi. Temu, który nas umiłował i obmył nas z naszych grzechów swoją krwią³;

1. Jr 42,5.
2. Kol 1,15.18.
3. Dz 20,28; 1Kor 6,11; Hbr 13,12; 1J 1,7.

⁶ I uczynił nas królami i kapłanami¹ dla Boga, swego Ojca, jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

1. Obj 5,10; 1P 2,9.

⁷ Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko¹, także ci, którzy go przebili². I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.

1. Hi 19,26; Mt 24,30; Mk 13,26.
2. J 19,37.

⁸ Ja jestem Alfa i Omega¹, początek i koniec², mówi Pan, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący³.

1. Obj 1,11; 21,6; 22,13.
2. Iz 41,4; 44,6; 48,12.
3. Rdz 17,1; Wj 6,3; 2Kor 6,18.

⁹ Ja, Jan, który też jestem waszym bratem i współuczestnikiem w ucisku i królestwie oraz w cierpliwości Jezusa Chrystusa, byłem na wyspie zwanej Patmos z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa Chrystusa.

¹⁰ Znalazłem się w zachwyceniu Ducha¹ w dniu Pańskim i usłyszałem za sobą głos potężny jakby trąby²;

1. Obj 4,2.
2. Wj 19,16; Hbr 12,19; Obj 8,2.

¹¹ Który mówił: Ja jestem Alfa i Omega¹, pierwszy i ostatni. Co widzisz, napisz w księdze i poślij do siedmiu kościołów, które są w Azji: do Efezu, Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardes, Filadelfii i Laodycei.

1. w. 8.

¹² I odwróciłem się, aby zobaczyć, co to za głos mówił do mnie. A gdy się odwróciłem, zobaczyłem siedem złotych świeczników;

¹³ A pośród tych siedmiu świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego¹, ubranego w długą szatę i przepasanego na piersi złotym pasem.

1. Dn 7,13; Mt 8,20; 9,6; 12,8; 16,13-16; J 3,13; 6,53; Dz 7,56.

¹⁴ Jego głowa i włosy były białe jak biała wełna, jak śnieg, a jego oczy jak płomień ognia.

¹⁵ Jego stopy podobne do mosiądzu, jakby w piecu rozżarzonego, a jego głos jak szum wielu wód.

¹⁶ W swej prawej ręce miał siedem gwiazd, a z jego ust wychodził ostry miecz obosieczny¹. Jego oblicze było jak słońce, gdy świeci w pełni swej mocy.

1. Obj 19,15; Iz 49,2; Ef 6,17; Hbr 4,12.

¹⁷ Gdy go zobaczyłem, padłem do jego stóp jak martwy i położył na mnie swą prawą rękę, mówiąc mi: Nie bój się! Ja jestem pierwszy i ostatni¹;

1. w. 8.

¹⁸ I żyjący, a byłem umarły. A oto żyję na wieki wieków¹ i mam klucze² piekła i śmierci³.

1. Rz 6,9; Hbr 7,25.
2. Obj 3,7; Iz 22,22; Mt 16,19.
3. Ps 68,20.

¹⁹ Napisz to, co widziałeś, i co jest, i co ma się stać potem.

²⁰ Tajemnica siedmiu gwiazd, które widziałeś w mojej prawej ręce i siedmiu złotych świeczników jest taka: siedem gwiazd to aniołowie siedmiu kościołów, a siedem świeczników, które widziałeś, to siedem kościołów.

Rozdział 2

¹ Do anioła kościoła w Efezie¹ napisz: To mówi ten, który trzyma siedem gwiazd w swojej prawej ręce, który się przechadza wśród siedmiu złotych świeczników:

1. Dz 20,17; Ef 1,1.

² Znam twoje uczynki, twoją pracę i twoją cierpliwość¹ i wiem, że nie możesz znieść złych i że poddałeś próbie tych, którzy nazywają się apostołami², a nimi nie są, i stwierdziłeś, że są kłamcami.

1. Ps 1,6; Mt 7,23; 2Tm 2,19; Hbr 6,10.
2. 2Kor 11,13; 12,12; 1Tes 5,21.

³ Wytrwałeś też i masz cierpliwość, i pracowałeś dla mego imienia¹, a nie ustałeś.

1. 1Sm 12,22; Ps 25,11; Mt 19,29; Dz 9,16; Kol 3,17.

⁴ Ale mam nieco przeciw tobie – że porzuciłeś twoją pierwszą miłość¹.

1. Mt 13,22; 24,12; 1J 2,15.

⁵ Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i pokutuj¹, i spełniaj pierwsze uczynki. A jeśli nie, przyjdę do ciebie szybko i ruszę twój świecznik z jego miejsca, jeśli nie będziesz pokutował.

1. Ez 16,60-63; 2Kor 7,10; 2P 1,12.

⁶ Ale masz tę zaletę, że nienawidzisz uczynków nikolaitów¹, których i ja nienawidzę.

1. Obj 2,15.

⁷ Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów: Temu, kto zwycięży, dam jeść z drzewa życia¹, które jest pośrodku raju Boga².

1. Obj 22,2.14; Rdz 2,9; 3,22; Prz 11,30; 13,12; 15,4.
2. Łk 23,43; 2Kor 12,4.

⁸ A do anioła kościoła w Smyrnie napisz: To mówi pierwszy i ostatni, który był umarły, a ożył¹:

1. Obj 1,8-18.

⁹ Znam twoje uczynki, ucisk i ubóstwo – lecz jesteś bogaty – i bluźnierstwo tych, którzy mówią, że są Żydami¹, a nimi nie są, ale są synagogą szatana.

1. Obj 3,9; Rz 2,28-29; 9,6.

¹⁰ Nic się nie bój tego, co masz cierpieć. Oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście byli doświadczeni, i będziecie znosić ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę¹ życia.

1. 1Kor 9,25; 2Tm 4,8; Jk 1,12; 1P 5,4.

¹¹ Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów: Ten, kto zwycięży, nie dozna szkody od drugiej śmierci¹.

1. Obj 20,6.14; 21,8.

¹² A do anioła kościoła w Pergamonie napisz: To mówi ten, który ma ostry miecz obosieczny.

¹³ Znam twoje uczynki i wiem, gdzie mieszkasz – tam, gdzie jest tron szatana – a trzymasz się mojego imienia i nie wyparłeś się mojej wiary¹ nawet w dniach, gdy Antypas, mój wierny świadek, został zabity u was, tam, gdzie mieszka szatan.

1. 1Tm 5,8; 2Tm 2,12.

¹⁴ Ale mam nieco przeciwko tobie – że masz tam takich, którzy trzymają się nauki Balaama, który uczył Balaka¹, jak doprowadzić do upadku synów Izraela, żeby jedli ofiary składane bożkom i uprawiali nierząd².

1. Lb 31,15-16; 2P 2,15; Jud 1,11.
2. BG wszeteczeństwa; 2Krn 21,11; Iz 23,17; Ez 16,26; 1Kor 10,8.

¹⁵ Podobnie masz i tych, którzy trzymają się nauki¹ nikolaitów, czego nienawidzę.

1. Mt 15,9; 16,12; Dz 2,42; 13,12; 16,17; 1Tm 4,1.

¹⁶ Pokutuj! A jeśli nie, przyjdę do ciebie szybko i będę walczył z nimi mieczem moich ust.

¹⁷ Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów: Temu, kto zwycięży, dam jeść z manny¹ ukrytej i dam mu kamyk biały, a na kamyku wypisane nowe imię², którego nikt nie zna oprócz tego, który je otrzymuje.

1. Wj 16,33-35; Hbr 9,4.
2. Iz 56,5; 62,2.

¹⁸ A do anioła kościoła w Tiatyrze napisz: To mówi Syn Boży, który ma oczy jak płomień ognia, a jego stopy podobne są do mosiądzu:

¹⁹ Znam twoje uczynki i miłość, i służbę, i wiarę, i twoją cierpliwość, i twoje uczynki, i wiem, że ostatnich rzeczy jest więcej niż pierwszych.

²⁰ Ale mam nieco przeciwko tobie – że kobiecie Jezabel¹, która nazywa siebie prorokinią, pozwalasz nauczać i zwodzić moje sługi, żeby uprawiali nierząd i jedli ofiary składane bożkom.

1. 1Krl 16,31; 19,1-8.

²¹ I dałem jej czas, aby pokutowała ze swego nierządu¹, ale nie pokutowała.

1. BG wszeteczeństwa

²² Oto rzucę ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą, w ucisk wielki, jeśli nie będą pokutować ze swoich uczynków;

²³ A jej dzieci porażę śmiercią. I poznają wszystkie kościoły, że ja jestem tym, który bada nerki i serca¹. I oddam każdemu z was według waszych uczynków².

1. 1Krn 29,17; Ps 7,9; Jr 17,10.
2. Ps 62,12; Prz 24,12; Mt 16,27; 2Kor 11,15; 1P 1,17.

²⁴ Wam zaś i pozostałym w Tiatyrze, którzy nie mają tej nauki i którzy nie poznali – jak mówią – głębin szatana, oświadczam: Nie nałożę na was innego brzemienia.

²⁵ Trzymajcie się jednak tego, co macie, aż przyjdę.

²⁶ Temu, kto zwycięży i zachowa aż do końca moje uczynki, dam władzę nad narodami.

²⁷ I będzie rządził nimi laską żelazną¹, jak naczynia gliniane będą skruszeni, jak i ja otrzymałem od mego Ojca.

1. Ps 2,9.

²⁸ I dam mu gwiazdę poranną¹.

1. Obj 22,16.

²⁹ Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów.

Rozdział 3

¹ A do anioła kościoła w Sardes napisz: To mówi ten, który ma siedem Duchów Boga¹ i siedem gwiazd: Znam twoje uczynki, że masz imię, które mówi, że żyjesz, ale jesteś martwy².

1. Obj 1,4.
2. Łk 9,60; 15,24.32; Kol 2,13; 1Tm 5,6.

² Bądź czujny i utwierdź, co pozostało, a co bliskie jest śmierci. Nie uznałem bowiem twoich uczynków za doskonałe przed Bogiem.

³ Pamiętaj zatem, jak otrzymałeś i usłyszałeś, i strzeż tego, i pokutuj. Jeśli więc czuwać nie będziesz, przyjdę do ciebie jak złodziej¹, a nie będziesz wiedział, o której godzinie przyjdę do ciebie.

