Rozdział 11

¹ I dano mi trzcinę podobną do pręta. I stanął anioł, mówiąc: Wstań i zmierz świątynię Boga¹ i ołtarz oraz tych, którzy w niej oddają pokłon.

1. Mt 21,12; 1Kor 3,16-17; 2Kor 6,16; Ef 2,19-22; 2Tes 2,4; 1P 2,5.

² Lecz dziedziniec zewnętrzny świątyni wyłącz i nie mierz go, gdyż został dany poganom¹. I będą deptać święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące.

1. Łk 21,24.

³ I dam władzę dwóm moim świadkom¹, którzy będą prorokować przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni ubrani w wory.

1. Mt 17,3.

⁴ Oni są dwoma drzewami oliwnymi¹ i dwoma świecznikami, które stoją przed Bogiem ziemi².

1. Za 4,2-14.
2. Za 4,14.

⁵ A gdy ktoś chce ich skrzywdzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów¹. Jeśli więc ktoś chciałby ich skrzywdzić, w ten sposób musi być zabity.

1. Lb 16,28-35; 2Krl 1,10-12.

⁶ Oni mają władzę zamknąć niebo, aby nie padał deszcz¹ za dni ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, aby je zamieniać w krew² i porazić ziemię wszelkimi plagami, ilekroć zechcą.

1. 1Krl 17,1; Łk 4,25; Jk 5,17-18.
2. Wj 7,19; Ps 105,26-36.

⁷ A gdy dopełnią swojego świadectwa¹, bestia², która wychodzi z otchłani, stoczy z nimi walkę i zwycięży ich, i zabije ich.

1. J 17,4; 2Tm 4,7.
2. Obj 13,1; 17,8.

⁸ A ich zwłoki będą leżeć¹ na ulicy wielkiego miasta, które duchowo nazywa się Sodomą² i Egiptem, gdzie też nasz Pan został ukrzyżowany.

1. Ps 79,2.
2. Rdz 13,13; Jr 23,14.

⁹ I wielu spośród ludów, plemion, języków i narodów będzie patrzeć na ich zwłoki przez trzy i pół dnia i nie pozwolą złożyć ich zwłok do grobu.

¹⁰ A mieszkańcy ziemi będą się cieszyć i radować z ich powodu. I będą sobie nawzajem posyłać podarunki, bo ci dwaj prorocy dręczyli mieszkańców ziemi.

¹¹ A po trzech i pół dnia duch życia od Boga¹ wszedł w nich i stanęli na nogach, a wielki strach padł na tych, którzy na nich patrzyli.

1. Rdz 2,7; Ez 37,5-14.

¹² Potem usłyszeli donośny głos z nieba mówiący: Wstąp tutaj¹. I wstąpili do nieba w obłoku, a ich nieprzyjaciele patrzyli na nich.

1. Obj 4,1.

¹³ W tej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i zawaliła się dziesiąta część miasta, i zginęło w trzęsieniu ziemi siedem tysięcy ludzi, a pozostali przerazili się i oddali chwałę Bogu nieba¹.

1. Ps 136,26; Jon 1,9.

¹⁴ Minęło drugie „biada”, a oto nadchodzi szybko trzecie „biada”.

¹⁵ I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się donośne głosy w niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami¹ naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków.

1. Obj 12,10; Ps 22,27-28; 86,9; Iz 2,2; 60,12; Dn 2,44; 7,14; Łk 1,33.

¹⁶ A dwudziestu czterech starszych, którzy siedzą przed Bogiem na swoich tronach, upadło na twarze i oddało Bogu pokłon;

¹⁷ Mówiąc: Dziękujemy tobie, Panie Boże Wszechmogący¹, który jesteś i który byłeś, i który masz przyjść, że wziąłeś swą potężną moc i objąłeś królestwo.

1. Obj 4,9; Wj 6,3.

¹⁸ I rozgniewały się narody, i nadszedł twój gniew i czas osądzenia umarłych¹, i oddania zapłaty² twoim sługom prorokom i świętym oraz tym, którzy się boją twego imienia, małym i wielkim, i zniszczenia tych, którzy niszczą ziemię.

1. Obj 20,12; Hbr 9,27.
2. Obj 18,6; 2Tm 4,14; Hbr 2,2; 2P 2,13.

¹⁹ Potem otworzyła się świątynia Boga w niebie i arka jego przymierza¹ ukazała się w jego świątyni, i nastąpiły błyskawice, głosy, grzmoty, trzęsienia ziemi i wielki grad.

1. Wj 37,1; Hbr 9,4.