Rozdział 6

¹ I wyszedłszy stamtąd, przyszedł w swoje rodzinne strony, a szli za nim jego uczniowie.

² A gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze. Wielu zaś, słuchając go, zdumiewało się i pytało: Skąd¹ on ma to wszystko? I co to za mądrość, która jest mu dana, że nawet takie cuda dzieją się przez jego ręce?

1. J 6,42; 7,15; Dz 4,13.

³ Czy to nie jest cieśla¹, syn Marii, a brat² Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie ma tu wśród nas także jego sióstr? I gorszyli³ się z jego powodu.

1. Mt 13,55; Łk 4,22; J 6,42.
2. Mt 12,46; Ga 1,19; Ps 69,8.
3. Mt 11,6; 13,57; J 6,61.

⁴ Ale Jezus powiedział do nich: Nigdzie nie jest prorok bez czci, tylko w swojej ojczyźnie¹, wśród swoich krewnych i w swoim domu.

1. Łk 4,24; J 4,44.

⁵ I nie mógł tam uczynić żadnego cudu¹ oprócz tego, że uzdrowił niektórych chorych, kładąc na nich ręce.

1. Iz 59,1-2; Mt 13,58; Hbr 4,2.

⁶ I dziwił się ich niedowiarstwu¹. Potem obchodził okoliczne wioski, nauczając.

1. Mk 16,14; Rz 3,3.

⁷ Wtedy, przywoławszy do siebie dwunastu¹, zaczął ich rozsyłać po dwóch². Dał im też moc nad duchami nieczystymi.

1. Mt 10,1-4; Mk 3,14; Łk 6,13-16; 9,1-6.
2. Kaz 4,9-12; Dz 13,2.

⁸ I nakazał im, aby oprócz laski nie brali¹ na drogę niczego: ani torby, ani chleba, ani pieniędzy w trzosie;

1. Mt 10,9; Łk 9,3; 10,4; 22,35.

⁹ Lecz żeby założyli sandały¹ i nie wkładali dwóch szat.

1. Ef 6,15; Rz 10,15.

¹⁰ Potem mówił do nich: Gdziekolwiek wejdziecie do jakiegoś domu, zostańcie tam, dopóki stamtąd nie odejdziecie.

¹¹ A jeśli was ktoś nie przyjmie i nie usłucha, wyszedłszy stamtąd, strząśnijcie pył z waszych nóg na świadectwo przeciwko nim¹. Zaprawdę powiadam wam: Lżej będzie Sodomie i Gomorze w dzień sądu niż temu miastu.

1. Łk 10,10; Dz 13,50-51; 18,6.

¹² Wtedy wyszli i głosili, że ludzie powinni pokutować¹.

1. Ez 18,30; Mt 4,17; 9,13; Łk 13,3; 24,47; Dz 2,38; 3,19; 20,21; 26,20; 2Kor 7,9; 2Tm 2,25.

¹³ I wypędzali wiele demonów, i wielu chorych namaszczali olejkiem¹, i uzdrawiali.

1. Jk 5,14; Hbr 1,9; Wj 29,7.21; Kpł 8,13; Ps 45,7.

¹⁴ I usłyszał o nim król Herod (bo jego imię się rozsławiło), i powiedział: Jan Chrzciciel zmartwychwstał, dlatego cuda dokonują się przez niego.

¹⁵ A inni mówili: To Eliasz; jeszcze inni mówili: To prorok albo ktoś jak jeden z proroków.

¹⁶ Gdy Herod o tym usłyszał, powiedział: To Jan, którego ściąłem. On zmartwychwstał.

¹⁷ Sam Herod bowiem kazał schwytać Jana i wtrącić go do więzienia z powodu¹ Herodiady, żony swego brata Filipa, gdyż pojął ją za żonę.

1. Mt 14,4; Łk 3,19.

¹⁸ Bo Jan mówił Herodowi: Nie wolno ci mieć żony swego brata.

¹⁹ A Herodiada zawzięła się na niego i chciała go zabić, ale nie mogła.

²⁰ Herod bowiem obawiał się Jana, wiedząc, że jest człowiekiem sprawiedliwym i świętym, i miał wzgląd na niego, a słuchając go, wiele czynił; i chętnie go słuchał.

²¹ A gdy nadeszła odpowiednia chwila, Herod, obchodząc dzień swoich urodzin¹, wyprawił ucztę dla swoich dostojników, dowódców wojskowych i znakomitości z Galilei.

1. Rdz 40,20; Prz 31,4-5.

²² Kiedy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Wtedy król powiedział do dziewczyny: Proś mnie, o co chcesz, a dam ci.

²³ I przysiągł jej: O cokolwiek mnie poprosisz, dam ci, aż do połowy mego królestwa.

²⁴ Ona więc wyszła i zapytała swoją matkę: O co mam prosić? A ta odpowiedziała: O głowę Jana Chrzciciela.

²⁵ Natychmiast też weszła z pośpiechem do króla i prosiła: Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela.