1. Obj 16,15; 1Tes 5,2; 2P 3,10.

⁴ Lecz masz kilka osób w Sardes, które nie splamiły swoich szat. Będą chodzić ze mną w białych szatach, bo są godni¹.

1. Mt 10,11; Łk 20,35; 21,36; 2Tes 1,5.

⁵ Kto zwycięży, będzie ubrany w białe szaty i nie wymażę¹ jego imienia z księgi życia², lecz wyznam jego imię przed moim Ojcem i przed jego aniołami.

1. Wj 32,32-33; Ps 69,28.
2. Obj 13,8; 17,8; 20,12.15; 22,19; Flp 4,3.

⁶ Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów.

⁷ A do anioła kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdziwy, ten, który ma klucz Dawida, ten, który otwiera i nikt nie zamknie, zamyka i nikt nie otworzy.

⁸ Znam twoje uczynki. Oto postawiłem przed tobą otwarte drzwi¹, których nikt nie może zamknąć, bo choć masz niewielką moc, jednak zachowałeś moje słowo² i nie wyparłeś³ się mego imienia⁴.

1. 1Kor 16,9; 2Kor 2,12; Kol 4,3.
2. J 14,21; 17,6.
3. Łk 12,9; 1J 2,22-23.
4. Obj 2,3; Rdz 32,29; Wj 6,3; Lb 6,27; Iz 42,8; Mt 18,20; Dz 9,15.

⁹ Oto dam ci ludzi z synagogi szatana, którzy mówią, że są Żydami¹, a nimi nie są, lecz kłamią. Oto sprawię, że przyjdą i pokłonią się przed twoimi nogami, i poznają, że ja ciebie umiłowałem.

1. Obj 2,9.

¹⁰ Ponieważ zachowałeś słowo mojej cierpliwości, ja też zachowam cię od godziny próby¹, która przyjdzie na cały świat, aby doświadczyć mieszkańców ziemi.

1. 1Kor 10,13; 2P 2,9.

¹¹ Oto przyjdę wkrótce, trzymaj to, co masz, aby nikt nie wziął twojej korony.

¹² Tego, kto zwycięży, uczynię filarem w świątyni mojego Boga i już nie wyjdzie na zewnątrz. Napiszę też na nim imię mego Boga i nazwę miasta mego Boga, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mego Boga, i moje nowe imię.

¹³ Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów.

¹⁴ A do anioła kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen¹, świadek wierny i prawdziwy, początek² stworzenia³ Bożego:

1. 2Kor 1,20.
2. Kol 1,15.
3. Mt 10,6; Mk 13,19; 2P 3,4.

¹⁵ Znam twoje uczynki: nie jesteś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący.

¹⁶ A tak, ponieważ jesteś letni i ani zimny, ani gorący, wypluję cię z moich ust.

¹⁷ Mówisz bowiem: Jestem bogaty¹ i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, że jesteś nędzny i pożałowania godny, biedny, ślepy i nagi.

1. Prz 13,7.

¹⁸ Radzę ci kupić u mnie złota¹ w ogniu wypróbowanego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się ubrał i żeby nie ujawniła się hańba twojej nagości, a swoje oczy namaść maścią, abyś widział.

1. 1P 1,7.

¹⁹ Ja wszystkich, których miłuję, strofuję i karcę¹. Bądź więc gorliwy i pokutuj.

1. Pwt 8,5; 2Sm 7,14; Prz 3,11; Hbr 12,6.

²⁰ Oto stoję u drzwi i pukam¹. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną.

1. Łk 12,36.

²¹ Temu, kto zwycięży, dam zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na jego tronie.

²² Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów.

Rozdział 4

¹ Potem zobaczyłem, a oto drzwi były otwarte w niebie, a pierwszy głos, który słyszałem, jakby trąby mówiącej do mnie, powiedział: Wstąp tutaj¹, a pokażę ci, co się ma stać potem.

1. Obj 11,12; Dz 7,56; 1Tes 4,16-18.

² I zaraz znalazłem się w zachwyceniu ducha. A oto w niebie stał tron¹, a na tronie ktoś siedział.

1. Obj 22,3; Iz 6,1; Ez 1,26; Dn 7,9; Hbr 8,1.

³ A ten, który siedział, podobny był z wyglądu do kamienia jaspisowego i karneolowego, a dokoła tronu była tęcza podobna z wyglądu do szmaragdu.

⁴ Wokoło tronu były dwadzieścia cztery trony¹. Na tronach widziałem siedzących dwudziestu czterech starszych, ubranych w białe szaty, a na ich głowach złote korony.

1. Łk 22,30; Prz 21,3.

⁵ Z tronu wychodziły błyskawice, gromy i głosy, a przed tronem paliło się siedem ognistych pochodni, które są siedmioma Duchami Boga¹.

1. Obj 1,4; 3,1; 5,6.

⁶ Przed tronem było też morze szklane podobne do kryształu. A pośrodku tronu i wokoło tronu były cztery stworzenia¹ pełne oczu z przodu i z tyłu.

1. Iz 6,2; Ez 1,5; 10,14.

⁷ Pierwsze stworzenie podobne było do lwa, drugie stworzenie podobne do cielca, trzecie stworzenie miało twarz jakby ludzką, a czwarte stworzenie podobne było do lecącego orła.

⁸ Każde zaś z tych czterech stworzeń miało po sześć skrzydeł dokoła, a wewnątrz były pełne oczu. I bez odpoczynku, dniem i nocą mówią: Święty, święty, święty¹, Pan Bóg Wszechmogący, ten, który był i który jest, i który ma przyjść.

1. Iz 6,3; 1J 5,7.

⁹ A gdy stworzenia oddawały chwałę i cześć, i dziękczynienie zasiadającemu na tronie, żyjącemu na wieki wieków;

¹⁰ Upadło dwudziestu czterech starszych przed zasiadającym na tronie i oddało pokłon żyjącemu na wieki wieków, i rzucało swoje korony¹ przed tronem, mówiąc:

1. Obj 2,10; 1Kor 9,25; 2Tm 4,8; 1P 5,4; Jk 1,12.

¹¹ Godzien jesteś¹, Panie, wziąć chwałę i cześć, i moc, ponieważ ty stworzyłeś wszystko i z twojej woli trwa i zostało stworzone.

1. Obj 5,9; 2Sm 22,4; Ps 18,3.

Rozdział 5

¹ I zobaczyłem w prawej ręce zasiadającego na tronie księgę¹ zapisaną wewnątrz i na zewnątrz, opieczętowaną siedmioma pieczęciami.

1. Ez 2,9; Dn 12,4.

² I zobaczyłem potężnego anioła wołającego donośnym głosem: Kto jest godny otworzyć księgę i złamać jej pieczęcie?

³ Ale nikt¹ w niebie ani na ziemi, ani pod ziemią nie mógł otworzyć księgi ani do niej zajrzeć.

1. Hi 15,15; Kaz 7,20.

⁴ I bardzo płakałem, że nie znalazł się nikt godny, aby otworzyć i czytać księgę, i do niej zajrzeć.

⁵ Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy¹, korzeń Dawida², aby otworzyć księgę i złamać siedem jej pieczęci.

1. Rdz 49,9; Hbr 7,14.
2. Obj 22,16; Iz 11,1.10; Rz 1,3; 15,12.

⁶ I zobaczyłem, a oto między tronem i czterema stworzeniami, i między starszymi stał Baranek¹ jakby zabity, który miał siedem rogów i siedmioro oczu, które są siedmioma Duchami Boga posłanymi na całą ziemię.

1. Obj 13,8; Iz 53,1-8; J 1,29; 1P 1,19-20.

⁷ Wtedy on podszedł i wziął księgę z prawej ręki zasiadającego na tronie.

⁸ A gdy wziął księgę, cztery stworzenia i dwudziestu czterech starszych upadło przed Barankiem, a każdy z nich miał harfę¹ i złote czasze pełne wonności, którymi są modlitwy świętych².

1. Ps 33,2; 43,4; 81,2; 150,3.
2. Obj 8,4; Ps 141,2.

⁹ I śpiewali nową pieśń¹: Godzien jesteś wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś nas dla Boga przez swoją krew z każdego plemienia, języka, ludu i narodu.

1. Obj 14,3; Ps 96,1; 149,1; Iz 42,10.

¹⁰ I uczyniłeś nas dla naszego Boga królami i kapłanami¹, i będziemy królować na ziemi.

1. Obj 1,6; Wj 19,6; 1P 2,5-9; Dn 7,18.27.

¹¹ Zobaczyłem też i usłyszałem głos wielu aniołów dokoła tronu i stworzeń, i starszych, a liczba ich wynosiła dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy i tysiące tysięcy¹;

1. Obj 19,6; 1Krl 22,19; Dn 7,10; Hbr 12,22.

¹² Mówiących donośnym głosem: Godzien¹ jest Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.

1. Obj 4,11; 1Tm 1,17.

¹³ A wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, słyszałem, jak mówiło: Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków¹.

1. Ps 96,11-13; 148,2-13; Iz 42,10.

¹⁴ A cztery stworzenia mówiły: Amen. A dwudziestu czterech starszych upadło i oddało pokłon żyjącemu na wieki wieków.

Rozdział 6

¹ I zobaczyłem, gdy Baranek otworzył pierwszą z pieczęci, i usłyszałem pierwsze z czterech stworzeń mówiące jakby głosem gromu: Chodź i zobacz¹.

1. Ps 66,5; J 1,34.39.46; J 4,29.

² I zobaczyłem, a oto biały koń¹, ten zaś, który na nim siedział, miał łuk. I dano mu koronę, i wyruszył jako zwycięzca, żeby zwyciężać.

1. Za 6,3.

³ A gdy otworzył drugą pieczęć, usłyszałem drugie stworzenie mówiące: Chodź i zobacz.

⁴ I wyszedł inny koń, rudy¹, a temu, który na nim siedział, pozwolono odebrać ziemi pokój, aby ludzie zabijali się nawzajem. I dano mu wielki miecz².

1. Za 1,8; 6,2.
2. Ps 17,13; Iz 10,5-6; Ez 30,24-25.

⁵ A gdy otworzył trzecią pieczęć, usłyszałem trzecie stworzenie mówiące: Chodź i zobacz. I zobaczyłem, a oto koń czarny¹, ten zaś, który na nim siedział, miał w swojej ręce wagę.

1. Za 6,6.

⁶ I usłyszałem głos pośród czterech stworzeń mówiący: Miara pszenicy za grosz i trzy miary jęczmienia za grosz. A nie krzywdź oliwy i wina.

