¹ Cum autem implesset omnia verba sua in aures plebis, intravit Capharnaum.

² Centurionis autem cuiusdam servus male habens, erat moriturus: qui illi erat pretiosus.

³ Et cum audisset de Iesu, misit ad eum seniores Iudæorum, rogans eum ut veniret, et salvaret servum eius.

⁴ At illi cum venissent ad Iesum, rogabant eum solicite, dicentes ei: Quia dignus est ut hoc illi præstes.

⁵ Diligit enim gentem nostram: et synagogam ipse ædificavit nobis.

⁶ Iesus autem ibat cum illis. Et cum iam non longe esset a domo, misit ad eum Centurio amicos, dicens: Domine noli vexari: Non enim sum dignus ut sub tectum meum intres.

⁷ Propter quod et meipsum non sum dignum arbitratus ut venirem ad te: sed dic verbo, et sanabitur puer meus.

⁸ nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites: et dico huic, Vade, et vadit: et alii, Veni, et venit: et servo meo, Fac hoc, et facit.

⁹ Quo audito Iesus miratus est: et conversus sequentibus se turbis, dixit: Amen dico vobis, nec in Israel tantam fidem inveni.

¹⁰ Et reversi, qui missi fuerant domum, invenerunt servum, qui languerat, sanum.

¹¹ Et factum est: deinceps ibat in civitatem, quæ vocatur Naim: et ibant cum eo discipuli eius, et turba copiosa.

¹² Cum autem appropinquaret portæ civitatis, ecce defunctus efferebatur filius unicus matris suæ: et hæc vidua erat: et turba civitatis multa cum illa.

¹³ Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super eam, dixit illi: Noli flere.

¹⁴ Et accessit, et tetigit loculum. (Hi autem, qui portabant, steterunt) Et ait: Adolescens, tibi dico, surge.

¹⁵ Et resedit qui erat mortuus, et cœpit loqui. Et dedit illum matri suæ.

¹⁶ Accepit autem omnes timor: et magnificabant Deum, dicentes: Quia propheta magnus surrexit in nobis: et Quia Deus visitavit plebem suam.

¹⁷ Et exiit hic sermo in universam Iudæam de eo, et in omnem circa regionem.

¹⁸ Et nunciaverunt Ioanni discipuli eius de omnibus his.

¹⁹ Et convocavit duos de discipulis suis Ioannes, et misit ad Iesum, dicens: Tu es, qui venturus es, an alium expectamus?

²⁰ Cum autem venissent ad eum viri, dixerunt: Ioannes Baptista misit nos ad te dicens: Tu es, qui venturus es, an alium expectamus?

²¹ (In ipsa autem hora multos curavit a languoribus, et plagis, et spiritibus malis, et cæcis multis donavit visum.)

²² Et respondens, dixit illis: Euntes renunciate Ioanni quæ audistis, et vidistis: Quia cæci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur, surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur:

²³ et beatus est quicumque non fuerit scandalizatus in me.

²⁴ Et cum discessissent nuncii Ioannis, cœpit de Ioanne dicere ad turbas: Quid existis in desertum videre? Arundinem vento agitatam?

²⁵ Sed quid existis videre? Hominem mollibus vestibus indutum? Ecce qui in veste pretiosa sunt et deliciis, in domibus regum sunt.

²⁶ Sed quid existis videre? Prophetam? Utique dico vobis, et plus quam Prophetam:

²⁷ Hic est, de quo scriptum est: Ecce mitto Angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te.

²⁸ Dico enim vobis: Maior inter natos mulierum propheta Ioanne Baptista nemo est. Qui autem minor est in regno Dei, maior est illo.

²⁹ Et omnis populus audiens et publicani, iustificaverunt Deum, baptizati Baptismo Ioannis.

³⁰ Pharisæi autem, et legisperiti consilium Dei spreverunt in semetipsos, non baptizati ab eo.

³¹ Ait autem Dominus: Cui ergo similes dicam homines generationis huius? et cui similes sunt?

³² Similes sunt pueris sedentibus in foro, et loquentibus ad invicem, et dicentibus: Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis: lamentavimus, et non plorastis.

³³ Venit enim Ioannes Baptista, neque manducans panem, neque bibens vinum, et dicitis: Dæmonium habet.

³⁴ Venit Filius hominis manducans, et bibens, et dicitis: Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum, et peccatorum.

³⁵ Et iustificata est sapientia ab omnibus filiis suis.

³⁶ Rogabat autem illum quidam de Pharisæis ut manducaret cum illo. Et ingressus domum Pharisæi discubuit.

³⁷ Et ecce mulier, quæ erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuisset in domo Pharisæi, attulit alabastrum unguenti:

³⁸ et stans retro secus pedes eius, lacrymis cœpit rigare pedes eius, et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes eius, et unguento ungebat.

³⁹ Videns autem Pharisæus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: Hic si esset propheta, sciret utique, quæ, et qualis est mulier, quæ tangit eum: quia peccatrix est.

⁴⁰ Et respondens Iesus, dixit ad illum: Simon, habeo tibi aliquid dicere. At ille ait: Magister, dic.

⁴¹ Duo debitores erant cuidam fœneratori: unus debebat denarios quingentos, et alius quinquaginta.

⁴² Non habentibus illis unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eum plus diligit?

⁴³ Respondens Simon dixit: Æstimo quia is, cui plus donavit. At ille dixit ei: Recte iudicasti.

⁴⁴ Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam, aquam pedibus meis non dedisti: hæc autem lacrymis rigavit pedes meos, et capillis suis tersit.

⁴⁵ Osculum mihi non dedisti: hæc autem ex quo intravit, non cessavit osculari pedes meos.

⁴⁶ Oleo caput meum non unxisti: hæc autem unguento unxit pedes meos.

⁴⁷ Propter quod dico tibi: Remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum. Cui autem minus dimittitur, minus diligit.

⁴⁸ Dixit autem ad illam: Remittuntur tibi peccata.

⁴⁹ Et cœperunt qui simul accumbebant, dicere intra se: Quis est hic, qui etiam peccata dimittit?

⁵⁰ Dixit autem ad mulierem: Fides tua te salvam fecit: vade in pace.