Rozdział 16

¹ A gdy minął szabat¹, Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome nakupiły wonności, aby pójść i namaścić go.

1. Mt 28,1; Łk 24,1; J 20,1.

² Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy wzeszło słońce, przyszły do grobu.

³ I mówiły do siebie: Któż nam odwali kamień od wejścia do grobowca?

⁴ (A gdy spojrzały, zobaczyły, że kamień został odwalony). Był bowiem bardzo wielki.

⁵ Gdy weszły do grobowca, ujrzały młodzieńca siedzącego po prawej stronie, ubranego w białą szatę, i przestraszyły się.

⁶ Lecz on powiedział do nich: Nie bójcie się. Szukacie Jezusa z Nazaretu, który był ukrzyżowany. Powstał¹, nie ma go tu. Oto miejsce, gdzie go złożono.

1. Ps 71,20.

⁷ Ale idźcie i powiedzcie jego uczniom i Piotrowi: Udaje się przed wami do Galilei. Tam go ujrzycie, jak wam powiedział.

⁸ Wyszły więc szybko i uciekły od grobu, bo ogarnął je lęk i zdumienie. Nikomu też nic nie mówiły, ponieważ się bały.

⁹ A Jezus, gdy zmartwychwstał wczesnym rankiem pierwszego dnia po szabacie, ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której wypędził siedem demonów.

¹⁰ Ona zaś poszła i opowiedziała to tym, którzy z nim przebywali, pogrążonym w smutku i płaczącym.

¹¹ A gdy oni usłyszeli, że żyje i że go widziała, nie wierzyli.

¹² Potem ukazał się w innej postaci dwom z nich, gdy szli na wieś.

¹³ Oni poszli i opowiedzieli pozostałym. Lecz i tym nie uwierzyli.

¹⁴ Na koniec ukazał się jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im ich niewiarę i zatwardziałość serca, że nie wierzyli tym, którzy go widzieli wskrzeszonego.

¹⁵ I powiedział do nich: Idźcie¹ na cały świat i głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu.

1. Mt 28,19.

¹⁶ Kto uwierzy i ochrzci¹ się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony².

1. Mt 28,19; Dz 2,38; 8,36-38.
2. J 3,18-19.36; 2Tes 1,8.

¹⁷ A takie znaki¹ będą towarzyszyć tym, którzy uwierzą: w moim imieniu będą wypędzać demony, będą mówić nowymi językami²;

1. Dz 4,29-31; 5,12.
2. Dz 2,4.

¹⁸ Będą brać węże¹, a choćby wypili coś śmiercionośnego, nie zaszkodzi im; na chorych będą kłaść ręce, a ci odzyskają zdrowie.

1. Łk 10,19; Dz 28,3.

¹⁹ A gdy Pan przestał do nich mówić, został wzięty do nieba i zasiadł¹ po prawicy Boga.

1. Ps 110,1.

²⁰ Oni zaś poszli i głosili wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał¹ ich słowa znakami, które im towarzyszyły. Amen.

1. Dz 14,3; 1Kor 2,4; Hbr 2,4.