Rozdział 14

¹ I zobaczyłem, a oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące¹ tych, którzy mieli imię jego Ojca² wypisane na czołach.

1. Obj 7,4.
2. J 5,43; 10,25.

² I usłyszałem z nieba głos jakby głos wielu wód¹ i jakby głos wielkiego gromu. I słyszałem głos harfiarzy grających na swoich harfach.

1. Obj 19,6.

³ I śpiewali jakby nową pieśń¹ przed tronem i przed czterema stworzeniami, i przed starszymi. A nikt się tej pieśni nie mógł nauczyć oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi.

1. Obj 5,9; Ps 149,1; Iz 42,10.

⁴ Są to ci, którzy nie skalali się z kobietami, są bowiem dziewiczy¹. To ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Oni zostali wykupieni spośród ludzi, aby byli pierwocinami² dla Boga i dla Baranka;

1. Mt 25,1.
2. 1Kor 15,20.23; Jk 1,18.

⁵ A w ich ustach nie znaleziono podstępu¹. Są bowiem bez skazy² przed tronem Boga.

1. Ps 34,13; J 1,47; 1P 3,10.
2. Ef 5,27; Kol 1,22; Jud 1,24.

⁶ I zobaczyłem innego anioła lecącego środkiem nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, plemionom, językom¹ i ludom;

1. Rdz 10,5; 11,9; Pwt 28,49; Iz 28,11; Dz 2,3-11.

⁷ Mówiącego donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu. Oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód.

⁸ A za nim szedł inny anioł i mówił: Upadł, upadł Babilon, wielkie miasto¹, bo winem gniewu swego nierządu napoiło wszystkie narody.

1. Obj 16,19; 17,5.18; 18,2.10.

⁹ A po nich przyszedł trzeci anioł i donośnym głosem mówił: Jeśli ktoś odda pokłon bestii i jej wizerunkowi i przyjmie znamię na czoło lub na rękę;

¹⁰ Ten również będzie pił z wina¹ zapalczywości Boga², nierozcieńczonego, nalanego do kielicha jego gniewu, i będzie męczony³ w ogniu i siarce⁴ przed świętymi aniołami i przed Barankiem.

1. Jr 25,15.
2. Ps 78,31; J 3,36; Rz 1,18; Ef 5,6; Kol 3,6.
3. Mt 8,29; 18,34; 25,46; Łk 16,23-28; 1J 4,18; Obj 20,10.
4. Obj 20,10; 21,8.

¹¹ A dym ich męki wznosi się na wieki wieków i nie zaznają odpoczynku we dnie i w nocy¹ ci, którzy oddają pokłon bestii i jej wizerunkowi, i ten, kto przyjmuje znamię jej imienia.

1. Obj 20,10; Iz 33,14; 34,10; 66,24; Mk 9,44-49.

¹² Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa¹.

1. Obj 12,17.

¹³ I usłyszałem głos z nieba, który mówił do mnie: Napisz: Błogosławieni są umarli, którzy odtąd umierają w Panu¹, tak, mówi Duch, aby odpoczęli od swoich prac, a ich uczynki idą za nimi².

1. Ps 116,15; Rz 14,8; Flp 1,23.
2. 1Kor 15,58; 1Tm 5,24-25; 2Tm 4,8; Hbr 4,10-11.

¹⁴ I zobaczyłem, a oto biały obłok, a na obłoku siedział ktoś podobny¹ do Syna Człowieczego², który miał na głowie złotą koronę, a w ręku ostry sierp.

1. Obj 1,13; Hbr 7,3; Dn 3,25.
2. Dn 7,13; Mt 9,6; 12,8; 16,13-28; 19,28; J 3,13; Dz 7,56.

¹⁵ A inny anioł wyszedł ze świątyni, wołając donośnym głosem do tego, który siedział na obłoku: Zapuść swój sierp i żnij, gdyż nadeszła dla ciebie pora, abyś żął, bo dojrzało żniwo ziemi¹.

1. Jr 51,33; Jl 3,13; Mt 3,11-12; 13,30.

¹⁶ Wtedy rzucił ten, który siedział na obłoku, swój sierp na ziemię i ziemia została zżęta.

¹⁷ I inny anioł wyszedł ze świątyni, która jest w niebie, mając także ostry sierp.

¹⁸ Potem od ołtarza wyszedł inny anioł, który miał władzę nad ogniem i zawołał donośnym głosem do tego, który miał ostry sierp: Zapuść swój ostry sierp i zbierz grona winorośli ziemi, bo dojrzały jej winne grona¹.

1. Pwt 32,32-33; Sdz 9,12; Ps 80,8; Iz 5,1-7; Oz 10,1.

¹⁹ I rzucił anioł swój ostry sierp na ziemię, i zebrał grona winorośli ziemi, i wrzucił je do wielkiej tłoczni¹ gniewu Boga.

1. Obj 19,15; Iz 66,3.

²⁰ I udeptano tłocznię poza miastem, a z tłoczni wypłynęła krew aż po wędzidła koni, na tysiąc sześćset stadiów.