⁷ A gdy otworzył czwartą pieczęć, usłyszałem głos czwartego stworzenia mówiący: Chodź i zobacz.

⁸ I zobaczyłem, oto koń płowy, a temu, który na nim siedział, było na imię Śmierć¹, a Piekło² szło za nim. I dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali mieczem i głodem, i zarazą, i przez zwierzęta ziemi.

1. Pwt 30,15; Hi 28,22; 38,17; 1Kor 15,26.54-58; 2Kor 1,10.
2. Obj 1,18; 20,13-14; Prz 15,11; Mt 16,18.

⁹ A gdy otworzył piątą pieczęć, widziałem pod ołtarzem dusze zabitych z powodu słowa Bożego i świadectwa, które złożyli¹.

1. Obj 1,9; 2,13; 20,4; J 16,2; 2Tm 4,6.

¹⁰ I wołały donośnym głosem: Jak długo jeszcze¹, Panie święty i prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz² naszej krwi na mieszkańcach ziemi?

1. Ps 13,1; 35,17.
2. Rdz 4,10; 1Sm 14,12; Iz 1,24; Jr 46,10; Łk 18,7-8; Rz 12,19.

¹¹ I dano każdemu z nich białą szatę¹, i powiedziano im, aby odpoczywali jeszcze przez krótki czas, aż dopełni się liczba ich współsług i braci, którzy mają zostać zabici jak i oni.

1. Obj 7,13-14; Mk 9,3; Łk 9,29; Dz 1,10.

¹² I zobaczyłem, gdy otworzył szóstą pieczęć, a oto nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i słońce stało się czarne jak włosiany wór, a księżyc¹ stał się jak krew².

1. cały
2. Obj 11,13; 16,18; Jl 2,10.21; Am 8,9; Ag 2,6-7; Mt 24,7; Mk 13,24; Dz 2,19-20.

¹³ Gwiazdy niebieskie spadły na ziemię, podobnie jak drzewo figowe zrzuca niedojrzałe figi, gdy potrząśnie nim gwałtowny wiatr.

¹⁴ I niebo ustąpiło jak zwój zrolowany, a każda góra i wyspa ruszyły się ze swoich miejsc¹.

1. Iz 34,4; 2P 3,10.

¹⁵ A królowie ziemscy i możnowładcy, i bogacze, i wodzowie, i mocarze, i każdy niewolnik, i każdy wolny ukryli się w jaskiniach i skałach górskich.

¹⁶ I mówili do gór i skał: Padnijcie na nas i zakryjcie nas¹ przed obliczem zasiadającego na tronie i przed gniewem Baranka;

1. Oz 10,8; Łk 23,30.

¹⁷ Bo nadszedł wielki dzień jego gniewu¹. I któż może się ostać?

1. Hi 21,30; Ps 110,5; Prz 11,5; Iz 13,13; So 1,15; Rz 2,5.

Rozdział 7

¹ Potem zobaczyłem czterech aniołów stojących na czterech krańcach ziemi, trzymających cztery wiatry ziemi¹, aby wiatr nie wiał na ziemię ani na morze, ani na żadne drzewo.

1. Dn 7,2.

² I zobaczyłem innego anioła wstępującego od wschodu słońca, który miał pieczęć Boga żywego i zawołał donośnym głosem do czterech aniołów, którym pozwolono wyrządzać szkodę ziemi i morzu:

³ Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług naszego Boga na ich czołach¹.

1. Obj 9,4; 14,1; Ez 9,4.

⁴ I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela¹:

1. Obj 14,1; 21,12; Rdz 49,28; Wj 28,21; 1Krl 18,31; Ez 47,13; Mt 19,28.

⁵ Z pokolenia Judy dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Rubena dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Gada dwanaście tysięcy opieczętowanych;

⁶ Z pokolenia Asera dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Neftalego dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Manassesa dwanaście tysięcy opieczętowanych;

⁷ Z pokolenia Symeona dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Lewiego dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Issachara dwanaście tysięcy opieczętowanych;

⁸ Z pokolenia Zabulona dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Józefa dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Beniamina dwanaście tysięcy opieczętowanych.

⁹ Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka¹, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach.

1. Ps 22,27; Dz 14,1; 17,4.

¹⁰ I wołali donośnym głosem: Zbawienie należy do naszego Boga¹ zasiadającego na tronie i do Baranka².

1. Ps 3,8.
2. Obj 19,1.

¹¹ A wszyscy aniołowie stali dokoła tronu i starszych, i czterech stworzeń, i upadli przed tronem na twarze, i oddali pokłon Bogu¹;

1. Obj 11,16; Mt 4,10; 18,26; 28,9; 1Kor 14,25.

¹² Mówiąc: Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i siła naszemu Bogu na wieki wieków. Amen.

¹³ A jeden ze starszych odezwał się do mnie tymi słowy: Kim są ci, którzy są ubrani w białe szaty i skąd przybyli?

¹⁴ Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku¹ i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka.

1. Obj 2,9; Mt 24,21.29.

¹⁵ Dlatego są przed tronem Boga i służą mu we dnie i w nocy w jego świątyni, a zasiadający na tronie osłoni ich sobą jak namiotem.

¹⁶ Nie zaznają już głodu ani pragnienia, nie porazi ich słońce ani żaden upał¹;

1. Obj 21,4; Iz 49,10; 65,13; Mt 5,6; J 4,14.

¹⁷ Ponieważ Baranek, który jest pośrodku tronu, będzie ich pasł¹ i poprowadzi ich do żywych źródeł wód, i otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu.

1. Ez 24,23.

Rozdział 8

¹ A gdy otworzył siódmą pieczęć, nastała w niebie cisza na około pół godziny.

² I zobaczyłem siedmiu aniołów, którzy stoją przed Bogiem. I dano im siedem trąb.

³ I przyszedł inny anioł, i stanął przy ołtarzu, mając złotą kadzielnicę¹. Dano mu wiele kadzideł, aby je ofiarował z modlitwami wszystkich świętych na złotym ołtarzu², który jest przed tronem.

1. Wj 30,1; Hbr 9,4.
2. Wj 39,38.

⁴ I dym kadzideł z modlitwami świętych¹ wzniósł się z ręki anioła przed Bogiem.

1. Obj 5,8; Ps 141,2; Łk 1,10.

⁵ Anioł zaś wziął kadzielnicę, napełnił ją ogniem z ołtarza i zrzucił na ziemię. I nastąpiły głosy i gromy, i błyskawice, i trzęsienie ziemi.

⁶ A siedmiu aniołów, którzy mieli siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić.

⁷ I zatrąbił pierwszy anioł, i powstały grad i ogień zmieszane z krwią¹, i zrzucono je na ziemię. I spłonęła trzecia część drzew, spłonęła też cała zielona trawa.

1. Wj 9,23-24; Ps 11,6; 18,12-13; 78,46-48.

⁸ I zatrąbił drugi anioł, i jakby wielka góra¹ płonąca ogniem została wrzucona w morze, i trzecia część morza zamieniła się w krew.

1. Jr 51,25.

⁹ I zginęła w morzu trzecia część żywych stworzeń, i trzecia część statków uległa zniszczeniu.

¹⁰ I zatrąbił trzeci anioł, i spadła z nieba wielka gwiazda¹, płonąca jak pochodnia, i spadła na trzecią część rzek i na źródła wód.

1. Obj 9,1; Iz 14,12.

¹¹ A imię gwiazdy brzmi Piołun. I trzecia część wód zamieniła się w piołun¹, i wielu ludzi umarło od tych wód, bo stały się gorzkie.

1. Wj 15,23; Pwt 29,18; Prz 5,4; Jr 23,15; Am 5,7.

¹² I zatrąbił czwarty anioł, i rażona została trzecia część słońca i trzecia część księżyca, i trzecia część gwiazd, tak że zaćmiła się trzecia ich część i dzień przez jedną trzecią swoją część nie jaśniał, podobnie i noc¹.

1. Wj 10,21-23; Iz 13,10; Jl 2,31; J 12,35.

¹³ I zobaczyłem, i usłyszałem jednego anioła lecącego środkiem nieba, który mówił donośnym głosem: Biada, biada, biada¹ mieszkańcom ziemi z powodu pozostałych głosów trąb trzech aniołów, którzy mają zatrąbić.

1. Obj 9,1.12; Hi 10,15; Prz 23,29; Iz 5,20-22; Mt 23,27; Łk 6,24-26.

Rozdział 9

¹ I zatrąbił piąty anioł, i zobaczyłem gwiazdę, która spadła z nieba na ziemię¹ i dano jej klucz do studni otchłani².

1. Iz 14,12; Łk 10,18.
2. Obj 11,7; 20,1; Lb 16,30-33; Hi 17,16; 33,24.28.30; Ps 30,3; Prz 1,12; Iz 14,15; Za 9,11.

² I otworzyła studnię otchłani, i wzbił się dym ze studni, jakby dym wielkiego pieca, a słońce i powietrze zaćmiły się od dymu studni.

³ A z dymu wyszła szarańcza¹ na ziemię i dano jej moc, jaką mają skorpiony ziemskie.

1. Wj 10,4-6.

⁴ I powiedziano jej, żeby nie wyrządzała szkody trawie na ziemi ani niczemu zielonemu, ani żadnemu drzewu, lecz tylko samym ludziom, którzy nie mają pieczęci Boga na czołach.

⁵ I dano jej nakaz, aby ich nie zabijały, lecz dręczyły przez pięć miesięcy. A ich cierpienia były jak cierpienia zadane przez skorpiona, gdy ukąsi człowieka.

⁶ I w owe dni ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą, i będą chcieli umrzeć, ale śmierć od nich ucieknie¹.

1. Hi 3,21; Jr 8,3.

⁷ A szarańcza z wyglądu była podobna do koni przygotowanych do boju¹, na ich głowach jakby korony podobne do złota, a ich twarze jakby twarze ludzkie.

1. Jl 2,4; Na 3,17.

⁸ I miały włosy jakby włosy kobiece, a ich zęby były jak u lwów.

⁹ Miały też pancerze jakby z żelaza, a szum ich skrzydeł jakby odgłos wielokonnych rydwanów pędzących do boju¹.

1. Jl 2,5.

¹⁰ I miały ogony podobne do skorpionów, a żądła były w ich ogonach. I dano im moc wyrządzania ludziom szkody przez pięć miesięcy.