²⁶ I zasmucił się król bardzo, jednak ze względu na przysięgę i współbiesiadników nie chciał jej odmówić.

²⁷ Król natychmiast posłał kata i rozkazał przynieść jego głowę. A ten, poszedłszy, ściął go w więzieniu.

²⁸ Potem przyniósł na misie jego głowę i dał ją dziewczynie, a dziewczyna dała ją swojej matce.

²⁹ Gdy usłyszeli o tym jego uczniowie, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli¹ w grobie.

1. Mt 14,12; 27,57-60; Dz 8,2.

³⁰ A apostołowie¹ zebrali się u Jezusa i opowiedzieli mu wszystko, co czynili i czego nauczali.

1. Łk 9,10; 10,17.

³¹ I powiedział do nich: Pójdźcie wy na odludne miejsce i odpocznijcie trochę. Wielu bowiem przychodziło i odchodziło, tak że nie mieli wolnego czasu¹, żeby zjeść.

1. Mk 3,20.

³² I odpłynęli w łodzi na odludne miejsce, żeby być na osobności.

³³ A ludzie widzieli, że odpływają. Wielu go poznało i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, wyprzedzili ich i zgromadzili się przy nim.

³⁴ Kiedy Jezus wyszedł, zobaczył mnóstwo ludzi i ulitował się¹ nad nimi, bo byli jak owce niemające pasterza². I zaczął nauczać ich wielu rzeczy.

1. Mt 14,14; 15,32.
2. Lb 27,17; 2Krn 18,16; Za 10,2; Mt 9,36.

³⁵ A gdy było już późno, jego uczniowie podeszli do niego i powiedzieli: Miejsce to jest puste, a pora już późna.

³⁶ Odpraw¹ ich, aby poszli do okolicznych osad i wsi i kupili sobie chleba, bo nie mają co jeść.

1. Mt 14,15; Łk 9,12.

³⁷ Lecz on im odpowiedział: Wy dajcie¹ im jeść. Zapytali go więc: Czy mamy pójść i za dwieście groszy² kupić chleba³, i dać im jeść?

1. J 6,5-17.
2. denarów
3. Lb 11,13.21-23; 2Krl 7,2; Mt 15,33; J 6,7.

³⁸ A on im powiedział: Ile macie¹ chleba? Idźcie i zobaczcie. A oni, dowiedziawszy się, powiedzieli: Pięć i dwie ryby.

1. 2Krl 4,2; Mk 8,5; Mt 15,34.

³⁹ Wtedy kazał im posadzić¹ wszystkich w grupach na zielonej trawie.

1. 1Kor 14,33.40.

⁴⁰ I usiedli w grupach, po stu i po pięćdziesięciu.

⁴¹ A wziąwszy te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo i pobłogosławił¹. I połamał te chleby i dawał swoim uczniom, aby kładli przed nimi. Także te dwie ryby rozdzielił między wszystkich.

1. Mk 8,6; Mt 26,26; Dz 27,35; Rz 14,6; 1Tm 4,4.

⁴² I jedli wszyscy do syta¹.

1. 2Krn 31,10; 2Krl 4,42-44.

⁴³ I zebrali dwanaście pełnych koszy kawałków¹ i resztek z ryb.

1. Ef 3,20.

⁴⁴ A tych, którzy jedli chleby, było około pięciu tysięcy mężczyzn.

⁴⁵ I zaraz przymusił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i popłynęli przed nim na drugi brzeg¹ w kierunku Betsaidy, a on tymczasem odprawi ludzi.

1. Mt 14,22; J 6,15-17.

⁴⁶ A gdy ich odprawił, odszedł na górę, aby się modlić¹.

1. Mk 1,35; Łk 6,12.

⁴⁷ Kiedy nastał wieczór, łódź znajdowała się na środku morza, a on był sam na lądzie.

⁴⁸ I widział, że są zmęczeni¹ wiosłowaniem, bo wiatr mieli przeciwny. I tak około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po morzu², i chciał ich wyminąć.

1. Mt 14,24.
2. Hi 9,8; Ps 93,4.

⁴⁹ Ale oni, ujrzawszy go chodzącego po morzu, myśleli, że to zjawa¹, i krzyknęli.

1. Łk 24,37.

⁵⁰ Wszyscy bowiem go widzieli i przestraszyli się. Ale on zaraz przemówił do nich tymi słowami: Ufajcie, to ja jestem¹! Nie bójcie się!

1. J 6,20.

⁵¹ I wszedł do nich do łodzi, i uciszył się wiatr¹. A oni się bardzo zdumiewali² i dziwili.

1. Ps 107,28-30.
2. Mk 7,37.

⁵² Nie zrozumieli bowiem cudu z chlebami, gdyż ich serce było odrętwiałe¹.

1. Mk 8,17-21; 16,14.

⁵³ A przeprawiwszy się, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu.

⁵⁴ A gdy wyszli z łodzi, ludzie zaraz go poznali;

⁵⁵ Rozbiegli się po całej tej okolicy i zaczęli przynosić na posłaniach chorych tam, gdzie, jak słyszeli, przebywa.