Rozdział 6

¹ Wszyscy słudzy¹, którzy są pod jarzmem, niech uważają swych panów za godnych wszelkiej czci, aby nie bluźniono imieniu Boga i nauce².

1. Ef 6,5; Kol 3,22.
2. Mk 4,2; Łk 4,32.

² A ci, którzy mają panów wierzących, niech ich nie lekceważą dlatego, że są braćmi, ale tym bardziej niech im służą, bo są wiernymi i umiłowanymi, uczestnikami dobrodziejstwa. Tego nauczaj i do tego zachęcaj.

³ Jeśli ktoś inaczej naucza i nie trzyma się zdrowych słów naszego Pana Jezusa Chrystusa i nauki zgodnej z pobożnością;

⁴ Ten jest nadęty i nic nie wie, lecz ma chorobliwą skłonność do dociekań i sporów o słowa, z których rodzą się zawiść, spory, złorzeczenia, złośliwe podejrzenia;

⁵ Przewrotne spory ludzi o wypaczonym umyśle, pozbawionych prawdy, którzy uważają, że pobożność jest zyskiem cielesnym. Strońcie od takich¹.

1. 2Tes 3,6.

⁶ Wielkim zaś zyskiem jest pobożność wraz z poprzestawaniem na tym, co się ma¹.

1. Łk 3,14; Flp 4,11-12; Hbr 13,5.

⁷ Niczego bowiem nie przynieśliśmy na ten świat, z pewnością też niczego wynieść nie możemy¹.

1. Hi 1,21; Kaz 5,15; Ps 49,17; Łk 12,20.

⁸ Mając natomiast jedzenie i ubranie, poprzestawajmy na tym.

⁹ A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokusy i w sidła oraz w wiele głupich i szkodliwych pożądliwości, które pogrążają ludzi w zgubie i zatraceniu.

¹⁰ Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest miłość do pieniędzy; niektórzy, pragnąc ich, zboczyli z drogi wiary i poprzebijali się wieloma boleściami.

¹¹ Ty zaś, człowieku Boży, uciekaj od tego wszystkiego¹, a podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, cierpliwością, łagodnością.

1. 1Kor 6,18; 10,14; 2Tm 2,22.

¹² Staczaj dobrą walkę wiary¹, uchwyć się życia wiecznego, do którego też zostałeś powołany i o którym złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.

1. 1Tm 1,18; 2Tm 4,7; 1Kor 9,26; 2Kor 10,3-5.

¹³ Nakazuję ci przed Bogiem, który ożywia wszystko, i przed Chrystusem Jezusem, który złożył dobre wyznanie przed Poncjuszem Piłatem;

¹⁴ Abyś zachował to przykazanie bez skazy i bez zarzutu aż do objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa;

¹⁵ Które we właściwym czasie ukaże błogosławiony i jedyny Władca, Król królów i Pan panów¹;

1. Pwt 10,17; Ps 136,3; Dn 2,47; Obj 17,14; Obj 19,16.

¹⁶ Jedyny mający nieśmiertelność i mieszkający w światłości niedostępnej, którego żaden z ludzi nie widział ani widzieć nie może; jemu niech będzie cześć i moc wieczna. Amen.

¹⁷ Bogaczom tego świata nakazuj, aby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu żywym, który nam wszystkiego obficie udziela, abyśmy z tego korzystali.

¹⁸ Niech innym dobrze czynią, bogacą się w dobre uczynki, chętnie dają i dzielą się z innymi¹;

1. Hbr 13,16.

¹⁹ Gromadząc sobie skarby jako dobry fundament na przyszłość, aby uchwycić się życia wiecznego.

²⁰ Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono, unikaj pospolitej, czczej gadaniny i sprzecznych twierdzeń rzekomej wiedzy;

²¹ Którą się niektórzy szczycąc, pobłądzili w wierze¹. Łaska niech będzie z tobą. Amen. Pierwszy list do Tymoteusza został napisany z Laodycei, która jest głównym miastem Frygii Pakacyjańskiej.

1. 1Tm 6,10; 2Tm 2,18.