¹¹ Mają nad sobą króla¹, anioła otchłani, którego imię po hebrajsku brzmi Abaddon, a po grecku Apollyon.

1. J 12,31; Ef 2,2.

¹² Jedno „biada” minęło, a oto jeszcze dwa „biada” potem nadchodzą.

¹³ I zatrąbił szósty anioł, i usłyszałem jeden głos od czterech rogów złotego ołtarza, który jest przed Bogiem;

¹⁴ Mówiący do szóstego anioła, który miał trąbę: Uwolnij czterech aniołów związanych nad wielką rzeką Eufrat.

¹⁵ I zostali uwolnieni czterej aniołowie, przygotowani na godzinę, na dzień, na miesiąc i na rok, aby zabić trzecią część ludzi¹.

1. Obj 8,7.

¹⁶ A liczba wojsk konnych wynosiła dwieście milionów, bo usłyszałem ich liczbę.

¹⁷ I tak zobaczyłem w widzeniu konie i tych, którzy na nich siedzieli, mających pancerze barwy ognia, hiacyntu i siarki. A głowy koni były jak głowy lwów¹, a z ich pysków wychodził ogień, dym i siarka.

1. Iz 5,28-29.

¹⁸ A od tych trzech plag została zabita trzecia część ludzi, od ognia, dymu i siarki, które wychodziły z ich pysków.

¹⁹ Moc bowiem tych koni jest w ich pyskach i w ogonach, bo ich ogony są podobne do węży, które mają głowy i nimi wyrządzają szkody.

²⁰ A pozostali ludzie, którzy nie zostali zabici przez te plagi, nie pokutowali¹ od uczynków swoich rąk, tak by nie oddawać pokłonu demonom² i bożkom³ złotym, srebrnym, miedzianym, kamiennym i drewnianym, które nie mogą ani widzieć, ani słyszeć, ani chodzić.

1. Mt 11,20.
2. Kpł 17,7; Pwt 32,17; Ps 106,37; 1Kor 10,21; 1Tm 4,1.
3. Ps 115,4-8; 135,15-18; Iz 44,9-20; Dz 17,29; Rz 1,23.

²¹ I nie pokutowali od swoich morderstw ani od swoich czarów, ani od swego nierządu, ani od swoich kradzieży.

Rozdział 10

¹ I zobaczyłem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, ubranego w obłok, nad jego głową była tęcza¹, jego twarz jak słońce, a jego nogi jak słupy ognia.

1. Ez 1,28.

² W swojej ręce miał otwartą książeczkę¹. I postawił prawą nogę na morzu, a lewą na ziemi.

1. Obj 5,1.

³ I zawołał donośnym głosem, tak jak ryczy lew. A gdy zawołał, siedem gromów odezwało się swoimi głosami.

⁴ A gdy siedem gromów przemówiło swoimi głosami, zabrałem się do pisania, lecz usłyszałem głos z nieba, który mówił do mnie: Zapieczętuj¹ to, co mówiło siedem gromów, i nie pisz tego.

1. Dn 8,26; 12,4.9.

⁵ A anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł swoją rękę ku niebu;

⁶ I przysiągł na tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył¹ niebo i to, co w nim jest, i ziemię i to, co na niej, i morze, i to, co w nim, że czasu już nie będzie;

1. Rdz 1,1; Ne 9,6; J 1,1-3; Dz 14,15; Kol 1,16.

⁷ Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica¹ Boga, jak to oznajmił swoim sługom, prorokom.

1. Obj 1,20; Mk 4,11; Ef 3,4; 6,19; Kol 2,2; 2Tes 2,7; 1Tm 3,9.16.

⁸ A głos, który usłyszałem z nieba, znowu przemówił do mnie: Idź, weź tę otwartą książeczkę, która jest w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi.

⁹ Podszedłem więc do anioła i powiedziałem mu: Daj mi tę książeczkę. I powiedział do mnie: Weź ją i zjedz¹, a spowoduje gorycz w twoim brzuchu, lecz w twoich ustach będzie słodka jak miód.

1. Hi 23,12; Jr 15,16; Ez 3,1-3.

¹⁰ I wziąłem książeczkę¹ z ręki anioła i zjadłem ją, a była w moich ustach słodka jak miód. Lecz gdy ją zjadłem, mój brzuch napełnił się goryczą.

1. Ps 19,10; 119,103.

¹¹ I powiedział do mnie: Musisz znowu prorokować¹ przed wieloma ludami, narodami, językami i królami.

1. 1Sm 10,6; Jr 25,30; Ez 13,2; Am 3,8; Dz 2,17; 1Kor 14,3.

Rozdział 11

¹ I dano mi trzcinę podobną do pręta. I stanął anioł, mówiąc: Wstań i zmierz świątynię Boga¹ i ołtarz oraz tych, którzy w niej oddają pokłon.

1. Mt 21,12; 1Kor 3,16-17; 2Kor 6,16; Ef 2,19-22; 2Tes 2,4; 1P 2,5.

² Lecz dziedziniec zewnętrzny świątyni wyłącz i nie mierz go, gdyż został dany poganom¹. I będą deptać święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące.

1. Łk 21,24.

³ I dam władzę dwóm moim świadkom¹, którzy będą prorokować przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni ubrani w wory.

1. Mt 17,3.

⁴ Oni są dwoma drzewami oliwnymi¹ i dwoma świecznikami, które stoją przed Bogiem ziemi².

1. Za 4,2-14.
2. Za 4,14.

⁵ A gdy ktoś chce ich skrzywdzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów¹. Jeśli więc ktoś chciałby ich skrzywdzić, w ten sposób musi być zabity.

1. Lb 16,28-35; 2Krl 1,10-12.

⁶ Oni mają władzę zamknąć niebo, aby nie padał deszcz¹ za dni ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, aby je zamieniać w krew² i porazić ziemię wszelkimi plagami, ilekroć zechcą.

1. 1Krl 17,1; Łk 4,25; Jk 5,17-18.
2. Wj 7,19; Ps 105,26-36.

⁷ A gdy dopełnią swojego świadectwa¹, bestia², która wychodzi z otchłani, stoczy z nimi walkę i zwycięży ich, i zabije ich.

1. J 17,4; 2Tm 4,7.
2. Obj 13,1; 17,8.

⁸ A ich zwłoki będą leżeć¹ na ulicy wielkiego miasta, które duchowo nazywa się Sodomą² i Egiptem, gdzie też nasz Pan został ukrzyżowany.

1. Ps 79,2.
2. Rdz 13,13; Jr 23,14.

⁹ I wielu spośród ludów, plemion, języków i narodów będzie patrzeć na ich zwłoki przez trzy i pół dnia i nie pozwolą złożyć ich zwłok do grobu.

¹⁰ A mieszkańcy ziemi będą się cieszyć i radować z ich powodu. I będą sobie nawzajem posyłać podarunki, bo ci dwaj prorocy dręczyli mieszkańców ziemi.

¹¹ A po trzech i pół dnia duch życia od Boga¹ wszedł w nich i stanęli na nogach, a wielki strach padł na tych, którzy na nich patrzyli.

1. Rdz 2,7; Ez 37,5-14.

¹² Potem usłyszeli donośny głos z nieba mówiący: Wstąp tutaj¹. I wstąpili do nieba w obłoku, a ich nieprzyjaciele patrzyli na nich.

1. Obj 4,1.

¹³ W tej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i zawaliła się dziesiąta część miasta, i zginęło w trzęsieniu ziemi siedem tysięcy ludzi, a pozostali przerazili się i oddali chwałę Bogu nieba¹.

1. Ps 136,26; Jon 1,9.

¹⁴ Minęło drugie „biada”, a oto nadchodzi szybko trzecie „biada”.

¹⁵ I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się donośne głosy w niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami¹ naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków.

1. Obj 12,10; Ps 22,27-28; 86,9; Iz 2,2; 60,12; Dn 2,44; 7,14; Łk 1,33.

¹⁶ A dwudziestu czterech starszych, którzy siedzą przed Bogiem na swoich tronach, upadło na twarze i oddało Bogu pokłon;

¹⁷ Mówiąc: Dziękujemy tobie, Panie Boże Wszechmogący¹, który jesteś i który byłeś, i który masz przyjść, że wziąłeś swą potężną moc i objąłeś królestwo.

1. Obj 4,9; Wj 6,3.

¹⁸ I rozgniewały się narody, i nadszedł twój gniew i czas osądzenia umarłych¹, i oddania zapłaty² twoim sługom prorokom i świętym oraz tym, którzy się boją twego imienia, małym i wielkim, i zniszczenia tych, którzy niszczą ziemię.

1. Obj 20,12; Hbr 9,27.
2. Obj 18,6; 2Tm 4,14; Hbr 2,2; 2P 2,13.

¹⁹ Potem otworzyła się świątynia Boga w niebie i arka jego przymierza¹ ukazała się w jego świątyni, i nastąpiły błyskawice, głosy, grzmoty, trzęsienia ziemi i wielki grad.

1. Wj 37,1; Hbr 9,4.

Rozdział 12

¹ I ukazał się wielki cud na niebie: Kobieta¹ ubrana w słońce i księżyc² pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd³.

1. Iz 54,5-7; Oz 2,14-20.
2. Rdz 37,9-10.
3. Obj 21,12; Rdz 49,28.

² A była brzemienna i krzyczała w bólach porodowych i w mękach rodzenia¹.

1. Iz 7,14; 66,7-8.

³ I ukazał się inny cud na niebie: Oto wielki rudy smok¹ mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem koron.

1. w. 9; Obj 20,2; Hi 41,1; Iz 27,1.

⁴ A jego ogon wlókł trzecią część gwiazd¹ nieba i zrzucił je na ziemię. I stanął smok przed kobietą, która właśnie miała urodzić, aby gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko².

1. Obj 1,20; Sdz 5,20; Hi 38,7; Ps 147,4; Iz 14,13; Mk 13,25; 1Kor 15,41; Jud 1,13.
2. Wj 1,16; Mt 2,16.

⁵ I urodziła syna – mężczyznę, który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną¹. I porwane zostało jej dziecko do Boga i do jego tronu²;

1. Ps 2,9.
2. Mk 16,19.

⁶ A kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

⁷ I nastąpiła walka w niebie. Michał¹ i jego aniołowie walczyli ze smokiem. I walczył smok i jego aniołowie;

1. Jud 1,9; Dn 10,21.

⁸ Ale nie zwyciężyli i nie było już dla nich miejsca w niebie.

