Rozdział 14

¹ A po dwóch dniach była Pascha i święto Przaśników. I naczelni kapłani oraz uczeni w Piśmie szukali sposobu, jak by go podstępnie schwytać i zabić.

² Lecz mówili: Nie w święto, aby czasem nie wywołać rozruchów wśród ludu.

³ A gdy był¹ w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, i siedział przy stole, przyszła kobieta, która miała alabastrowe naczynie pełne bardzo drogiego olejku nardowego. Rozbiła naczynie i wylała mu olejek na głowę.

1. Mt 21,17; 26,6; Łk 7,37; J 12,1.

⁴ Niektórzy oburzyli się i mówili: Po co takie marnotrawstwo olejku?

⁵ Przecież można to było sprzedać drożej niż za trzysta groszy¹ i rozdać je ubogim. I szemrali przeciwko niej.

1. denarów

⁶ Lecz Jezus powiedział: Zostawcie ją! Dlaczego sprawiacie jej przykrość? Dobry uczynek spełniła wobec mnie.

⁷ Ubogich¹ bowiem zawsze macie u siebie i kiedy zechcecie, możecie im dobrze czynić. Mnie jednak nie zawsze będziecie mieć.

1. Pwt 15,11.

⁸ Ona zrobiła, co mogła. Zawczasu namaściła¹ moje ciało na pogrzeb.

1. J 19,40.

⁹ Zaprawdę powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie będzie głoszona ta ewangelia, będzie się również opowiadać na jej pamiątkę¹ to, co zrobiła.

1. Mt 26,13; 1Kor 11,25.

¹⁰ Wtedy Judasz¹ Iskariota, jeden² z dwunastu, poszedł do naczelnych kapłanów, aby im go wydać.

1. Mt 26,14; Łk 22,3; J 13,2.
2. Ps 41,9; 55,12-14; J 6,70.

¹¹ A gdy oni to usłyszeli, ucieszyli się i obiecali dać mu pieniądze. I szukał sposobności, aby go wydać.

¹² W pierwszy dzień Przaśników¹, gdy zabijano baranka paschalnego², zapytali go jego uczniowie: Gdzie chcesz, abyśmy poszli i przygotowali ci Paschę do spożycia?

1. Wj 12,6-18; Kpł 23,5; Lb 28,16-18; Pwt 16,1-4.
2. 1Kor 5,7.

¹³ I posłał dwóch spośród swych uczniów, i powiedział im: Idźcie do miasta, a spotka się z wami człowiek niosący dzban wody. Idźcie za nim.

¹⁴ Tam zaś, gdzie wejdzie, powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: Gdzie jest pokój, w którym będę jadł Paschę z moimi uczniami?

¹⁵ A on wam pokaże wielką salę na piętrze, urządzoną i przygotowaną. Tam dla nas wszystko przygotujcie.

¹⁶ Odeszli więc jego uczniowie i przyszli do miasta, gdzie znaleźli wszystko tak, jak im powiedział, i przygotowali Paschę.

¹⁷ A gdy nastał wieczór, przyszedł z dwunastoma.

¹⁸ Kiedy siedzieli za stołem i jedli, Jezus powiedział: Zaprawdę powiadam wam, że jeden z was, jedzący ze mną, wyda mnie.

¹⁹ Wtedy zaczęli się smucić i pytać jeden po drugim: Czy to ja? a inny: Czy ja?

²⁰ Lecz on im odpowiedział: Jeden z dwunastu, ten, który ze mną macza w misie.

²¹ Syn Człowieczy odchodzi, jak jest o nim¹ napisane, ale biada² temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany! Lepiej byłoby dla tego człowieka, gdyby się nie urodził.

1. Dz 2,23; Ps 22,1-31; Iz 53,1-12; Dn 9,24.26.
2. Mt 18,6-7.

²² A gdy jedli, Jezus wziął¹ chleb, pobłogosławił, połamał i dał im, mówiąc: Bierzcie, jedzcie, to jest moje ciało.

1. Mt 26,26; Łk 22,19.

²³ Potem wziął kielich¹, złożył dziękczynienie i dał im. I pili z niego wszyscy.

1. 1Kor 10,16; 11,23.

²⁴ I powiedział im: To jest moja krew¹ nowego testamentu, która się za wielu wylewa.

1. Kpł 17,11; Hbr 9,15-23; 13,20.

²⁵ Zaprawdę powiadam wam: Nie będę więcej pił z owocu winorośli aż do tego dnia, gdy go będę pił nowy w królestwie¹ Bożym.

1. Jl 3,17-20; Am 9,13-15.

²⁶ A gdy zaśpiewali hymn¹, wyszli ku Górze Oliwnej.

1. Ef 5,19; Kol 3,16.

²⁷ Potem Jezus im powiedział: Wy wszyscy zgorszycie się z mojego powodu tej nocy, bo jest napisane¹: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce.

1. Za 13,7.

²⁸ Lecz gdy zmartwychwstanę, udam się do Galilei przed wami¹.

