Rozdział 12

¹ Wtedy zaczął do nich mówić w przypowieściach¹: Pewien człowiek² założył winnicę³, ogrodził ją płotem, wykopał prasę, zbudował wieżę i wydzierżawił ją rolnikom, i wyjechał.

1. Mt 13,10; Łk 8,10.
2. Mt 21,33; Łk 20,9.
3. Ps 80,8; Iz 5,1-7.

² A gdy nadszedł czas, posłał do rolników sługę, aby odebrał od nich plony winnicy.

³ Lecz oni schwytali go, pobili i odesłali z niczym.

⁴ I znowu posłał do nich innego sługę, którego ukamienowali, zranili w głowę i odesłali znieważonego.

⁵ Ponownie posłał innego sługę, lecz i tego zabili. I wielu innych, z których jednych pobili, a innych pozabijali.

⁶ A mając jeszcze jednego, swego umiłowanego syna¹, posłał do nich na koniec i jego, mówiąc: Uszanują mego syna.

1. Mk 1,11; Hbr 1,1-3.

⁷ Ale rolnicy mówili między sobą: To jest dziedzic. Chodźmy, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze.

⁸ I schwytawszy go, zabili i wyrzucili z winnicy.

⁹ Cóż więc zrobi pan winnicy? Przyjdzie i wytraci tych rolników, a winnicę odda innym¹.

1. Mt 21,43.

¹⁰ Czy nie czytaliście tych słów Pisma¹: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym;

1. Ps 118,22-23; 1P 2,7-8.

¹¹ Pan to sprawił i jest to cudowne w naszych oczach?

¹² Starali się więc go schwytać, ale bali się ludu. Wiedzieli bowiem, że przeciwko nim powiedział tę przypowieść. Zostawili go więc i odeszli.

¹³ Potem posłali do niego niektórych z faryzeuszy i herodianów¹, aby go pochwycili² w mowie.

1. Mk 3,6.
2. Ps 38,12; Mt 22,15; Łk 20,20.

¹⁴ Gdy przyszli, powiedzieli mu: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdziwy i nie zważasz na nikogo. Nie oglądasz się bowiem na osobę ludzką, ale drogi Bożej w prawdzie uczysz. Czy wolno płacić¹ podatek cesarzowi, czy nie? Mamy go płacić czy nie płacić?

1. Mt 17,25-27; Łk 20,22; Rz 13,6.

¹⁵ A on poznał ich obłudę i powiedział do nich: Czemu wystawiacie mnie na próbę¹? Przynieście mi grosz², żebym mógł go zobaczyć.

1. Dz 5,9; 1Kor 10,9.
2. denara

¹⁶ I przynieśli mu. A on ich zapytał: Czyj to wizerunek i napis? Odpowiedzieli mu: Cesarza.

¹⁷ Wtedy Jezus im powiedział: Oddawajcie więc cesarzowi¹ to, co należy do cesarza, a co należy do Boga – Bogu. I podziwiali go.

1. 1P 2,17.

¹⁸ Potem przyszli do niego saduceusze¹, którzy mówią, że nie ma zmartwychwstania, i pytali go:

1. Dz 4,1-2; 23,6-9; 2Tm 2,18.

¹⁹ Nauczycielu, Mojżesz¹ nam napisał, że jeśli czyjś brat umrze i pozostawi żonę, a nie pozostawi dzieci, to jego brat ma ożenić się z jego żoną i wzbudzić potomstwo swemu bratu.

1. Rdz 38,8; Pwt 25,5-10; Rt 4,5.

²⁰ Otóż było siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, nie zostawiwszy potomstwa.

²¹ Potem ożenił się z nią drugi i umarł, lecz i ten nie zostawił potomstwa, tak samo trzeci.

²² I tak pojęło ją siedmiu braci, ale nie zostawili potomstwa. Na koniec, po wszystkich umarła i ta kobieta.