⁹ I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem¹ i szatanem², zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie.

1. Mt 4,1; J 8,44; Hbr 2,14; 1P 5,8; 1J 3,8.
2. 1Krn 21,1; Hi 1,6; Ps 109,6; Za 3,1; Mk 1,13; Dz 26,18; 2Kor 2,11-14.

¹⁰ I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, moc i królestwo¹ naszego Boga, i władza jego Chrystusa², bo został zrzucony oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.

1. 1Krn 29,11; Ps 22,28; 145,11-13.
2. Rz 1,16; 1Kor 1,24; 5,4; 2Kor 12,9.

¹¹ Ale oni zwyciężyli¹ go przez krew Baranka² i przez słowo swego świadectwa i nie umiłowali swojego życia – aż do śmierci.

1. 1J 4,4; 5,5.
2. Obj 7,14.

¹² Dlatego radujcie się niebiosa i wy, ich mieszkańcy. Biada mieszkańcom ziemi i morza, bo zszedł do was diabeł pałający wielkim gniewem, gdyż wie, że ma niewiele czasu.

¹³ A gdy smok zobaczył, że został zrzucony na ziemię, zaczął prześladować kobietę, która urodziła mężczyznę.

¹⁴ I dano kobiecie dwa skrzydła wielkiego orła¹, aby poleciała na pustynię, na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od węża.

1. Wj 19,4; Iz 40,31.

¹⁵ I wyrzucił wąż ze swojej paszczy za kobietą wodę jak rzekę¹, aby ją rzeka porwała.

1. Iz 8,7; 59,19.

¹⁶ Lecz ziemia przyszła kobiecie z pomocą i otworzyła ziemia swą gardziel, i pochłonęła rzekę, którą smok wyrzucił ze swojej paszczy.

¹⁷ I rozgniewał się smok na kobietę, i odszedł, aby walczyć z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy zachowują przykazania Boga¹ i mają świadectwo Jezusa Chrystusa².

1. Obj 14,12; Mt 15,3; 1Kor 7,19; 1Tm 1,1; Tt 1,3.
2. 1Kor 2,1; 2Tm 1,8; 1J 5,10.

Rozdział 13

¹ I stanąłem na piasku morza. I zobaczyłem bestię wychodzącą z morza¹, mającą siedem głów i dziesięć rogów, a na jej rogach było dziesięć koron, a na jej głowach imię bluźnierstwa².

1. Dn 7,2-3.
2. Obj 17,3.

² A bestia, którą widziałem, podobna była do pantery¹, a jej łapy jak u niedźwiedzia, a jej paszcza jak paszcza lwa. I dał jej smok swoją moc, swój tron i wielką władzę.

1. Jr 5,6; 13,23.

³ I zobaczyłem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, lecz jej śmiertelna rana została uleczona. I cała ziemia zdziwiła się, i poszła za bestią.

⁴ I oddali pokłon smokowi, który dał władzę bestii. Oddali też pokłon bestii, mówiąc: Któż jest podobny do bestii? Któż z nią może walczyć?

⁵ I dano jej paszczę mówiącą rzeczy wielkie¹ i bluźnierstwa. Dano jej też moc, aby działała przez czterdzieści dwa miesiące.

1. Dn 7,11.

⁶ I otworzyła swoją paszczę, by bluźnić przeciwko Bogu, by bluźnić jego imieniu, jego przybytkowi i tym, którzy mieszkają w niebie.

⁷ Pozwolono jej też walczyć ze świętymi¹ i zwyciężać ich. I dano jej władzę nad każdym plemieniem, językiem i narodem.

1. Dn 7,21.

⁸ Wszyscy mieszkańcy ziemi oddadzą jej pokłon, ci, których imiona nie są zapisane w księdze¹ życia Baranka zabitego² od założenia świata³.

1. Obj 3,5; 17,8; 21,27; Wj 32,32; Flp 4,3.
2. Obj 5,6.12.
3. Mt 13,35; 25,34; Łk 11,50; J 17,24; Ef 1,4.

⁹ Jeśli ktoś ma uszy, niech słucha!

¹⁰ Jeśli ktoś do niewoli bierze, do niewoli pójdzie, jeśli ktoś zabija mieczem, mieczem musi zostać zabity. Tu jest cierpliwość i wiara świętych¹.

1. Jk 5,7.

¹¹ Potem zobaczyłem inną bestię wychodzącą z ziemi, a miała dwa rogi podobne do Baranka, ale mówiła jak smok.

¹² I całą władzę pierwszej bestii sprawuje na jej oczach, i sprawia, że ziemia i jej mieszkańcy oddają pokłon pierwszej bestii, której śmiertelna rana została wyleczona.

¹³ I czyni wielkie cuda, sprawiając, że nawet ogień zstępuje z nieba na ziemię na oczach ludzi¹.

1. Pwt 13,1-3; Mt 24,24; Mk 13,22; 2Tes 2,9-10.

¹⁴ I zwodzi mieszkańców ziemi przez cuda, które jej pozwolono czynić przed bestią, mówiąc mieszkańcom ziemi, aby sporządzili wizerunek bestii, która miała ranę od miecza, ale ożyła.

¹⁵ I pozwolono jej tchnąć ducha w wizerunek bestii, tak żeby przemówił wizerunek bestii i sprawił, że ci, którzy nie oddali pokłonu wizerunkowi bestii, zostali zabici.

¹⁶ I sprawia, aby wszyscy, mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy, przyjęli znamię na prawą rękę lub na czoło;

¹⁷ I aby nikt nie mógł kupić ani sprzedać, tylko ten, kto ma znamię, imię bestii lub liczbę jej imienia.

¹⁸ Tu jest mądrość. Kto ma rozum, niech obliczy liczbę bestii, gdyż jest to liczba człowieka. A liczba jej: sześćset sześćdziesiąt sześć.

Rozdział 14

¹ I zobaczyłem, a oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące¹ tych, którzy mieli imię jego Ojca² wypisane na czołach.

1. Obj 7,4.
2. J 5,43; 10,25.

² I usłyszałem z nieba głos jakby głos wielu wód¹ i jakby głos wielkiego gromu. I słyszałem głos harfiarzy grających na swoich harfach.

1. Obj 19,6.

³ I śpiewali jakby nową pieśń¹ przed tronem i przed czterema stworzeniami, i przed starszymi. A nikt się tej pieśni nie mógł nauczyć oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi.

1. Obj 5,9; Ps 149,1; Iz 42,10.

⁴ Są to ci, którzy nie skalali się z kobietami, są bowiem dziewiczy¹. To ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Oni zostali wykupieni spośród ludzi, aby byli pierwocinami² dla Boga i dla Baranka;

1. Mt 25,1.
2. 1Kor 15,20.23; Jk 1,18.

⁵ A w ich ustach nie znaleziono podstępu¹. Są bowiem bez skazy² przed tronem Boga.

1. Ps 34,13; J 1,47; 1P 3,10.
2. Ef 5,27; Kol 1,22; Jud 1,24.

⁶ I zobaczyłem innego anioła lecącego środkiem nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, plemionom, językom¹ i ludom;

1. Rdz 10,5; 11,9; Pwt 28,49; Iz 28,11; Dz 2,3-11.

⁷ Mówiącego donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu. Oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód.

⁸ A za nim szedł inny anioł i mówił: Upadł, upadł Babilon, wielkie miasto¹, bo winem gniewu swego nierządu napoiło wszystkie narody.

1. Obj 16,19; 17,5.18; 18,2.10.

⁹ A po nich przyszedł trzeci anioł i donośnym głosem mówił: Jeśli ktoś odda pokłon bestii i jej wizerunkowi i przyjmie znamię na czoło lub na rękę;

¹⁰ Ten również będzie pił z wina¹ zapalczywości Boga², nierozcieńczonego, nalanego do kielicha jego gniewu, i będzie męczony³ w ogniu i siarce⁴ przed świętymi aniołami i przed Barankiem.

1. Jr 25,15.
2. Ps 78,31; J 3,36; Rz 1,18; Ef 5,6; Kol 3,6.
3. Mt 8,29; 18,34; 25,46; Łk 16,23-28; 1J 4,18; Obj 20,10.
4. Obj 20,10; 21,8.

¹¹ A dym ich męki wznosi się na wieki wieków i nie zaznają odpoczynku we dnie i w nocy¹ ci, którzy oddają pokłon bestii i jej wizerunkowi, i ten, kto przyjmuje znamię jej imienia.

1. Obj 20,10; Iz 33,14; 34,10; 66,24; Mk 9,44-49.

¹² Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa¹.

1. Obj 12,17.

¹³ I usłyszałem głos z nieba, który mówił do mnie: Napisz: Błogosławieni są umarli, którzy odtąd umierają w Panu¹, tak, mówi Duch, aby odpoczęli od swoich prac, a ich uczynki idą za nimi².

1. Ps 116,15; Rz 14,8; Flp 1,23.
2. 1Kor 15,58; 1Tm 5,24-25; 2Tm 4,8; Hbr 4,10-11.

¹⁴ I zobaczyłem, a oto biały obłok, a na obłoku siedział ktoś podobny¹ do Syna Człowieczego², który miał na głowie złotą koronę, a w ręku ostry sierp.

1. Obj 1,13; Hbr 7,3; Dn 3,25.
2. Dn 7,13; Mt 9,6; 12,8; 16,13-28; 19,28; J 3,13; Dz 7,56.

¹⁵ A inny anioł wyszedł ze świątyni, wołając donośnym głosem do tego, który siedział na obłoku: Zapuść swój sierp i żnij, gdyż nadeszła dla ciebie pora, abyś żął, bo dojrzało żniwo ziemi¹.

1. Jr 51,33; Jl 3,13; Mt 3,11-12; 13,30.

¹⁶ Wtedy rzucił ten, który siedział na obłoku, swój sierp na ziemię i ziemia została zżęta.

¹⁷ I inny anioł wyszedł ze świątyni, która jest w niebie, mając także ostry sierp.

¹⁸ Potem od ołtarza wyszedł inny anioł, który miał władzę nad ogniem i zawołał donośnym głosem do tego, który miał ostry sierp: Zapuść swój ostry sierp i zbierz grona winorośli ziemi, bo dojrzały jej winne grona¹.

1. Pwt 32,32-33; Sdz 9,12; Ps 80,8; Iz 5,1-7; Oz 10,1.

¹⁹ I rzucił anioł swój ostry sierp na ziemię, i zebrał grona winorośli ziemi, i wrzucił je do wielkiej tłoczni¹ gniewu Boga.

