Rozdział 13

¹ Gdy wychodził ze świątyni¹, jeden z jego uczniów powiedział do niego: Nauczycielu, patrz, jakie kamienie i jakie budowle!

1. Mt 24,1; Łk 21,5.

² A Jezus mu odpowiedział: Widzisz te wielkie budowle? Nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie został zwalony.

³ A gdy siedział na Górze Oliwnej, naprzeciwko świątyni, Piotr, Jakub, Jan i Andrzej pytali go na osobności:

⁴ Powiedz nam, kiedy się to stanie i jaki będzie znak, gdy to wszystko będzie się spełniać?

⁵ A Jezus w odpowiedzi zaczął im mówić: Uważajcie¹, aby was ktoś nie zwiódł.

1. Jr 29,8; Ef 5,6; Kol 2,8; 2Tes 2,3; 1J 4,1.

⁶ Wielu¹ bowiem przyjdzie pod moim imieniem, mówiąc: Ja jestem Chrystusem. I wielu zwiodą.

1. Mk 13,22; Jr 14,14; Mt 24,5.

⁷ Gdy więc usłyszycie o wojnach i pogłoski o wojnach, nie lękajcie¹ się. To musi się stać, ale to jeszcze nie koniec.

1. Ps 27,3.

⁸ Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu, będą też miejscami trzęsienia ziemi, a także głód i zamęt. To jest początek boleści.

⁹ Lecz miejcie się na baczności, bo będą was wydawać¹ sądom i biczować w synagogach. Staniecie przed namiestnikami i królami z mojego powodu, na świadectwo przeciwko nim.

1. Mt 10,17; Dz 12,1-4; Flp 1,29.

¹⁰ A ewangelia musi być najpierw głoszona¹ wszystkim narodom.

1. Mt 24,14; Rz 10,18; Obj 14,6.

¹¹ A gdy będą was prowadzić, żeby was wydać, nie martwcie się wcześniej, co macie mówić, ani o tym nie rozmyślajcie¹, ale mówcie to, co wam będzie dane w tej godzinie. Nie wy bowiem będziecie mówić, ale Duch Święty.

1. Jr 1,9; Dn 3,16; Mt 10,20; Łk 12,12.

¹² I wyda na śmierć brat¹ brata, a ojciec syna. Dzieci powstaną przeciwko rodzicom i spowodują ich śmierć.

1. Ez 38,21; Mi 7,4-6.

¹³ I będziecie znienawidzeni¹ przez wszystkich z powodu mego imienia. Kto jednak wytrwa do końca², będzie zbawiony.

1. J 15,18.
2. Mt 10,22; 24,13.

¹⁴ Gdy więc zobaczycie obrzydliwość spustoszenia¹, o której mówił prorok Daniel, stojącą² tam, gdzie stać nie powinna (kto czyta, niech rozumie), wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry;

1. Dn 8,13; 9,27; 12,11.
2. Ez 44,9; 2Tes 2,4.

¹⁵ A kto będzie na dachu, niech nie schodzi ani nie wchodzi do domu, aby coś z niego zabrać;

¹⁶ Kto zaś będzie w polu, niech nie wraca, aby wziąć swoją szatę.

¹⁷ Lecz biada brzemiennym i karmiącym w tych dniach!

¹⁸ Módlcie się więc, aby wasza ucieczka nie wypadła w zimie.

¹⁹ Będą to bowiem dni takiego ucisku¹, jakiego nie było od początku stworzenia, którego dokonał Bóg, aż dotąd i nigdy nie będzie.

1. Dn 12,1; Mt 24,21.

²⁰ A gdyby Pan nie skrócił tych dni, żadne ciało nie byłoby zbawione. Lecz ze względu na wybranych¹, których sobie obrał, skrócił te dni.

1. Iz 1,9; Rz 11,5.

²¹ Jeśli wtedy ktoś¹ wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Oto tam jest – nie wierzcie.

1. Pwt 13,1-3.

²² Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić znaki¹ i cuda, aby zwieść, o ile można, nawet wybranych.

1. 2Tes 2,8-14; Obj 13,13-14.

²³ Wy więc uważajcie. Wszystko wam przepowiedziałem¹.

1. J 14,29.

²⁴ Ale w tych dniach, po tym ucisku, zaćmi się słońce i księżyc nie da swego blasku¹;

1. Iz 13,10; Ez 32,7; Jl 2,31; Mt 24,29.

²⁵ Gwiazdy nieba będą spadać i moce, które są na niebie, zostaną poruszone.

²⁶ A wtedy ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego¹ w obłokach z wielką mocą i chwałą.

1. Mk 8,38; 14,62; Mt 16,27; Dn 7,13; Obj 1,7.

²⁷ Wówczas pośle swoich aniołów i zgromadzi¹ swoich wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi aż do krańca nieba.

1. Mt 13,41; 24,31; J 11,52; Pwt 30,4.

²⁸ A od drzewa figowego¹ uczcie się przez podobieństwo: Gdy już jego gałąź staje się miękka i wypuszcza liście, poznajecie, że lato jest blisko.

1. Mt 24,32; Łk 21,29.

²⁹ Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że jest blisko, u drzwi.

³⁰ Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.

³¹ Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa¹ nie przeminą.

1. Mt 5,18; 24,35; Łk 21,33; Iz 40,8.

³² Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie¹, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.

1. Mt 24,36; Dz 1,7.

³³ Uważajcie, czuwajcie i módlcie¹ się, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie.

1. Mk 14,38; Mt 26,41; Ef 6,18.

³⁴ Syn Człowieczy bowiem jest jak człowiek¹, który wyjeżdżając, zostawił swój dom, dał władzę swoim sługom i każdemu jego pracę, a odźwiernemu nakazał czuwać.

1. Mt 25,14.

³⁵ Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: wieczorem czy o północy, gdy pieją koguty czy rano;

³⁶ By przypadkiem, przyszedłszy niespodziewanie, nie zastał was śpiących.

³⁷ A to, co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!