1. Mk 16,7.

²⁹ Ale Piotr¹ mu powiedział: Jeśli nawet wszyscy się zgorszą, jednak nie ja.

1. Mt 26,33; Łk 22,33; J 13,36-37.

³⁰ I powiedział mu Jezus: Zaprawdę powiadam ci, że dziś, tej nocy, zanim kogut dwa razy zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz.

³¹ Ale on tym bardziej zapewniał: Choćbym miał z tobą i umrzeć, nie wyprę¹ się ciebie. Tak samo mówili wszyscy.

1. Ps 30,6; Prz 16,18.

³² I przyszli na miejsce zwane Getsemani. Wtedy powiedział do swoich uczniów: Siedźcie tu, ja tymczasem będę się modlił.

³³ Wziąwszy ze sobą Piotra, Jakuba i Jana¹, zaczął odczuwać lęk i udrękę.

1. Mt 26,37.

³⁴ I powiedział do nich: Bardzo smutna¹ jest moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie.

1. Mt 26,37.

³⁵ A odszedłszy trochę dalej, upadł na ziemię i modlił się, aby, jeśli to możliwe, ominęła go ta godzina.

³⁶ I powiedział: Abba¹, Ojcze, dla ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak niech się stanie nie to, co ja chcę, ale to, co Ty.

1. Mt 26,37.

³⁷ Potem przyszedł i zastał ich śpiących. I powiedział do Piotra: Szymonie, śpisz? Nie mogłeś czuwać jednej godziny?

³⁸ Czuwajcie¹ i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. Duch wprawdzie jest ochoczy, ale ciało² słabe.

1. Łk 21,36; 1Kor 16,13.
2. Rz 7,18.25; Ga 5,17.

³⁹ I odszedłszy znowu, modlił się tymi samymi słowami.

⁴⁰ A gdy wrócił, ponownie zastał ich śpiących, bo oczy same im się zamykały; i nie wiedzieli, co mu odpowiedzieć.

⁴¹ I przyszedł po raz trzeci, i powiedział im: Śpijcie dalej i odpoczywajcie! Dosyć! Nadeszła godzina¹, oto Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników.

1. J 12,23; 17,1.

⁴² Wstańcie, chodźmy! Oto zbliża się ten, który mnie wydaje.

⁴³ I zaraz, gdy on jeszcze mówił, nadszedł Judasz, jeden z dwunastu, a z nim wielka zgraja¹ z mieczami i kijami od naczelnych kapłanów, uczonych w Piśmie i starszych.

1. Ps 3,1; 22,12.

⁴⁴ A ten, który go zdradził, ustalił z nimi znak, mówiąc: Ten, którego pocałuję¹, to on, schwytajcie go i prowadźcie ostrożnie.

1. Prz 27,6.

⁴⁵ Gdy tylko przyszedł, natychmiast zbliżył się do niego i powiedział: Mistrzu¹, Mistrzu! I pocałował go.

1. Mt 23,8; J 13,13; 20,16.

⁴⁶ Wtedy tamci rzucili się na niego i schwytali go.

⁴⁷ A jeden z tych, którzy tam stali, dobył miecz, uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu ucho.

⁴⁸ Jezus zaś powiedział do nich: Wyszliście jak na bandytę z mieczami i kijami, aby mnie schwytać.

⁴⁹ Codziennie bywałem u was w świątyni, nauczając, a nie schwytaliście mnie. Ale Pisma muszą się wypełnić¹.

1. Łk 24,44.

⁵⁰ Wtedy wszyscy opuścili go i uciekli.

⁵¹ A szedł za nim pewien młody człowiek mający płótno narzucone na gołe ciało. I pochwycili go młodzieńcy.

⁵² Ale on zostawił płótno i nago uciekł od nich.

⁵³ Wtedy przyprowadzili Jezusa do najwyższego¹ kapłana, gdzie zeszli się wszyscy naczelni kapłani, starsi i uczeni w Piśmie.

1. Mt 26,57; J 18,13; Dz 4,6.

⁵⁴ Piotr zaś szedł za nim¹ z daleka aż do dziedzińca najwyższego kapłana i siedział ze sługami², grzejąc się przy ogniu.

1. J 18,15.
2. Łk 22,55.

⁵⁵ Tymczasem naczelni kapłani i cała Rada szukali świadectwa przeciwko Jezusowi, aby go skazać na śmierć, ale nie znaleźli.

⁵⁶ Wielu bowiem fałszywie świadczyło przeciwko niemu, lecz ich świadectwa nie były zgodne.

⁵⁷ Wtedy niektórzy wystąpili i fałszywie świadczyli przeciwko niemu, mówiąc:

⁵⁸ Słyszeliśmy, jak mówił: Zburzę tę świątynię¹ ręką uczynioną, a w trzy dni zbuduję inną, nie ręką uczynioną.

1. J 2,19; Mt 26,61; Mk 15,29.