1. Obj 19,15; Iz 66,3.

²⁰ I udeptano tłocznię poza miastem, a z tłoczni wypłynęła krew aż po wędzidła koni, na tysiąc sześćset stadiów.

Rozdział 15

¹ Potem zobaczyłem inny znak na niebie, wielki i zadziwiający: siedmiu aniołów, którzy mieli siedem plag ostatecznych, bo przez nie dopełnił się gniew Boga.

² I zobaczyłem jakby morze szklane zmieszane z ogniem¹ i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią, nad jej wizerunkiem, nad jej znamieniem i nad liczbą jej imienia, stojących nad szklanym morzem, mających harfy Boga.

1. Obj 4,6.

³ I śpiewali pieśń Mojżesza¹, sługi Boga, i pieśń Baranka: Wielkie i zadziwiające są twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący. Sprawiedliwe i prawdziwe są twoje drogi, o Królu świętych²;

1. Wj 15,1-8.
2. Obj 19,16; Za 9,9; 1Tm 1,17.

⁴ Któż by się nie bał ciebie, Panie, i nie uwielbił twego imienia¹? Bo ty jedynie jesteś święty, bo wszystkie narody przyjdą i oddadzą tobie pokłon, bo objawiły się twoje wyroki.

1. Ps 86,9; J 12,28.

⁵ Potem zobaczyłem, a oto została otwarta świątynia Przybytku Świadectwa w niebie¹.

1. Obj 11,19.

⁶ I wyszło ze świątyni siedmiu aniołów mających siedem plag, ubranych w czysty, lśniący len i przepasanych na piersi złotymi pasami.

⁷ A jedno z czterech stworzeń dało siedmiu aniołom siedem złotych czasz pełnych gniewu Boga, który żyje na wieki wieków.

⁸ I napełniła się świątynia dymem od chwały Boga¹ i jego mocy. I nikt nie mógł wejść do świątyni, dopóki nie dopełniło się siedem plag siedmiu aniołów.

1. Wj 40,34; 2Krn 5,14; Obj 21,23.

Rozdział 16

¹ I usłyszałem donośny głos ze świątyni mówiący do siedmiu aniołów: Idźcie i wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię.

² I poszedł pierwszy¹, i wylał swoją czaszę na ziemię. I pojawiły się bolesne i złośliwe wrzody na ludziach², którzy mieli znamię bestii, i na tych, którzy oddali pokłon jej wizerunkowi.

1. BG anioł
2. Wj 9,9-11; Iz 1,6.

³ A drugi anioł wylał swoją czaszę na morze i stało się ono jak krew zmarłego. I każda dusza żywa¹ umarła w morzu.

1. Rdz 2,7; 1Kor 15,45.

⁴ A trzeci anioł wylał swoją czaszę na rzeki i źródła wód i przemieniły się w krew¹.

1. Wj 7,17-21.

⁵ I usłyszałem anioła wód mówiącego: Sprawiedliwy¹ jesteś, Panie, który jesteś i który byłeś², i święty, że tak osądziłeś.

1. Rdz 18,25; Ps 145,17; Dn 9,14.
2. Obj 1,8; 11,17.

⁶ Ponieważ wylali krew¹ świętych i proroków, dałeś im również krew do picia, bo na to zasłużyli.

1. Obj 6,10-11; 13,15; 17,6; Mt 23,35.

⁷ I usłyszałem, jak inny mówił od ołtarza: Tak, Panie Boże Wszechmogący¹, prawdziwe i sprawiedliwe są twoje wyroki.

1. Obj 4,8.

⁸ A czwarty anioł wylał swoją czaszę na słońce i pozwolono mu przypalać ludzi ogniem.

⁹ I ludzie zostali popaleni wielkim żarem, i bluźnili imieniu Boga¹, który ma władzę nad tymi plagami, a nie pokutowali², aby oddać mu chwałę.

1. Kpł 24,11; Ps 74,18; Rz 2,24; 1Tm 6,1.
2. Obj 9,20.

¹⁰ A piąty anioł wylał swoją czaszę na tron bestii i jej królestwo pogrążyło się w ciemności, a ludzie gryźli z bólu języki.

¹¹ I bluźnili Bogu nieba z powodu swoich bólów i wrzodów, lecz nie pokutowali ze swoich czynów.

¹² A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat¹. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu.

1. Rdz 2,14.

¹³ I zobaczyłem trzy duchy nieczyste jakby żaby¹, które wychodziły z paszczy smoka i z paszczy bestii, i z ust fałszywego proroka.

1. Wj 8,2-7; Ps 78,45; 1Tm 4,1; 1J 4,1-3.

¹⁴ A są to duchy demonów, które czynią cuda i wychodzą do królów ziemi i na cały świat, aby ich zgromadzić na wojnę w wielki dzień Boga Wszechmogącego.

¹⁵ Oto przychodzę jak złodziej¹. Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nago i aby nie widziano jego hańby.

1. 1Tes 5,2; 2P 3,10.

¹⁶ I zgromadził ich na miejsce zwane po hebrajsku Armageddon¹.

1. Obj 19,17-21; Jl 3,9-14; Za 14,2-4.

¹⁷ A siódmy anioł wylał swoją czaszę w powietrze. I ze świątyni nieba, od tronu rozległ się donośny głos, który powiedział: Stało się!

¹⁸ I nastąpiły głosy i gromy, i błyskawice, i nastało wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek jest na ziemi, tak potężne było to trzęsienie ziemi.

¹⁹ A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i runęły miasta narodów. I został wspomniany przed Bogiem wielki Babilon¹, aby dać mu kielich wina zapalczywości swego gniewu.

1. Obj 14,8; 18,2; Iz 14,4.

²⁰ Pierzchły wszystkie wyspy i gór już nie znaleziono.

²¹ I spadł z nieba na ludzi wielki grad¹ o wadze około jednego talentu. A ludzie bluźnili Bogu z powodu plagi gradu, bo plaga ta była bardzo wielka.

1. Wj 9,23-26.

Rozdział 17

¹ I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, którzy mieli siedem czasz, i odezwał się do mnie, mówiąc mi: Chodź, pokażę ci sąd nad wielką nierządnicą, która siedzi nad wieloma wodami;

² Z którą nierząd uprawiali królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi upili się winem jej nierządu¹.

1. Obj 18,3.9.

³ I zaniósł mnie w duchu na pustynię. I zobaczyłem kobietę siedzącą na szkarłatnej bestii pełnej imion bluźnierstwa, mającej siedem głów i dziesięć rogów¹.

1. Obj 12,3; 13,1.

⁴ A kobieta była ubrana w purpurę i szkarłat i przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami. Miała w swej ręce złoty kielich¹ pełen obrzydliwości i nieczystości swego nierządu.

1. Obj 18,6.

⁵ A na jej czole wypisane było imię: Tajemnica, wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.

⁶ I zobaczyłem kobietę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusa¹. A gdy ją zobaczyłem, zdumiałem się bardzo.

1. Obj 2,13; 6,9; 12,11.

⁷ I powiedział do mnie anioł: Czemu się zdumiałeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę kobiety i bestii, która ją nosi, a która ma siedem głów i dziesięć rogów.

⁸ Bestia¹, którą widziałeś, była, a nie ma jej i ma wyjść z otchłani², i iść na zatracenie. I zdziwią się mieszkańcy ziemi, których imiona nie są zapisane w księdze życia³ od założenia świata, widząc bestię, która była i nie ma jej, a jednak jest.

1. Obj 11,7; 13,3; 19,20; Dn 7,6.11.
2. Obj 9,1; 20,1.
3. Obj 20,12; Flp 4,3.

⁹ Tu jest rozum, który ma mądrość. Siedem głów to siedem gór, na których siedzi kobieta.

¹⁰ I królów jest siedmiu – pięciu upadło, jeden jest, inny jeszcze nie przyszedł, a gdy przyjdzie, ma pozostać na krótko.

¹¹ A bestia, która była, a nie ma jej, ona sama jest ósmym, a jest spośród siedmiu i idzie na zatracenie.

¹² A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów, którzy jeszcze nie objęli królestwa, ale wezmą władzę jak królowie na jedną godzinę wraz z bestią.

¹³ Mają oni jeden zamysł, a swoją moc i władzę oddadzą bestii.

¹⁴ Oni będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, bo jest Panem panów i Królem królów¹, a ci, którzy są z nim, są powołani, wybrani i wierni.

1. Obj 19,16; Pwt 10,17; Ps 136,3; 1Tm 6,15.

¹⁵ I powiedział do mnie: Wody, które widziałeś, nad którymi siedzi nierządnica, to ludy, tłumy, narody i języki.

¹⁶ A dziesięć rogów, które widziałeś na bestii – oni znienawidzą nierządnicę i sprawią, że będzie spustoszona i naga i będą jeść jej ciało, i spalą ją w ogniu.

¹⁷ Bóg bowiem włożył im do serc¹, aby wykonali jego wolę, i to jednomyślnie, i oddali swoje królestwo bestii, aż wypełnią się słowa Boga².

1. Ezd 7,27; Prz 21,1; Jr 32,40; Dz 4,27-28; 2Tes 2,11.
2. Lb 24,4; 1Krn 25,5; Ps 107,11; J 3,34.

¹⁸ A kobieta, którą zobaczyłeś, to wielkie miasto, które króluje nad królami ziemi.

Rozdział 18

¹ Potem zobaczyłem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką władzę, i zajaśniała ziemia od jego chwały.

² I zawołał potężnie donośnym głosem: Upadł, upadł wielki Babilon, metropolia. Stała się mieszkaniem demonów¹, schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa² nieczystego i znienawidzonego.

1. Łk 13,32; 1Kor 10,20-21; Jk 2,19.
2. Rdz 40,17; Kaz 10,20; Mt 13,4.19; 1Kor 5,5.

³ Gdyż wszystkie narody piły wino zapalczywości jej nierządu, a królowie ziemi uprawiali z nią nierząd i kupcy ziemi wzbogacili się na jej wielkim przepychu.

⁴ I usłyszałem inny głos z nieba, który mówił: Wyjdźcie z niej, mój ludu, abyście nie byli uczestnikami jej grzechów i aby was nie dotknęły jej plagi¹.

1. Rdz 19,12-13; Lb 16,26-27; Iz 52,11; 2Kor 6,17.

⁵ Jej grzechy bowiem dosięgły aż do nieba i wspomniał Bóg na jej nieprawości¹.

