¹ Et factum est cum intraret Iesus in domum cuiusdam principis Pharisæorum sabbato manducare panem, et ipsi observabant eum.

² Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum.

³ Et respondens Iesus dixit ad Legisperitos, et Pharisæos, dicens: Si licet sabbato curare?

⁴ At illi tacuerunt. Ipse vero apprehensum sanavit eum, ac dimisit.

⁵ Et respondens ad illos dixit: Cuius vestrum asinus, aut bos in puteum cadet, et non continuo extrahet illum die sabbati?

⁶ Et non poterant ad hæc respondere illi.

⁷ Dicebat autem et ad invitatos parabolam, intendens quomodo primos accubitus eligerent, dicens ad illos:

⁸ Cum invitatus fueris ad nuptias, non discumbas in primo loco, ne forte honoratior te sit invitatus ab illo,

⁹ et veniens is, qui te et illum vocavit, dicat tibi: Da huic locum: et tunc incipias cum rubore novissimum locum tenere.

¹⁰ sed cum vocatus fueris, vade, recumbe in novissimo loco: ut, cum venerit qui te invitavit, dicat tibi: Amice, ascende superius. Tunc erit tibi gloria coram simul discumbentibus:

¹¹ quia omnis, qui se exaltat, humiliabitur: et qui se humiliat, exaltabitur.

¹² Dicebat autem et ei, qui invitaverat: Cum facis prandium, aut cœnam, noli vocare amicos tuos, neque fratres tuos, neque cognatos, neque vicinos divites: ne forte te et ipsi reinvitent, et fiat tibi retributio.

¹³ sed cum facis convivium, voca pauperes, debiles, claudos, et cæcos:

¹⁴ et beatus eris, quia non habent retribuere tibi: retribuetur enim tibi in resurrectione iustorum.

¹⁵ Hæc cum audisset quidam de simul discumbentibus, dixit illi: Beatus, qui manducabit panem in regno Dei.

¹⁶ At ipse dixit ei: Homo quidam fecit cœnam magnam, et vocavit multos.

¹⁷ Et misit servum suum hora cœnæ dicere invitatis ut venirent, quia iam parata sunt omnia.

¹⁸ Et cœperunt simul omnes excusare. Primus dixit ei: Villam emi, et necesse habeo exire, et videre illam: rogo te habe me excusatum.

¹⁹ Et alter dixit: Iuga boum emi quinque, et eo probare illa: rogo te habe me excusatum.

²⁰ Et alius dixit: Uxorem duxi, et ideo non possum venire.

²¹ Et reversus servus nunciavit hæc domino suo. Tunc iratus paterfamilias, dixit servo suo: Exi cito in plateas, et vicos civitatis: et pauperes, ac debiles, et cæcos, et claudos introduc huc.

²² Et ait servus: Domine, factum est ut imperasti, et adhuc locus est.

²³ Et ait dominus servo: Exi in vias, et sepes: et compelle intrare, ut impleatur domus mea.

²⁴ Dico autem vobis quod nemo virorum illorum, qui vocati sunt, gustabit cœnam meam.

²⁵ Ibant autem turbæ multæ cum eo: et conversus dixit ad illos:

²⁶ Si quis venit ad me, et non odit patrem suum, et matrem, et uxorem, et filios, et fratres, et sorores, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus.

²⁷ Et qui non baiulat crucem suam, et venit post me, non potest meus esse discipulus.

²⁸ Quis enim ex vobis volens turrim ædificare, non prius sedens computat sumptus, qui necessarii sunt, si habeat ad perficiendum,

²⁹ ne, posteaquam posuerit fundamentum, et non potuerit perficere, omnes, qui vident, incipiant illudere ei,

³⁰ dicentes: Quia hic homo cœpit ædificare, et non potuit consummare?

³¹ Aut quis rex iturus committere bellum adversus alium regem, non sedens prius cogitat, si possit cum decem millibus occurrere ei, qui cum viginti millibus venit ad se?

³² alioquin adhuc illo longe agente, legationem mittens rogat ea, quæ pacis sunt.

³³ Sic ergo omnis ex vobis, qui non renunciat omnibus, quæ possidet, non potest meus esse discipulus.

³⁴ Bonum est sal. Si autem sal evanuerit, in quo condietur?

³⁵ Neque in terram, neque in sterquilinium utile est, sed foras mittetur. Qui habet aures audiendi, audiat.