Rozdział 8

¹ A w tych dniach, gdy było z nim bardzo wielu ludzi i nie mieli¹ co jeść, Jezus przywołał swoich uczniów i powiedział do nich:

1. Mt 15,32.

² Żal mi tych ludzi, bo już trzy dni przy mnie trwają, a nie mają co jeść.

³ A jeśli odprawię ich głodnych do domów, zasłabną¹ w drodze, bo niektórzy z nich przyszli z daleka.

1. Ps 107,4-5; Iz 40,31; Mt 9,36.

⁴ Wtedy jego uczniowie odpowiedzieli mu: Skąd¹ tu na pustyni będzie ktoś mógł nakarmić ich chlebem?

1. Lb 11,21-23; 2Krl 4,42-44; 7,2; Ps 78,19-20; J 6,7.

⁵ I zapytał ich: Ile macie chlebów? A oni odpowiedzieli: Siedem.

⁶ Wtedy nakazał ludziom usiąść na ziemi. I wziął te siedem chlebów, a podziękowawszy¹, łamał i dawał swoim uczniom, aby kładli przed nimi. I kładli przed ludźmi.

1. J 6,23; Rz 14,6.

⁷ Mieli też kilka¹ rybek, które pobłogosławiwszy, również kazał kłaść przed ludźmi.

1. Sdz 7,3-4; 2Krn 14,11.

⁸ Jedli więc do syta¹, a pozostałych kawałków zebrali siedem koszy.

1. Ps 132,15.

⁹ A tych, którzy jedli, było około czterech tysięcy. Potem ich odprawił.

¹⁰ Zaraz też wsiadł do łodzi¹ ze swoimi uczniami i przybył w okolice Dalmanuty.

1. Mt 15,39.

¹¹ Wtedy nadeszli faryzeusze i zaczęli z nim rozprawiać, a wystawiając¹ go na próbę, żądali od niego znaku² z nieba.

1. Wj 17,2; Pwt 6,16; Łk 10,25; 1Kor 10,9.
2. Mt 12,39; 16,1; Łk 11,16; J 4,48; 6,30; 1Kor 1,22.

¹² On zaś, westchnąwszy głęboko w duchu, powiedział: Dlaczego to pokolenie żąda znaku? Zaprawdę powiadam wam, że żaden znak¹ nie będzie dany temu pokoleniu.

1. Mt 16,4; Łk 11,29.

¹³ I opuściwszy ich, ponownie wsiadł do łodzi i przeprawił się na drugą stronę.

¹⁴ A uczniowie zapomnieli wziąć chleba i nie mieli ze sobą w łodzi nic więcej oprócz jednego bochenka.

¹⁵ Wtedy przykazał im: Uważajcie i strzeżcie się zakwasu¹ faryzeuszy i zakwasu Heroda.

1. Prz 19,27; Mt 16,6.12; Łk 12,1; 1Kor 5,6-8.

¹⁶ I rozmawiali między sobą: Powiedział tak, bo nie mamy chleba.

¹⁷ Jezus, poznawszy to, powiedział do nich: Czemu rozmawiacie o tym, że nie macie chleba? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie? Jeszcze wasze serce¹ jest odrętwiałe?

1. Mk 3,5; 6,52; 16,14.

¹⁸ Macie oczy, a nie widzicie¹, i macie uszy, a nie słyszycie? I nie pamiętacie?

1. Pwt 29,4; Iz 6,9; Jr 5,21.

¹⁹ Gdy łamałem tych pięć¹ chlebów dla pięciu tysięcy ludzi, ile pełnych koszy kawałków zebraliście? Odpowiedzieli mu: Dwanaście.

1. Mk 6,35-44.

²⁰ A gdy łamałem tych siedem¹ chlebów dla czterech tysięcy ludzi, ile pełnych koszy kawałków zebraliście? A oni odpowiedzieli: Siedem.

1. Mk 8,1-9.

²¹ I zapytał ich: Jakże więc nie rozumiecie?

²² Potem przyszedł do Betsaidy. I przyprowadzili do niego ślepego, prosząc go, aby go dotknął.

²³ A ująwszy ślepego za rękę, wyprowadził go poza miasteczko i plunąwszy¹ na jego oczy, położył na niego ręce i zapytał, czy coś widzi.

1. J 9,7; Obj 3,18.

²⁴ A on spojrzał w górę i powiedział: Widzę chodzących ludzi, jakby drzewa.

²⁵ Potem znowu położył ręce na jego oczy i kazał mu spojrzeć w górę. I został uzdrowiony, tak że nawet z daleka widział¹ wszystkich wyraźnie.

1. 1P 2,9.

²⁶ I odesłał go do domu, mówiąc: Nie wchodź¹ do tego miasteczka i nikomu z miasteczka o tym nie mów.

1. Mk 5,43; 7,36.

²⁷ Wtedy Jezus poszedł ze swymi uczniami do wiosek należących do Cezarei Filipowej, a w drodze pytał swoich uczniów: Za kogo¹ mnie ludzie uważają?

1. Mt 16,13-20; 22,42-46; Łk 9,18-20.

²⁸ A oni mu odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za jednego z proroków.

²⁹ Wtedy zapytał ich: A wy za kogo mnie uważacie? A Piotr mu odpowiedział: Ty jesteś Chrystusem¹.

1. Mt 16,16; J 1,41-49; 4,42; 6,69; 11,27; Dz 8,37; 1Kor 12,3; 1J 5,1.

³⁰ I przykazał im, aby nikomu o nim nie mówili.

³¹ I zaczął ich nauczać, że Syn Człowieczy¹ musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez starszych, naczelnych kapłanów i uczonych w Piśmie, i być zabity, a po trzech dniach zmartwychwstać.

1. Mt 16,27; 18,11; 19,28; Mk 2,10.28; 10,45; J 3,13.

³² A mówił to otwarcie. Wtedy Piotr, wziąwszy go na bok, zaczął go strofować¹.

1. Mk 4,38; Mt 16,22; Łk 10,40; J 13,8.

³³ Lecz on odwrócił się, spojrzał na swoich uczniów i zgromił Piotra, mówiąc: Odejdź ode mnie, szatanie¹, bo nie pojmujesz tego, co Boże, ale to, co ludzkie.

1. Mt 4,10; Łk 4,8.

³⁴ Potem przywołał do siebie lud wraz ze swoimi uczniami i powiedział do nich: Ktokolwiek chce pójść za mną, niech się zaprze¹ samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie² za mną.

1. Mk 10,38; Mt 16,24.
2. Lb 14,24; 1Krl 14,8; J 10,27.

³⁵ Bo kto chce zachować¹ swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z mojego powodu i dla ewangelii, ten je zachowa.

1. Mt 10,39; 16,25; Łk 9,24; 17,33; J 12,25-26.

³⁶ Cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał¹, a na swojej duszy poniósł szkodę?

1. Ps 49,17; Mt 16,26; Łk 12,19-20.

³⁷ Albo co da człowiek w zamian¹ za swoją duszę?

1. Ps 49,7-8; 1P 1,18-19.

³⁸ Kto się bowiem wstydzi¹ mnie i moich słów wobec tego pokolenia cudzołożnego i grzesznego, tego i Syn Człowieczy będzie się wstydził, gdy przyjdzie w chwale swego Ojca ze świętymi aniołami.

1. Mt 10,32; Łk 12,8; Rz 1,16; 2Tm 1,12.