1. Rdz 6,5; Jon 1,2.

⁶ Odpłaćcie jej, jak i ona odpłacała wam, i oddajcie jej w dwójnasób według jej uczynków¹. Do kielicha, w który wam nalewała, nalejcie jej w dwójnasób.

1. Obj 13,10; Wj 21,23-25; Jr 50,15; Za 9,12; 2Tm 4,14.

⁷ Ile sama się rozsławiła i pławiła się w przepychu, tyle zadajcie jej udręki i smutku, bo mówi w swoim sercu: Zasiadam jak królowa, nie jestem wdową i nie zaznam smutku.

⁸ Dlatego w jednym dniu przyjdą na nią jej plagi, śmierć, smutek i głód i zostanie spalona ogniem, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądzi.

⁹ I będą płakać, i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy uprawiali z nią nierząd i pławili się w przepychu, gdy zobaczą dym jej pożaru.

¹⁰ Stojąc z daleka z powodu strachu przed jej męką, powiedzą: Biada, biada tobie, wielkie miasto, Babilonie, metropolio potężna, bo w jednej godzinie nadszedł twój sąd!

¹¹ A kupcy ziemi będą płakać i lamentować nad nią, bo już nikt nie będzie kupował ich towaru;

¹² Towaru złota, srebra, drogich kamieni, pereł, bisioru, purpury, jedwabiu, szkarłatu, wszelkiego drewna tujowego, wszelkich przedmiotów z kości słoniowej, wszelkich przedmiotów z najkosztowniejszego drewna, brązu, żelaza i marmuru;

¹³ Cynamonu i wonności, olejku i kadzidła, wina i oliwy, najczystszej mąki i pszenicy, bydła i owiec, koni i wozów, niewolników i dusz ludzkich.

¹⁴ Owoce, których pożądała¹ twoja dusza, opuściły ciebie i wszystko, co tłuste i świetne, opuściło ciebie i już nigdy tego nie znajdziesz.

1. Lb 11,4.34; Ps 78,18; 1Kor 10,6; 1J 2,16-17.

¹⁵ Ci, którzy tym handlowali i wzbogacili się na niej, będą stać z daleka z powodu strachu przed jej męką, płacząc i lamentując w słowach:

¹⁶ Biada, biada tobie, wielkie miasto, ubrane w bisior, purpurę i szkarłat, przyozdobione złotem, drogimi kamieniami i perłami;

¹⁷ Bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo¹; a każdy sternik i całe rzesze pływających na okrętach, i marynarze, i wszyscy, którzy pracują na morzu, stanęli z daleka;

1. Jr 51,8; Lm 4,6; Jk 4,14.

¹⁸ I wołali, widząc dym jego pożaru: Które miasto jest podobne do tego wielkiego miasta?

¹⁹ I sypali proch na swoje głowy, i wołali, płacząc i lamentując: Biada, biada tobie, wielkie miasto, w którym, dzięki jego dostatkowi, wzbogacili się wszyscy, którzy mieli statki na morzu, bo w jednej godzinie zostało spustoszone.

²⁰ Raduj się nad nim niebo oraz święci apostołowie i prorocy¹, bo Bóg pomścił na nim waszą krzywdę.

1. Ef 2,20; 3,5.

²¹ A jeden potężny anioł podniósł kamień, wielki jak kamień młyński, i wrzucił go do morza, mówiąc: Tak gwałtownie będzie zrzucony Babilon, wielkie miasto, i już go nie znajdą.

²² I głosu harfiarzy, śpiewaków, flecistów i trębaczy nie będzie już słychać w tobie, i żaden rzemieślnik jakiegokolwiek rzemiosła już się nie znajdzie w tobie, i odgłosu kamienia młyńskiego już się w tobie nie usłyszy.

²³ I światło lampy nie zabłyśnie już w tobie, i głosu oblubieńca i oblubienicy nie będzie już słychać w tobie, bo twoi kupcy byli możnowładcami ziemi, bo twoimi czarami¹ zostały zwiedzione wszystkie narody.

1. Iz 47,9.12; Dz 8,11.

²⁴ W nim też znaleziono krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi¹.

1. Jr 2,34; Łk 11,50.51.

Rozdział 19

¹ Potem usłyszałem donośny głos wielkiego tłumu ludzi w niebie, który mówił: Alleluja! Zbawienie i chwała, i cześć, i moc Panu, naszemu Bogu¹.

1. Ps 106,1; 111,1; 150,1.

² Bo jego wyroki są prawdziwe i sprawiedliwe¹, gdyż osądził wielką nierządnicę, która skaziła ziemię swoim nierządem, i pomścił krew swoich sług z jej ręki.

1. Ps 19,9; Iz 25,1.

³ I powtórnie powiedzieli: Alleluja! A jej dym wznosi się na wieki wieków.

⁴ I upadło dwudziestu czterech starszych i cztery stworzenia, i oddali pokłon Bogu¹ zasiadającemu na tronie, mówiąc: Amen! Alleluja!

1. Rdz 24,26; Mt 14,33; J 9,38.

⁵ A od tronu rozległ się głos, który mówił: Chwalcie naszego Boga¹ wszyscy jego słudzy i ci, którzy się go boicie, i mali, i wielcy.

1. 1Krn 29,13; Ps 22,23; 34,1.

⁶ I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos wielu wód, i jakby głos potężnych gromów mówiących: Alleluja, bo objął królestwo Pan Bóg Wszechmogący¹.

1. Obj 1,8; Rdz 17,1; Wj 6,3; Mt 28,18.

⁷ Cieszmy się i radujmy, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała¹.

1. Obj 21,2.9; Mt 22,2; J 3,29; 2Kor 11,2; Ef 5,32.

⁸ I dano jej ubrać się w bisior czysty i lśniący¹, bo bisior to sprawiedliwość świętych.

1. Obj 19,14.

⁹ I powiedział mi: Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę¹ weselną Baranka. I powiedział mi: To są prawdziwe słowa Boga.

1. Obj 19,9; Łk 14,15.

¹⁰ I upadłem mu do nóg, aby oddać mu pokłon, lecz powiedział mi: Nie rób tego¹, bo jestem sługą razem z tobą i twoimi braćmi, którzy mają świadectwo Jezusa. Bogu oddaj pokłon, bowiem świadectwem Jezusa jest duch proroctwa.

1. Obj 22,8-9; Mt 28,9; Dz 10,25-26; 14,12-15.

¹¹ Potem zobaczyłem niebo otwarte, a oto koń biały, a ten, który na nim siedział, nazywa się Wiernym i Prawdziwym¹ i w sprawiedliwości sądzi i walczy.

1. Obj 3,4; 22,6.

¹² Jego oczy były jak płomień ognia, a na jego głowie było wiele koron. I miał wypisane imię, którego nikt nie zna, tylko on sam.

¹³ Ubrany był w szatę zmoczoną we krwi, a jego imię brzmi: Słowo Boże¹.

1. J 1,1.14; 1J 5,7.

¹⁴ A wojska w niebie podążały za nim na białych koniach, ubrane w bisior biały i czysty.

¹⁵ A z jego ust wychodził ostry miecz¹, aby nim pobił narody. On bowiem będzie rządził nimi laską żelazną² i on wyciska w tłoczni wino zapalczywości i gniewu Boga Wszechmogącego.

1. Sdz 7,18; Ef 6,17; Hbr 4,12.
2. Ps 2,9.

¹⁶ A na szacie i na biodrze ma wypisane imię: Król królów i Pan panów¹.

1. Obj 19,6; 1Tm 6,15.

¹⁷ I zobaczyłem jednego anioła stojącego w słońcu. I zawołał donośnym głosem do wszystkich ptaków latających środkiem nieba: Chodźcie, zgromadźcie się na ucztę wielkiego Boga¹;

1. Iz 34,1-8; Ez 39,17-20.

¹⁸ Aby jeść ciała królów, ciała wodzów i ciała mocarzy, ciała koni i ich jeźdźców, i ciała wszystkich: wolnych i niewolników, małych i wielkich.

¹⁹ I zobaczyłem bestię i królów ziemi, i ich wojska zgromadzone, by stoczyć bitwę z tym, który siedzi na koniu, i z jego wojskiem.

²⁰ I schwytana została bestia, a z nią fałszywy prorok, który czynił przed nią cuda, jakimi zwiódł tych, którzy przyjęli znamię bestii i oddawali pokłon jej wizerunkowi. Oboje zostali żywcem wrzuceni do jeziora ognia¹, płonącego siarką.

1. Obj 20,1-5; 21,8.

²¹ Pozostali zaś zostali zabici mieczem wychodzącym z ust tego, który siedział na koniu. I wszystkie ptaki najadły się ich ciałami.

Rozdział 20

¹ I zobaczyłem anioła zstępującego z nieba, mającego klucz do otchłani¹ i wielki łańcuch w ręce.

1. Obj 9,1; 11,7; Hi 33,28; Ps 30,3.

² I chwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan¹, i związał go na tysiąc lat.

1. Obj 12,9; Rdz 3,13-14; Iz 27,1; Rz 16,20; Hbr 2,14.

³ I wrzucił go do otchłani, zamknął go i opieczętował, aby już nie zwodził narodów¹, aż się dopełni tysiąc lat. A potem musi być wypuszczony na krótki czas.

1. J 12,31; 16,11; 2Kor 4,4.

⁴ Zobaczyłem też trony i zasiedli na nich, i dano im władzę sądzenia. I zobaczyłem dusze ściętych z powodu świadectwa Jezusa i z powodu słowa Bożego¹ oraz tych, którzy nie oddali pokłonu bestii ani jej wizerunkowi i nie przyjęli jej znamienia na czoło ani na rękę. I ożyli, i królowali² z Chrystusem tysiąc lat.

1. Obj 1,9.
2. Dn 7,27; Rz 8,17; 2Tm 2,12.

⁵ A inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie¹.

1. Mt 22,30; 1Kor 15,42; 2Tm 2,18; Hbr 6,2.

⁶ Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.

⁷ A gdy się skończy tysiąc lat, szatan zostanie wypuszczony ze swego więzienia.

⁸ I wyjdzie, aby zwieść narody z czterech krańców ziemi, Goga¹ i Magoga, by zgromadzić je do bitwy. A ich liczba jest jak piasek morski.

1. Ez 38,2; 39,1.

⁹ I wyszli na szerokość ziemi, otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane. Zstąpił jednak ogień od Boga z nieba i pochłonął ich¹.

