Rozdział 10

¹ Potem wyruszył stamtąd i przyszedł w granice Judei przez krainę leżącą za Jordanem¹; i ponownie zeszli się do niego ludzie, i znowu ich nauczał, jak miał w zwyczaju.

1. Mt 19,1.

² Wtedy faryzeusze podeszli i pytali go: Czy wolno mężowi oddalić żonę? A robili to, wystawiając go na próbę.

³ Lecz on im odpowiedział: Co wam nakazał Mojżesz?

⁴ A oni powiedzieli: Mojżesz¹ pozwolił napisać list rozwodowy² i oddalić ją.

1. Pwt 24,1-4; Mt 5,31.
2. Ml 2,16; Mt 19,3; Rz 7,1-3; 1Kor 7,10-11.

⁵ Jezus odpowiedział im: Z powodu zatwardziałości waszego serca napisał wam to przykazanie.

⁶ Lecz od początku stworzenia Bóg uczynił ich¹ mężczyzną i kobietą.

1. Rdz 1,27.

⁷ Dlatego opuści mężczyzna swego ojca i matkę¹ i połączy się ze swoją żoną;

1. Rdz 2,24; Ef 5,31.

⁸ I będą dwoje jednym ciałem¹. A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało.

1. 1Kor 6,16.

⁹ Co więc Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza.

¹⁰ A w domu jego uczniowie znowu go o to pytali.

¹¹ I powiedział im: Kto oddala¹ swą żonę i żeni się z inną, cudzołoży wobec niej.

1. Mt 19,9; Łk 16,18; Hbr 13,4.

¹² A jeśli kobieta opuści swego męża i wyjdzie za innego, cudzołoży.

¹³ I przynoszono do niego dzieci, aby ich dotknął, ale uczniowie gromili tych, którzy je przynosili.

¹⁴ Gdy Jezus to zobaczył, oburzył się i powiedział do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie¹ i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże.

1. Mt 19,13; Łk 18,15.

¹⁵ Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego.

¹⁶ I brał je na ręce, a kładąc na nie ręce, błogosławił je.

¹⁷ A gdy wyruszał w drogę, przybiegł pewien człowiek¹, upadł przed nim na kolana i zapytał: Nauczycielu dobry, co mam czynić², aby odziedziczyć życie³ wieczne?

1. Mt 19,16; Łk 18,18.
2. Łk 10,25; J 6,28-29; Dz 2,37; 16,30.
3. J 6,40.

¹⁸ Lecz Jezus mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry¹, tylko jeden² – Bóg.

1. Ps 14,3; 53,3; Rz 3,10-23; Kaz 7,20.
2. Pwt 32,4; 1Sm 2,2; Ps 119,68.

¹⁹ Znasz przykazania¹: Nie będziesz cudzołożył, nie będziesz zabijał, nie będziesz kradł, nie będziesz mówił fałszywego świadectwa, nie będziesz oszukiwał², czcij swego ojca i matkę.

1. Wj 20,1-17; Pwt 5,7-21.
2. Kpł 19,13; 1Tes 4,6.

²⁰ A on mu odpowiedział: Nauczycielu, tego wszystkiego przestrzegałem¹ od mojej młodości.

1. Łk 18,11; Flp 3,6; Ga 3,10-14; Jk 2,10-12.

²¹ Wtedy Jezus, spojrzawszy na niego, umiłował go i powiedział: Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb¹ w niebie. Potem przyjdź, weź krzyż² i chodź za mną.

1. Mt 6,19-21; 1Tm 6,17-21.
2. Mk 8,34; Łk 9,23.

²² Lecz on zmartwił się z powodu tych słów i odszedł smutny, miał bowiem wiele dóbr.

²³ A Jezus, spojrzawszy wokoło, powiedział do swoich uczniów: Jakże trudno tym, którzy mają bogactwa, wejść do królestwa Bożego!

²⁴ I uczniowie zdumieli się jego słowami. Lecz Jezus znowu powiedział: Dzieci, jakże trudno jest tym, którzy ufają¹ bogactwom, wejść do królestwa Bożego!

1. Hi 31,24-25; Ps 49,6-7; 52,7; Prz 11,28; Jr 9,23.

²⁵ Łatwiej jest¹ wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego.

1. Jr 13,23.

²⁶ A oni tym bardziej się zdumiewali i mówili między sobą: Któż więc może być zbawiony?

