Rozdział 7

¹ Wtedy zgromadzili się wokół niego faryzeusze i pewni uczeni w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy.

² A gdy zobaczyli, że niektórzy z jego uczniów jedzą chleb nieczystymi, to znaczy nieumytymi rękami, ganili to¹.

1. Mt 15,1-9; 23,23-25.

³ Faryzeusze bowiem i wszyscy Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli dokładnie nie umyją rąk.

⁴ I po powrocie z rynku nie jedzą, jeśli się nie umyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przyjęli po to, by je zachowywać, jak obmywanie kubków, dzbanów, naczyń miedzianych i stołów.

⁵ Zapytali go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego twoi uczniowie nie postępują według tradycji¹ starszych, lecz jedzą chleb nieumytymi rękami?

1. Kol 2,8.21-23.

⁶ Wtedy on im odpowiedział: Dobrze Izajasz¹ prorokował o was, obłudnikach, jak jest napisane: Ten lud czci mnie wargami², ale ich serce daleko jest ode mnie.

1. Iz 29,13.
2. Ez 33,31; Tt 1,16.

⁷ Lecz na próżno¹ mnie czczą, ucząc nauk², które są nakazami ludzkimi.

1. Jk 1,26.
2. 1Tm 4,1-3.

⁸ Wy bowiem, opuściwszy przykazania Boże, trzymacie się tradycji ludzkiej, obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych tym podobnych rzeczy czynicie.

⁹ Mówił im też: Całkowicie znosicie przykazanie Boże¹, aby zachować swoją tradycję.

1. Ps 119,126; Jr 44,16-17.

¹⁰ Mojżesz¹ bowiem powiedział: Czcij swego ojca i swoją matkę, oraz: Kto złorzeczy² ojcu albo matce, niech poniesie śmierć.

1. Wj 20,12; Pwt 5,16.
2. Wj 21,17; Kpł 20,9; Prz 20,20.

¹¹ Ale wy mówicie: Jeśli człowiek powie ojcu albo matce: To, co powinieneś otrzymać ode mnie jako pomoc, to Korban, to znaczy dar przeznaczony na ofiarę – będzie bez winy¹.

1. Mt 15,5; 1Tm 5,4-8.

¹² I nie pozwalacie mu nic więcej uczynić dla swego ojca albo matki;

¹³ Wniwecz obracając słowo Boże¹ przez waszą tradycję, którą przekazaliście. I wiele innych tym podobnych rzeczy czynicie.

1. Iz 8,20; Oz 8,12; Tt 1,14.

¹⁴ A zwoławszy wszystkich ludzi, mówił do nich: Słuchajcie mnie wszyscy i zrozumiejcie.

¹⁵ Nie ma nic z zewnątrz¹, co wchodząc w człowieka, mogłoby go skalać, ale to, co z niego wychodzi, to kala człowieka.

1. Rz 14,14.17; 1Kor 10,25; Tt 1,15.

¹⁶ Jeśli ktoś ma uszy do słuchania, niech słucha.

¹⁷ A gdy oddalił się od ludzi i wszedł do domu, jego uczniowie pytali go o tę przypowieść.

¹⁸ Wtedy powiedział im: Czy i wy jesteście tak bezrozumni? Czyż nie rozumiecie, że wszystko, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może go skalać?

¹⁹ Nie wchodzi bowiem do jego serca, ale do żołądka i zostaje wydalone do ustępu, oczyszczając wszystkie pokarmy.

²⁰ I powiedział: Co wychodzi z człowieka, to kala człowieka.

²¹ Z wnętrza bowiem, z serca¹ ludzkiego pochodzą złe myśli, cudzołóstwa, nierząd², zabójstwa;

1. Mt 12,34-37; Rdz 6,5; Prz 4,23; Jr 17,9.
2. BG wszeteczeństwo

²² Kradzieże, chciwość, niegodziwość, podstęp, wyuzdanie, oko złe¹, bluźnierstwo, pycha, głupota.

1. zazdrość; Mt 6,19-23.

²³ Całe to zło pochodzi z wnętrza i kala człowieka.

²⁴ Odszedł stamtąd i udał się w okolice Tyru¹ i Sydonu. A wszedłszy do pewnego domu, nie chciał, aby ktoś o tym wiedział. Nie mógł się jednak ukryć.

1. Mt 15,21.

²⁵ Usłyszała bowiem o nim kobieta¹, której córeczka miała ducha nieczystego, i przyszła, i upadła mu² do nóg.

1. Mt 15,22.
2. Mk 1,40; 5,22.33; Dz 10,25-26; Obj 22,8-9.

²⁶ A kobieta ta była Greczynką, rodem z Syrofenicji, i prosiła go, aby wypędził demona z jej córki.

²⁷ Ale Jezus jej powiedział: Niech najpierw nasycą się dzieci¹, bo niedobrze jest brać chleb dzieci i rzucać szczeniętom.

1. Mt 10,5; 15,23-28; J 4,22; Ef 2,12; Ga 3,28; Kol 3,11.

²⁸ A ona odpowiedziała mu: Tak, Panie, lecz¹ i szczenięta jadają pod stołem z okruszyn dzieci.

1. Iz 49,6; Dz 11,17-18; Rz 3,29; 10,12; 15,9.

²⁹ I powiedział do niej: Ze względu na te słowa idź, demon wyszedł z twojej córki.

³⁰ A gdy wróciła do swego domu, spostrzegła, że demon¹ wyszedł, a córka leżała na łóżku.

1. 1J 3,8.

³¹ Kiedy znowu opuścił okolice Tyru i Sydonu, przyszedł nad Morze Galilejskie¹ przez środek krainy Dekapolu.

1. Mt 15,29.

³² I przyprowadzili do niego głuchego¹, który miał trudności z mówieniem, i prosili go, aby położył na niego rękę.

1. Iz 29,18; 35,5.

³³ Pan, wziąwszy go z tłumu na bok, włożył palce w jego uszy i splunąwszy¹, dotknął jego języka;

1. Mk 8,23; J 9,6.

³⁴ A spojrzawszy w niebo, westchnął¹ i powiedział do niego: Effatha², to znaczy: Otwórz się.

1. Łk 19,41; J 11,33; Hbr 4,15.
2. Mk 5,41; 15,34.

³⁵ Zaraz¹ też otworzyły się jego uszy² i rozwiązały się więzy jego języka, i mówił poprawnie.

1. Ps 33,9.
2. Hi 33,16; Iz 35,5.

³⁶ Wtedy im nakazał, aby tego nikomu¹ nie mówili. Ale im bardziej im nakazywał, tym bardziej to rozgłaszali.

1. Mk 1,44; 3,12; 5,43.

³⁷ I niezmiernie się zdumiewali, mówiąc: Dobrze wszystko uczynił. Sprawia, że głusi słyszą i niemi mówią.