Rozdział 2

¹ Byli też fałszywi prorocy¹ wśród ludu, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele², którzy potajemnie wprowadzą herezje zatracenia, wypierając się Pana³, który ich odkupił, i sprowadzą na siebie rychłą zgubę.

1. Pwt 13,1-3; 1Krl 18,19; Jr 14,13-15; Mt 7,15; 24,11.24.
2. Dz 20,28-30; 2Kor 11,13-15; Kol 2,8; 1Tm 4,1-5.
3. Mt 10,33; Dz 3,14; 2Tm 2,12-13.

² Wielu¹ zaś podąży za ich zgubną drogą, a droga prawdy z ich powodu będzie bluźniona².

1. Mt 7,13-14; 24,10-13.
2. 1Tm 5,14; Tt 2,5.

³ I z chciwości będą wami kupczyć przez zmyślone opowieści. Ich sąd od dawna nie zwleka, a ich zatracenie nie śpi.

⁴ Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził aniołów¹, którzy zgrzeszyli, ale strąciwszy ich do piekła², wydał więzom ciemności, aby byli zachowani na sąd;

1. Mt 25,41; Jud 1,6.
2. Ps 55,15; Prz 5,5; Iz 14,15; Ez 31,16; Mt 11,23.

⁵ Także dawnego świata nie oszczędził¹, ale zbawił jako ósmego Noego², kaznodzieję³ sprawiedliwości, gdy zesłał potop na świat bezbożnych;

1. 2P 3,6; Rdz 7,21-24; 1P 3,20.
2. Rdz 5,29; Mt 24,37; Hbr 11,7.
3. Kaz 1,1; Rz 10,14; 1Tm 2,7.

⁶ I miasta Sodomę i Gomorę¹, obracając w popiół, skazał na potępienie, stawiając je jako przykład dla tych, którzy żyją bezbożnie;

1. Rdz 19,24; Iz 13,19; Jr 50,40; Łk 17,29; Jud 1,7.

⁷ A sprawiedliwego Lota, udręczonego rozpustnym postępowaniem bezbożników, wyrwał;

⁸ (Ten sprawiedliwy bowiem, mieszkając wśród nich, patrząc i słuchając, trapił dzień po dniu swą sprawiedliwą duszę ich bezbożnymi uczynkami);

⁹ Umie Pan pobożnych wyrwać z pokusy¹, a niesprawiedliwych zachować na dzień sądu, aby byli ukarani;

1. Ps 34,17; 1Kor 10,13.

¹⁰ Przede wszystkim zaś tych, którzy podążają za ciałem w nieczystej żądzy i pogardzają władzą. Zuchwali i samowolni, nie boją się bluźnić przeciwko przełożonym.

¹¹ Tymczasem aniołowie, więksi siłą i mocą, nie wnoszą przeciwko nim przed Pana bluźnierczego oskarżenia.

¹² Ale ci, jak nierozumne zwierzęta, z natury przeznaczone na schwytanie i zagładę, bluźnią przeciwko temu, czego nie znają, toteż zginą w swoim zepsuciu;

¹³ I otrzymają zapłatę za niesprawiedliwość, skoro uważają za przyjemność hulanie za dnia. Zakały i plugawcy, upajają się swymi oszustwami, gdy z wami ucztują.

¹⁴ Mając oczy pełne cudzołóstwa¹ i nieprzestające grzeszyć², zwabiają dusze niestałe. Serce mają wyćwiczone w chciwości, synowie przekleństwa.

1. Mt 5,28; 1J 2,16.
2. Jr 13,23; Mt 12,34.

¹⁵ Opuścili oni prostą drogę i zbłądzili, podążając drogą Balaama¹, syna Bosora, który umiłował zapłatę za niesprawiedliwość;

1. Lb 22,5-41; 23,1-30; 24,1-25; 31,16; Pwt 23,4; Joz 13,22; Jud 1,11; Obj 2,14.

¹⁶ Został jednak skarcony za swoją nieprawość: niema juczna oślica, przemówiwszy ludzkim głosem, powstrzymała szaleństwo proroka.

¹⁷ Oni są źródłami bez wody¹, obłokami pędzonymi przez wicher, dla których mroki ciemności zachowane są na wieki.

1. Jr 14,3; Jud 1,12.

¹⁸ Mówiąc bowiem słowa wyniosłe i puste, zwabiają żądzami ciała i rozpustą tych, którzy prawdziwie uciekli od żyjących w błędzie.

¹⁹ Wolność¹ im obiecują, a sami są niewolnikami zepsucia. Przez co bowiem jest ktoś pokonany, przez to też jest zniewolony.

1. Ga 5,13; 1P 2,16.

²⁰ Bo jeśli uciekli oni od plugastw świata przez poznanie Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, a potem znowu się w nie wikłają i zostają pokonani, to ich ostateczny stan jest gorszy niż pierwszy¹.

1. Mt 12,43-45; 13,22; Hbr 6,4-8; 10,26-27.

²¹ Lepiej bowiem byłoby dla nich nie poznać drogi sprawiedliwości, aniżeli poznawszy ją, odwrócić się od przekazanego im świętego przykazania¹.

1. Mt 11,23-24; Łk 12,47; J 9,41.

²² Ale przydarzyło się im zgodnie z prawdziwym przysłowiem:¹ Pies wrócił do swoich wymiocin, a świnia umyta do tarzania się w błocie.

1. Prz 26,11.