1. 2Krl 1,10-15; Ps 97,3.

¹⁰ A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest bestia i fałszywy prorok. I będą męczeni we dnie i w nocy na wieki wieków¹.

1. Mt 25,41.46.

¹¹ I zobaczyłem wielki biały tron¹ i zasiadającego na nim, sprzed którego oblicza uciekła ziemia i niebo², i nie znaleziono dla nich miejsca.

1. Ps 9,7-8; 47,8; 89,14; Dz 17,31; Rz 2,5.
2. Mt 24,35; 2P 3,10-12.

¹² I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, stojących przed Bogiem, i otwarto księgi. Otwarto też inną księgę, księgę życia¹. I osądzeni² zostali umarli według tego, co było napisane w księgach, to znaczy według ich uczynków.

1. Obj 3,5.
2. Dn 12,1-2; J 5,28-29; Dz 24,15; 1Kor 4,5.

¹³ I wydało morze umarłych, którzy w nim byli, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli. I zostali osądzeni, każdy według swoich uczynków.

¹⁴ A śmierć i piekło zostały wrzucone do jeziora ognia. To jest druga śmierć¹.

1. Obj 21,8; Oz 13,14.

¹⁵ I jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.

Rozdział 21

¹ Potem zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię¹. Pierwsze niebo bowiem i pierwsza ziemia przeminęły i nie było już morza.

1. Iz 65,17-22; 2P 3,13.

² A ja, Jan, zobaczyłem święte miasto¹, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica przyozdobiona dla swego męża.

1. Obj 3,12; Ps 48,1; Hbr 11,10.

³ I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga¹ jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem.

1. Kpł 26,11-12; 1Krl 8,27; Ez 37,27; Za 8,8; J 1,14; 1Tm 3,16; Hbr 11,16.

⁴ I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu¹, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły².

1. Obj 7,17; Iz 25,8.
2. Iz 60,20; 61,3; Jr 31,13; Hbr 2,14-15.

⁵ A zasiadający na tronie powiedział: Oto wszystko czynię nowe. I powiedział do mnie: Napisz, bo te słowa są wiarygodne i prawdziwe¹.

1. Jr 42,5.

⁶ I powiedział do mnie: Stało się. Ja jestem Alfa i Omega¹, początek i koniec². Ja spragnionemu dam darmo ze źródła wody życia.

1. Obj 1,8.11.
2. Obj 2,8; Iz 41,4.6; 48,12.

⁷ Kto zwycięży, odziedziczy wszystko i będę dla niego Bogiem, a on będzie dla mnie synem.

⁸ Ale bojaźliwi¹, niewierzący², obrzydliwi, mordercy, rozpustnicy, czarownicy, bałwochwalcy i wszyscy kłamcy³ będą mieli udział w jeziorze płonącym ogniem i siarką⁴. To jest druga śmierć⁵.

1. Iz 57,11; Mt 10,28.
2. Mt 16,16; 2Tes 2,12.
3. Ps 116,11.
4. Obj 20,15.
5. Obj 20,14.

⁹ I przyszedł do mnie jeden z siedmiu aniołów, którzy mieli siedem czasz napełnionych siedmioma ostatecznymi plagami, i odezwał się do mnie, mówiąc: Chodź tutaj, pokażę ci oblubienicę, małżonkę Baranka¹.

1. Obj 19,7.

¹⁰ I przeniósł mnie w duchu na górę wielką i wysoką, i pokazał mi wielkie miasto, święte Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga;

¹¹ Mające chwałę Boga. Jego blask podobny był do drogocennego kamienia, jakby jaspisu, przezroczystego jak kryształ.

¹² Miało ono wielki i wysoki mur, miało dwanaście bram, a na bramach dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela¹.

1. Obj 7,5-8; Rdz 49,28; Wj 24,4; Jk 1,1.

¹³ Od wschodu trzy bramy, od północy trzy bramy, od południa trzy bramy i od zachodu trzy bramy.

¹⁴ A mur miasta miał dwanaście fundamentów, a na nich dwanaście imion dwunastu apostołów Baranka¹.

1. Mt 10,2.

¹⁵ A ten, który rozmawiał ze mną, miał złotą trzcinę, aby zmierzyć miasto, jego bramy i jego mur.

¹⁶ Miasto ma kształt czworoboku, a jego długość jest taka sama jak i szerokość. I wymierzył miasto trzciną na dwanaście tysięcy stadiów. Jego długość, szerokość i wysokość są równe.

¹⁷ I wymierzył jego mur na sto czterdzieści cztery łokcie według miary człowieka, która jest miarą anioła.

¹⁸ Jego mur jest zbudowany z jaspisu, miasto zaś ze szczerego złota podobnego do czystego szkła.

¹⁹ Fundamenty muru miasta ozdobione były wszelkimi drogimi kamieniami. Pierwszy fundament to jaspis, drugi – szafir, trzeci – chalcedon, czwarty – szmaragd;

²⁰ Piąty – sardoniks, szósty – karneol, siódmy – chryzolit, ósmy – beryl, dziewiąty – topaz, dziesiąty – chryzopraz, jedenasty – hiacynt, dwunasty – ametyst.

²¹ A dwanaście bram to dwanaście pereł. Każda brama była z jednej perły. A rynek miasta to szczere złoto, jak przezroczyste szkło.

²² Lecz świątyni w nim nie widziałem, bo jego świątynią¹ jest Pan Bóg Wszechmogący oraz Baranek.

1. Hbr 9,11.

²³ A miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby świeciły w nim, bo oświetla je chwała Boga¹, a jego lampą jest Baranek.

1. Dz 7,55; Rz 3,23.

²⁴ Narody, które będą zbawione, będą chodziły w jego świetle, a królowie ziemi wniosą do niego swoją chwałę i cześć.

²⁵ W dzień jego bramy nie będą zamknięte, bo nocy tam nie będzie.

²⁶ I wniosą do niego chwałę i cześć narodów.

²⁷ I nie wejdzie do niego nic nieczystego ani ten, kto popełnia obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są zapisani w księdze życia Baranka¹.

1. Ps 101,8; Iz 52,1; Jl 3,17; Mt 13,41.

Rozdział 22

¹ I pokazał mi czystą rzekę wody życia¹, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

1. Ps 36,8; 46,4; J 4,10-14.

² A pośrodku rynku miasta, po obu stronach rzeki, było drzewo życia przynoszące owoc dwunastu rodzajów, wydające swój owoc co miesiąc. A liście drzewa służą do uzdrawiania narodów.

³ I nie będzie już żadnego przekleństwa¹. Lecz będzie w nim tron Boga i Baranka, a jego słudzy będą mu służyć².

1. Rdz 3,17; Za 14,11.
2. Mt 4,10; 6,24; J 12,26.

⁴ I będą oglądać jego oblicze¹, a jego imię będzie na ich czołach.

1. Wj 3,6; 33,11; Lb 14,14; Pwt 34,10; Sdz 6,22; J 1,18; 1Kor 13,12.

⁵ I nocy tam nie będzie, i nie będzie im potrzeba lampy ani światła słońca, bo Pan Bóg będzie im świecił i będą królować na wieki wieków.

⁶ I powiedział do mnie: Te słowa są wiarygodne i prawdziwe, a Pan, Bóg świętych proroków, posłał swego anioła, aby pokazać swym sługom, co ma się stać wkrótce.

⁷ Oto przyjdę wkrótce: Błogosławiony, który zachowuje słowa proroctwa tej księgi¹.

1. Obj 1,3.

⁸ A ja, Jan, widziałem to wszystko i słyszałem. A gdy usłyszałem i zobaczyłem, upadłem do nóg anioła, który mi to pokazywał, aby oddać mu pokłon.

⁹ Lecz powiedział do mnie: Nie rób tego¹, bo jestem sługą z tobą i twoimi braćmi prorokami, i z tymi, którzy zachowują słowa tej księgi. Bogu oddaj pokłon².

1. Obj 19,10; Dz 10,25-26.
2. Łk 4,8; J 4,21-24; 9,38; 1Kor 14,25.

¹⁰ Potem powiedział do mnie: Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, bo czas jest bliski.

¹¹ Kto krzywdzi, niech nadal wyrządza krzywdę, kto plugawy, niech się nadal plugawi, kto sprawiedliwy, niech nadal będzie sprawiedliwy, a kto święty, niech się nadal uświęca.

¹² A oto przyjdę wkrótce, a moja zapłata jest ze mną, aby oddać każdemu według jego uczynków¹.

1. Mt 16,27; Rz 2,6; 1Kor 3,8-14.

¹³ Ja jestem Alfa i Omega¹, początek i koniec, pierwszy i ostatni².

1. Obj 1,8.
2. Iz 41,4; 44,6; 48,12.

¹⁴ Błogosławieni, którzy wypełniają jego przykazania¹, aby mieli prawo do drzewa życia² i aby weszli przez bramy do miasta.

1. Obj 12,17; 14,12.
2. Rdz 2,9; Prz 13,12.

¹⁵ Na zewnątrz zaś są psy, czarownicy, rozpustnicy, mordercy, bałwochwalcy i każdy, kto miłuje i czyni kłamstwo¹.

1. 1Kor 6,9-10; Ga 5,19-21.

¹⁶ Ja, Jezus, posłałem mojego anioła, aby wam świadczył o tym w kościołach. Ja jestem korzeniem i potomkiem Dawida, jasną gwiazdą poranną¹.

1. Obj 2,28; Lb 24,17; Ml 4,2; 2P 1,19.

¹⁷ A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie¹, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia².

1. Iz 55,1-3; Mt 11,28; J 6,65; 7,37.
2. J 4,10-14.

¹⁸ Oświadczam zaś każdemu, kto słucha słów proroctwa tej księgi: Jeśli ktoś dołoży¹ coś do tego, dołoży mu też Bóg plag opisanych w tej księdze;

1. Pwt 4,2; Prz 30,6.

¹⁹ A jeśli ktoś odejmie coś ze słów księgi tego proroctwa, odejmie też Bóg jego dział z księgi życia i ze świętego miasta, i z rzeczy, które są opisane w tej księdze¹.

1. Obj 3,5; Wj 32,33; Ps 69,28.

²⁰ Tak mówi ten, który zaświadcza o tym: Zaprawdę, przyjdę wkrótce. Amen! O tak, przyjdź, Panie Jezu!

²¹ Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami wszystkimi. Amen.