Rozdział 5

¹ I przeprawili¹ się za morze do krainy Gadareńczyków.

1. Mt 8,28; Łk 8,26.

² A gdy on wyszedł z łodzi, zaraz wybiegł mu naprzeciw z grobowców człowiek mający ducha¹ nieczystego.

1. Mk 7,25; Obj 16,13.

³ Mieszkał on w grobowcach i nawet łańcuchami nikt nie mógł go związać.

⁴ Często bowiem był wiązany pętami i łańcuchami, ale rwał łańcuchy¹ i kruszył pęta, i nikt nie mógł go poskromić.

1. Mk 5,26; Mk 3,27; Rz 3,30; 8,7.

⁵ A zawsze, we dnie i w nocy, przebywał w górach i grobowcach¹, krzycząc i tłukąc siebie² kamieniami.

1. Prz 21,16.
2. 1Krl 18,28.

⁶ Gdy więc zobaczył Jezusa z daleka, przybiegł i oddał¹ mu pokłon;

1. Mt 4,10.

⁷ A wołając donośnym głosem, powiedział: Cóż mam z tobą, Jezusie, Synu Boga najwyższego? Zaklinam cię na Boga, abyś mnie nie dręczył.

⁸ Powiedział mu bowiem: Wyjdź¹, duchu nieczysty, z tego człowieka!

1. Dz 16,18.

⁹ I zapytał go: Jak ci na imię? A on odpowiedział: Na imię mi Legion, bo jest nas¹ wielu.

1. Łk 11,21-26.

¹⁰ I prosił go bardzo, aby nie wyganiał ich z tej krainy.

¹¹ A pasło się tam w pobliżu góry wielkie stado świń.

¹² I wszystkie te demony prosiły go: Poślij nas w te świnie, abyśmy mogły w nie wejść.

¹³ I Jezus zaraz im pozwolił¹. A duchy nieczyste, wyszedłszy, weszły w świnie. Wtedy stado, liczące około dwóch tysięcy, ruszyło pędem po urwisku do morza i utonęło w nim.

1. 1P 3,22.

¹⁴ Ci zaś, którzy paśli¹ świnie, uciekli i opowiedzieli o tym w mieście i we wsiach. I wyszli ludzie, aby zobaczyć, co się stało.

1. Kpł 11,7; Pwt 14,8; Iz 65,4.

¹⁵ Przyszli więc do Jezusa i zobaczyli tego, który był opętany, w którym był legion demonów, jak siedział ubrany i przy zdrowych¹ zmysłach. I bali się.

1. Kol 1,13; 2Tm 1,7.

¹⁶ A ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, a także o świniach.

¹⁷ Wtedy zaczęli go prosić, aby odszedł¹ z ich granic.

1. Hi 21,14; Dz 16,39; Łk 5,8.

¹⁸ A gdy wsiadł do łodzi, prosił go ten, który był opętany, aby mógł przy nim¹ zostać.

1. Ps 116,12.

¹⁹ Lecz Jezus mu nie pozwolił, ale powiedział: Idź do domu, do swoich, i opowiedz¹ im, jak wielkie rzeczy Pan ci uczynił i jak się nad tobą zmiłował.

1. Ps 66,16; Dz 22,15; 26,16.

²⁰ Odszedł więc i zaczął w Dekapolu opowiadać, jak wielkie rzeczy Jezus mu uczynił. I wszyscy się dziwili.

²¹ A gdy Jezus przeprawił się z powrotem w łodzi na drugą stronę, zebrało się wokół niego mnóstwo ludzi. A on był nad morzem.

²² Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair¹, a gdy go zobaczył, padł mu do nóg.

1. Mt 9,18; Łk 8,41.

²³ I prosił go usilnie¹: Moja córeczka umiera. Przyjdź, połóż na nią ręce², aby została uzdrowiona, a będzie żyła.

1. Ps 50,15; 107,19.
2. Mk 16,18; Łk 4,40; Dz 28,8; Jk 5,14.

²⁴ I poszedł z nim. Szło zaś za nim mnóstwo ludzi, którzy na niego napierali.

²⁵ Wtedy pewna kobieta¹, która od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi²;

1. Mt 9,20; Łk 8,43; Kpł 15,19-27.
2. Kpł 12,6-7; 15,25.

²⁶ I wiele wycierpiała od licznych lekarzy, i wydała wszystko, co miała, a nic¹ jej nie pomogło, przeciwnie, pogarszało jej się;

1. Hi 13,4; Jr 8,22; Ps 108,12.

²⁷ Usłyszawszy o Jezusie, podeszła w tłumie od tyłu i dotknęła¹ jego szaty.

1. Mk 6,56; Mt 14,36.

²⁸ Mówiła bowiem: Jeśli dotknę choćby jego szaty, będę zdrowa.

²⁹ I natychmiast ustał jej upływ krwi, i poczuła w ciele, że została uzdrowiona ze swojej choroby.

³⁰ A Jezus od razu poznał, że wyszła z niego moc, odwrócił się do tłumu i zapytał: Kto dotknął moich szat?

³¹ Odpowiedzieli mu jego uczniowie: Widzisz, że tłum na ciebie napiera, a pytasz: Kto mnie dotknął?

³² I spojrzał wokoło, aby zobaczyć tę, która to uczyniła.

³³ Wtedy kobieta ze strachem i z drżeniem, wiedząc, co się z nią stało, podeszła, upadła przed nim i wyznała¹ mu całą prawdę.

1. Ps 103,2-5.

³⁴ A on powiedział do niej: Córko, twoja wiara¹ cię uzdrowiła, idź w pokoju i bądź uzdrowiona ze swojej choroby.

1. Mt 9,2; Mk 10,52; Dz 14,9.

³⁵ A gdy jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i powiedzieli: Twoja córka umarła. Czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?

³⁶ Ale Jezus, gdy tylko usłyszał, co mówili, powiedział do przełożonego synagogi: Nie bój¹ się, tylko wierz!

1. Joz 1,9; 2Krn 32,7; Jr 1,8; Mt 14,27.

³⁷ I nie pozwolił iść za sobą nikomu oprócz Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba.

³⁸ A gdy przyszedł do domu przełożonego synagogi, zobaczył tam zamieszanie oraz płaczących i bardzo zawodzących.

³⁹ Wszedłszy więc, powiedział do nich: Dlaczego robicie zamieszanie i płaczecie? Dziewczynka nie umarła, tylko śpi¹.

1. Dn 12,2; J 11,11-13; 1Kor 11,30; 1Tes 4,13.

⁴⁰ I naśmiewali się z niego. Ale on wyrzucił wszystkich, wziął ze sobą ojca i matkę dziewczynki oraz tych, którzy przy nim byli, i wszedł tam, gdzie leżała dziewczynka.

⁴¹ Ujął dziewczynkę za rękę i powiedział do niej: Talitha kumi! – co się tłumaczy: Dziewczynko, mówię¹ ci, wstań!

1. Łk 7,14; J 5,25; 11,43.

⁴² I natychmiast dziewczynka wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I ogarnęło ich wielkie zdumienie¹.

1. Mk 1,27.

⁴³ Wtedy przykazał¹ im surowo, aby nikt się o tym nie dowiedział, i polecił, aby dano jej jeść.

1. Mk 3,12.