Rozdział 9

¹ I mówił im: Zaprawdę powiadam wam, że niektórzy z tych, co tu stoją, nie zakosztują śmierci, aż ujrzą¹ królestwo Boże przychodzące w mocy.

1. Mt 16,28; Łk 9,27.

² A po sześciu dniach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana i wprowadził ich samych na wysoką górę, żeby byli na osobności. I przemienił się¹ przed nimi.

1. Mt 17,2; Łk 9,29; Flp 2,6-10.

³ A jego szaty stały się lśniące i bardzo białe, jak śnieg, jak żaden folusznik¹ na ziemi nie potrafi wybielić.

1. farbiarz

⁴ I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.

⁵ Wtedy Piotr powiedział do Jezusa: Mistrzu, dobrze nam tu być. Postawmy więc trzy namioty: jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.

⁶ Nie wiedział bowiem, co ma powiedzieć, gdyż byli przestraszeni.

⁷ I pojawił się obłok¹, który ich zacienił, a z obłoku rozległ się głos: To jest mój umiłowany² Syn, jego słuchajcie.

1. Wj 40,34; Mt 17,5; Łk 9,34.
2. Mk 1,11.

⁸ A nagle, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli obok siebie, tylko samego Jezusa¹.

1. J 3,30; Kol 3,11.

⁹ A gdy schodzili z góry, przykazał¹ im, aby nikomu nie mówili o tym, co widzieli, aż Syn Człowieczy powstanie z martwych².

1. Mt 17,9-13.
2. Mk 8,31; Dz 2,32.

¹⁰ I zachowali te słowa dla siebie, rozprawiając między sobą, co znaczy powstać z martwych.

¹¹ I pytali go: Dlaczego uczeni w Piśmie mówią, że najpierw ma przyjść¹ Eliasz?

1. Ml 4,5.

¹² A on im odpowiedział: Istotnie, najpierw przyjdzie Eliasz i wszystko odnowi, a jak jest napisane o Synu Człowieczym, że musi wiele cierpieć i za nic być poczytany.

¹³ Ale mówię wam, że Eliasz już przyszedł¹ i zrobili z nim, co chcieli, jak jest o nim napisane.

1. Mt 11,14; 17,12; Łk 1,17.

¹⁴ A przyszedłszy do uczniów, zobaczył wielki tłum¹ wokół nich oraz uczonych w Piśmie, którzy rozprawiali z nimi.

1. Mt 17,14-18; Łk 9,37.

¹⁵ Wszyscy ludzie, gdy tylko go zobaczyli, zdumieli się i przybiegłszy, witali go.

¹⁶ I zapytał uczonych w Piśmie: O czym rozprawiacie z nimi?

¹⁷ A jeden z tłumu odpowiedział: Nauczycielu, przyprowadziłem do ciebie mego syna, który ma ducha¹ niemego.

1. Mt 12,22; Łk 11,14.

¹⁸ Ten, gdziekolwiek go chwyci, szarpie nim, a on się pieni, zgrzyta zębami i schnie. I mówiłem twoim uczniom, aby go wypędzili, ale nie mogli¹.

1. ww. 28-29; Mk 6,7.

¹⁹ A on mu odpowiedział: O pokolenie bez wiary¹! Jak długo będę z wami? Jak długo mam was znosić? Przyprowadźcie go do mnie.

1. Mk 16,14; Lb 14,11; Ps 78,8; Mt 17,17.

²⁰ I przyprowadzili go do niego. A gdy tylko go zobaczył, zaraz duch nim szarpnął, a on upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach.

²¹ Jezus zapytał jego ojca: Od jak dawna mu się to zdarza? A on odpowiedział: Od dzieciństwa.

²² I często wrzucał go w ogień i w wodę, żeby go zgubić. Ale jeśli możesz¹ coś zrobić, zlituj² się nad nami i pomóż nam.

1. Mk 1,40.
2. Mk 5,19; Łk 7,13.

²³ Jezus mu powiedział: Jeśli możesz wierzyć¹. Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy.

1. Mt 21,21-22.

²⁴ I natychmiast ojciec tego chłopca zawołał ze łzami: Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze¹!

1. Łk 17,5.

²⁵ A Jezus, widząc, że ludzie się zbiegają, zgromił¹ ducha nieczystego, mówiąc: Duchu niemy i głuchy! Rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź.

