Rozdział 2

¹ Bracia moi, niech wiara naszego Pana Jezusa Chrystusa, Pana chwały¹, będzie wolna od względu na osobę².

1. Ps 24,7-10; 29,3; 1Kor 2,8; Ef 1,17.
2. Ef 6,9; 1P 1,17.

² Gdyby bowiem na wasze zgromadzenie przyszedł człowiek ze złotym pierścieniem i we wspaniałej szacie i przyszedłby też ubogi w nędznym stroju;

³ A wy zwrócicie oczy na tego, który ma wspaniałą szatę i powiecie: Ty usiądź tu w zaszczytnym miejscu, do ubogiego zaś powiecie: Ty stań tam lub usiądź tu u mego podnóżka;

⁴ To czy nie czynicie różnicy między sobą i nie stajecie się sędziami o przewrotnych myślach?

⁵ Posłuchajcie, moi umiłowani bracia: Czyż Bóg nie wybrał ubogich¹ tego świata, aby byli bogatymi w wierze² i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy go miłują?

1. Mt 11,5; Łk 6,20; 1Kor 1,26-28.
2. Łk 12,21; Ef 3,8; 1Tm 6,18; Hbr 11,26.

⁶ Lecz wy wzgardziliście ubogim. Czyż to nie bogaci was uciskają i nie oni ciągną was do sądów?

⁷ Czyż nie oni bluźnią¹ zaszczytnemu imieniu², od którego jesteście nazwani³?

1. Łk 22,65; 1Tm 1,13; Obj 13,5.
2. Ps 138,2; Dz 4,12; Flp 2,9.
3. Rdz 48,16; Pwt 28,10; Dz 11,26; Ef 3,15.

⁸ A jeśli wypełniacie królewskie prawo zgodnie z Pismem¹: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie, dobrze czynicie.

1. Kpł 19,18; Mt 22,39.

⁹ Lecz jeśli macie wzgląd na osobę, popełniacie grzech i jesteście osądzeni przez prawo jako przestępcy.

¹⁰ Kto bowiem przestrzega całego prawa¹, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich.

1. Pwt 27,26; Mt 5,19; Ga 3,10.

¹¹ Bo ten, który powiedział¹: Nie będziesz cudzołożył, powiedział też: Nie będziesz zabijał. Jeżeli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, jesteś przestępcą prawa.

1. Wj 20,13-14; Pwt 5,17-18.

¹² Tak mówcie i tak czyńcie, jak ci, którzy mają być sądzeni przez prawo wolności¹.

1. Jk 1,25; 1P 2,16.

¹³ Sąd bowiem bez miłosierdzia odbędzie się nad tym, który nie czynił miłosierdzia, a miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi.

¹⁴ Jaki z tego pożytek, moi bracia, jeśli ktoś mówi¹, że ma wiarę, a nie ma uczynków? Czy wiara może go zbawić?

1. ww. 3.16.18.

¹⁵ Gdyby brat albo siostra nie mieli się w co ubrać i brakowałoby im codziennego pożywienia;

¹⁶ A ktoś z was powiedziałby im¹: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie, a nie dalibyście im tego, czego potrzebuje ciało, jaki z tego pożytek²?

1. 1J 3,18.
2. 1Kor 13,3.

¹⁷ Tak i wiara, jeśli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie¹.

1. J 15,2.

¹⁸ Lecz ktoś może powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; pokaż mi swoją wiarę bez twoich uczynków, a ja ci pokażę swoją wiarę z moich uczynków.

¹⁹ Ty wierzysz, że jest jeden Bóg¹, i dobrze czynisz. Demony² także wierzą i drżą.

1. Pwt 6,4; Iz 43,10; 44,6.8; 1Kor 8,4.
2. Mt 8,31; Mk 1,24.

²⁰ Czy chcesz się przekonać, marny¹ człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa?

1. Ga 6,3.

²¹ Czy Abraham, nasz ojciec, nie został usprawiedliwiony¹ z uczynków, gdy ofiarował Izaaka, swego syna, na ołtarzu²?

1. Dz 13,39; Rz 3,28; 4,2; 5,1; Ga 2,16; 3,11; Tt 3,7.
2. Rdz 22,9-18.

²² Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki wiara stała się doskonała.

²³ I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość¹, i został nazwany przyjacielem Boga².

1. Rdz 15,6; Rz 4,3; Ga 3,6-8.
2. 2Krn 20,7; Iz 41,8; J 15,14-15.

²⁴ Widzicie więc, że człowiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary.

²⁵ Podobnie i nierządnica Rachab¹, czy nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła wysłanników i wypuściła ich inną drogą?

1. Joz 2,1; Hbr 11,31.

²⁶ Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe¹, tak i wiara bez uczynków jest martwa.

1. Hi 34,14-15; Ps 104,29; Kaz 12,7; Dz 7,59.