²³ Przy zmartwychwstaniu więc, gdy powstaną, którego z nich będzie żoną? Bo siedmiu miało ją za żonę.

²⁴ Na to Jezus im odpowiedział: Czyż nie dlatego błądzicie, że nie znacie Pisma¹ ani mocy Boga?

1. Iz 8,20; Mt 22,29; J 5,39.

²⁵ Gdy bowiem zmartwychwstaną, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić, ale będą jak aniołowie¹ w niebie.

1. 1J 3,2; Hbr 1,4; 12,22-23.

²⁶ A o umarłych, że będą wskrzeszeni, nie czytaliście w księdze Mojżesza¹, jak Bóg do niego z krzaka przemówił: Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba?

1. Wj 3,2-6; Mt 22,31; Łk 20,37; Dz 7,30-32.

²⁷ Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale Bogiem żywych. Wy więc bardzo błądzicie.

²⁸ Podszedł jeden z uczonych w Piśmie i słysząc, że ze sobą rozmawiali oraz widząc, że im dobrze odpowiedział, zapytał go: Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich?

²⁹ A Jezus mu odpowiedział: Pierwsze przykazanie¹ ze wszystkich jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, nasz Bóg, Pan jest jeden.

1. Pwt 6,4-5; 10,12; 30,6.

³⁰ Będziesz więc miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą, całym swym umysłem i z całej swojej siły. To jest pierwsze przykazanie.

³¹ A drugie¹ jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie. Nie ma innego przykazania większego od tych.

1. Kpł 19,18.

³² Wtedy powiedział mu uczony w Piśmie: Nauczycielu, zaprawdę dobrze powiedziałeś, że jeden jest Bóg i nie ma innego oprócz niego.

³³ Miłować go całym sercem, całym umysłem, całą duszą i z całej siły i miłować bliźniego jak samego siebie znaczy więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary¹.

1. 1Sm 15,22; Prz 21,3; Oz 6,6; Mi 6,6-8; Mt 9,13; 12,7.

³⁴ A Jezus, widząc, że mądrze odpowiedział, rzekł do niego: Niedaleko jesteś od królestwa Bożego. I nikt nie śmiał go więcej pytać.

³⁵ Nauczając w świątyni, Jezus zapytał: Jak to jest, że uczeni w Piśmie mówią, że Chrystus jest Synem¹ Dawida?

1. Mt 22,41; Łk 20,41; J 7,42; Rz 1,3-4.

³⁶ Sam Dawid bowiem powiedział przez Ducha Świętego¹: Rzekł² Pan memu Panu: Siądź po mojej prawicy, aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy.

1. 2Sm 23,2; Dz 1,16; 28,25; 2Tm 3,16; 2P 1,21.
2. Ps 110,1.

³⁷ Skoro sam Dawid nazywa go Panem, to jak może być jego synem? A wielki tłum chętnie go słuchał.

³⁸ I mówił do nich w swoim nauczaniu: Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy lubią chodzić w długich szatach i lubią pozdrowienia na rynkach;

³⁹ I pierwsze krzesła w synagogach, i pierwsze miejsca na ucztach.

⁴⁰ Pożerają¹ oni domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci otrzymają surowszy² wyrok.

1. Mi 2,2; Mt 23,14; Łk 20,47.
2. Łk 12,47.

⁴¹ A siedząc naprzeciw skarbony, Jezus przypatrywał się, jak ludzie wrzucali do niej pieniądze. Wielu bogaczy wrzucało wiele.

⁴² Przyszła też pewna uboga wdowa i wrzuciła dwie drobne monety, czyli kwartnik.

⁴³ Wtedy zawołał swoich uczniów i powiedział im: Zaprawdę powiadam wam, że ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy, którzy wrzucali do skarbony.

⁴⁴ Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało, ale ona ze swego ubóstwa wrzuciła wszystko, co miała, całe swoje utrzymanie.