1. Mk 1,25; Za 3,2; Jud 1,9.

²⁶ Wtedy duch krzyknął i szarpiąc nim gwałtownie, wyszedł. A chłopiec wyglądał jak martwy, tak że wielu mówiło, iż umarł.

²⁷ Lecz Jezus ujął go za rękę i podniósł, a on wstał.

²⁸ A gdy wszedł do domu, jego uczniowie pytali go na osobności: Czemu my nie mogliśmy go wypędzić?

²⁹ I odpowiedział im: Ten rodzaj demonów nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę¹ i post².

1. 1Krl 17,20-22; Mt 17,21; Jk 5,15.
2. Dn 9,3; Dz 14,23; 2Kor 11,27.

³⁰ A wyszedłszy stamtąd, przechodzili przez Galileę. On jednak nie chciał, aby ktoś o tym wiedział.

³¹ Nauczał bowiem swoich uczniów i mówił im: Syn Człowieczy¹ będzie wydany w ręce ludzi i zabiją go, ale gdy będzie zabity, trzeciego dnia zmartwychwstanie.

1. Mk 2,10.28; 8,31.38; 10,45.

³² Oni jednak nie rozumieli¹ tych słów, a bali się go zapytać.

1. Łk 9,45.

³³ I przyszedł do Kafarnaum. A gdy był w domu, zapytał ich: O czym rozmawialiście między sobą w drodze?

³⁴ Lecz oni milczeli. W drodze bowiem rozmawiali między sobą o tym, kto z nich jest największy¹.

1. Mt 18,1-5; Flp 2,3-7.

³⁵ A usiadłszy, zawołał dwunastu i powiedział im: Jeśli ktoś chce być pierwszy¹, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich.

1. Mk 10,42-45.

³⁶ I wziął dziecko, postawił je pośrodku nich, a wziąwszy je na ręce, powiedział do nich:

³⁷ Kto przyjmie jedno z takich dzieci w moje imię, mnie przyjmuje, a kto mnie przyjmie¹, nie mnie przyjmuje, ale tego, który mnie posłał.

1. Mt 10,40; Łk 9,48; J 13,20.

³⁸ Wtedy Jan powiedział do niego: Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto w twoim imieniu wypędzał demony, a nie chodzi z nami. Zabranialiśmy¹ mu więc, bo nie chodzi z nami.

1. Łk 9,49-50; Lb 11,26-29.

³⁹ Ale Jezus powiedział: Nie zabraniajcie mu. Nie ma bowiem nikogo¹, kto czyniłby cuda w moim imieniu i mógł tak łatwo źle o mnie mówić.

1. 1Kor 12,3; Flp 1,18.

⁴⁰ Bo kto nie jest przeciwko¹ nam, ten jest z nami.

1. Mt 12,30; Łk 11,23.

⁴¹ Kto bowiem poda wam kubek wody w moje imię¹, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę powiadam wam, nie straci swojej nagrody.

1. Mt 10,42; 25,40.

⁴² A kto zgorszy¹ jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą, o wiele lepiej byłoby dla niego, gdyby zawieszono mu u szyi kamień młyński i wrzucono go do morza.

1. Mt 18,6; Łk 17,1-2; Rz 14,13; 1Kor 8,7-13.

⁴³ Jeśli twoja ręka jest ci powodem upadku, odetnij¹ ją. Lepiej bowiem jest dla ciebie ułomnym wejść do życia, niż mając dwie ręce, pójść do piekła, w ogień nieugaszony;

1. Mt 5,29; 18,8; Kol 3,5.

⁴⁴ Gdzie robak ich nie umiera¹, a ogień nie gaśnie.

1. Iz 66,24.

⁴⁵ A jeśli twoja noga jest ci powodem upadku, odetnij ją. Lepiej bowiem jest dla ciebie chromym wejść do życia, niż mając dwie nogi, zostać wrzuconym do piekła, w ogień nieugaszony;

⁴⁶ Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.

⁴⁷ Jeśli zaś twoje oko jest ci powodem upadku, wyłup je. Lepiej bowiem jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż mając dwoje oczu, zostać wrzuconym do ognia piekielnego¹;

1. Mt 5,22.

⁴⁸ Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.

⁴⁹ Każdy bowiem ogniem będzie posolony i każda ofiara solą¹ będzie posolona.

1. Kpł 2,13.

⁵⁰ Dobra jest sól. Lecz jeśli sól¹ przestanie być słona, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w samych sobie i zachowujcie pokój między sobą.

1. Hi 6,6; Mt 5,13; Kol 4,6.