²⁷ A Jezus, spojrzawszy na nich, powiedział: U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga¹. U Boga bowiem wszystko jest możliwe.

1. Rdz 18,14; Lb 11,23.

²⁸ Wtedy Piotr zaczął mówić do niego: Oto my opuściliśmy¹ wszystko i poszliśmy za tobą.

1. Mt 19,27-30; Łk 14,33.

²⁹ A Jezus odpowiedział: Zaprawdę powiadam wam: Nie ma nikogo, kto by opuścił dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, żonę, dzieci lub pole ze względu na mnie i na ewangelię¹;

1. Mk 8,35; 1Kor 9,23; Obj 2,3.

³⁰ A kto by nie otrzymał stokrotnie więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a w przyszłym świecie życia wiecznego.

³¹ Ale wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.

³² I byli w drodze, zdążając do Jerozolimy, a Jezus szedł przed nimi. I zdumiewali się, a idąc za nim, bali się. On zaś znowu wziął ze sobą dwunastu i zaczął im mówić¹ o tym, co miało go spotkać:

1. Mk 8,31.

³³ Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy zostanie wydany naczelnym kapłanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą go na śmierć i wydadzą poganom.

³⁴ I będą się z niego naśmiewać¹, ubiczują go, będą na niego pluć i zabiją go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.

1. Mk 14,65; 15,17-20; Ps 22,6-8; Iz 53,3.

³⁵ Wtedy podeszli do niego Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, i powiedzieli: Nauczycielu, chcemy, żebyś zrobił dla nas to, o co cię poprosimy.

³⁶ A on ich zapytał: Co chcecie, żebym dla was zrobił?

³⁷ Odpowiedzieli mu: Spraw, abyśmy siedzieli jeden po twojej prawej, a drugi po lewej stronie w twojej chwale.

³⁸ Lecz Jezus im powiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich¹, który ja piję, i być ochrzczeni chrztem², którym ja się chrzczę?

1. Mk 14,36; J 18,11; Iz 51,22.
2. Łk 12,50.

³⁹ Odpowiedzieli mu: Możemy. A Jezus im powiedział: Istotnie¹, kielich, który ja piję, będziecie pić i chrztem, którym ja się chrzczę, będziecie ochrzczeni.

1. Dz 12,2; Obj 1,9.

⁴⁰ Nie do mnie jednak należy danie¹ miejsca po mojej prawej albo lewej stronie, ale będzie dane tym, którym zostało przygotowane.

1. Mt 20,23.

⁴¹ A gdy dziesięciu to usłyszało, zaczęli się oburzać na Jakuba i Jana.

⁴² Ale Jezus przywołał ich do siebie i powiedział: Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, panują nad nimi, a ich wielcy sprawują nad nimi swą władzę.

⁴³ Lecz nie tak ma być wśród was, ale kto¹ między wami chce być wielki, niech będzie waszym sługą.

1. Mk 9,35; Mt 20,26.

⁴⁴ A kto z was chce być pierwszy, niech będzie sługą wszystkich.

⁴⁵ Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć¹ i aby dać swe życie na okup za wielu.

1. Mt 20,28; Iz 53,10-12; 1Tm 2,6.

⁴⁶ I przyszli do Jerycha. A gdy on wychodził z Jerycha¹ ze swoimi uczniami oraz mnóstwem ludzi, ślepy Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze, żebrząc.

1. Mt 20,29; Łk 18,35.

⁴⁷ A słysząc, że to Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: Jezusie, Synu Dawida¹, zmiłuj się nade mną!

1. Dz 13,22-23; Rz 1,3-4.

⁴⁸ I wielu nakazywało mu milczeć. Lecz on tym głośniej wołał: Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!

⁴⁹ Wtedy Jezus zatrzymał się i kazał go zawołać. Zawołali więc ślepego i powiedzieli do niego: Ufaj! Wstań, woła cię.

⁵⁰ A on zrzucił swój płaszcz, wstał i przyszedł do Jezusa.

⁵¹ I zapytał go Jezus: Co chcesz, abym ci uczynił? Ślepiec mu odpowiedział: Mistrzu, żebym widział.

⁵² A Jezus mu powiedział: Idź, twoja wiara¹ cię uzdrowiła. Zaraz też odzyskał wzrok i szedł drogą za Jezusem.

1. Mk 5,34; Mt 9,22.