Rozdział 4

¹ I znowu zaczął nauczać¹ nad morzem. Zgromadził się wokół niego wielki tłum, tak że wszedłszy do łodzi, siedział w niej na morzu, a wszyscy ludzie byli na brzegu.

1. Mt 13,1.

² A on nauczał ich wielu rzeczy w przypowieściach i mówił do nich w swojej nauce:

³ Słuchajcie! Oto siewca¹ wyszedł siać.

1. Mk 4,14; J 4,35-38; 1Kor 3,7-9.

⁴ A gdy siał, jedno padło przy drodze, a ptaki niebieskie przyleciały i wydziobały je.

⁵ Inne padło na miejsca skaliste¹, gdzie nie miało wiele ziemi, i szybko wzeszło, bo ziemia nie była głęboka.

1. Oz 10,12; Am 6,12.

⁶ A gdy słońce wzeszło, wypaliło¹ je, a ponieważ nie miało korzenia, uschło.

1. Jk 1,11.

⁷ Inne zaś padło między ciernie¹, a ciernie wyrosły i zagłuszyły je, i nie wydało owocu.

1. Rdz 3,17-19; Jr 4,3.

⁸ A inne padło na dobrą ziemię i wydało bujnie wschodzący i rosnący owoc: jedno trzydziestokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a jeszcze inne stokrotny¹.

1. Rdz 26,12.

⁹ I mówił im: Kto ma uszy¹ do słuchania, niech słucha.

1. Obj 2,7.

¹⁰ A gdy był sam, pytali go ci, którzy przy nim byli z dwunastoma, o tę przypowieść.

¹¹ A on im odpowiedział: Wam dano poznać tajemnicę¹ królestwa Bożego. Tym zaś, którzy są na zewnątrz², wszystko podaje się w przypowieściach;

1. Mt 11,25; 16,17.
2. 1Kor 5,12-13; Kol 4,5; 1Tes 4,12; 1Tm 3,7.

¹² Aby patrząc, patrzyli, a nie widzieli¹ i słysząc, słyszeli, a nie zrozumieli, by się czasem nie nawrócili² i nie były im przebaczone grzechy.

1. Pwt 29,4; Iz 6,9-10; Jr 5,21; J 12,40; Rz 11,8-10.
2. Dz 3,19.

¹³ I powiedział do nich: Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże więc zrozumiecie wszystkie inne przypowieści?

¹⁴ Siewca sieje¹ słowo.

1. 1P 1,23-25.

¹⁵ A ci przy drodze są tymi, którym sieje się słowo, ale gdy usłyszą, zaraz przychodzi szatan i wybiera¹ słowo zasiane w ich sercach.

1. 2Tm 2,26.

¹⁶ Podobnie ci, którzy zostali posiani na miejscach skalistych¹, są tymi, którzy, gdy usłyszą słowo, natychmiast je z radością² przyjmują;

1. Ez 11,19; 36,26.
2. Ez 33,31-32.

¹⁷ Jednak nie mają w sobie korzenia¹, lecz trwają do czasu. Potem, gdy przychodzi ucisk albo prześladowanie z powodu słowa, zaraz się gorszą.

1. 1J 2,19.

¹⁸ A ci, którzy zostali posiani między cierniami, są tymi, którzy słuchają słowa;

¹⁹ Lecz troski tego świata¹, ułuda bogactwa² i żądze innych rzeczy wchodzą i zagłuszają słowo, i staje się bezowocne³.

1. Łk 21,34; Flp 4,6; 1Tm 6,9-10; 2Tm 4,10; 1J 2,15-17.
2. Prz 23,5.
3. J 15,1-2; Hbr 6,7-8; Jud 1,12.

²⁰ Ci zaś, którzy zostali posiani na dobrej ziemi, są tymi, którzy słuchają słowa, przyjmują¹ je i przynoszą² owoc: jedni trzydziestokrotny, inni sześćdziesięciokrotny, a jeszcze inni stokrotny.

1. J 1,12; 14,17; Dz 2,41.
2. J 15,5; Ga 5,22; Flp 1,11; 2P 1,8.

²¹ Ponadto mówił im: Czy przynosi się świecę¹, aby wstawić ją pod naczynie albo pod łóżko? Czy nie po to, aby ją postawić na świeczniku?

1. Mt 5,15; Łk 8,16; 11,33; Ef 5,8.

²² Nie ma bowiem nic tajemnego, co by nie miało być ujawnione¹ ani nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw.

1. Kaz 12,14; Mt 10,26; Łk 8,17; 1Kor 4,5.

²³ Jeśli ktoś ma uszy do słuchania, niech słucha.

²⁴ I powiedział do nich: Uważajcie na to, czego słuchacie. Jaką miarą¹ mierzycie, taką będzie wam odmierzone, a wam, którzy słuchacie, zostanie jeszcze dodane.

1. Łk 8,18; Mt 7,2.

²⁵ Kto bowiem ma, będzie mu dodane, a kto nie ma, zostanie mu zabrane nawet to, co ma.

²⁶ I mówił: Z królestwem Bożym jest tak, jak gdyby człowiek wrzucił ziarno w ziemię.

²⁷ Czy śpi, czy wstaje, we dnie i w nocy, ziarno wschodzi i rośnie, a on nie wie¹ jak.

1. Kaz 8,17; 11,5.

²⁸ Bo ziemia sama z siebie wydaje¹ plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie.

1. Rdz 1,11; Iz 61,11.

²⁹ A gdy plon dojrzeje, on zaraz zapuszcza sierp, bo nadeszło żniwo¹.

1. Obj 14,14-16.

³⁰ Powiedział jeszcze: Do czego przyrównamy królestwo Boże albo jaką przypowieścią je wyrazimy?

³¹ Jest jak ziarno gorczycy¹, które, gdy zostaje wsiane w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi.

1. Mt 13,31; Łk 13,18.

³² Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od wszystkich jarzyn, i wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki¹ niebieskie mogą się gnieździć w jego cieniu.

1. Dn 4,13.20-21.

³³ I w wielu takich przypowieściach mówił im słowo, stosownie do tego, jak mogli słuchać.

³⁴ A bez przypowieści nie mówił do nich. Na osobności zaś wykładał wszystko swoim uczniom.

³⁵ Tego samego dnia, gdy nastał wieczór, powiedział do nich: Przeprawmy się na drugą stronę¹.

1. Mt 8,23; Łk 8,22.

³⁶ A gdy odprawili tłum, wzięli go ze sobą, tak jak był w łodzi. Towarzyszyły mu też inne łódki.

³⁷ Wtedy zerwał się gwałtowny wicher i fale uderzały w łódź, tak że już się napełniała.

³⁸ A on spał¹ w tyle łodzi na wezgłowiu. Obudzili go więc i mówili do niego: Nauczycielu, nie obchodzi² cię, że giniemy?

1. J 4,6; Hbr 4,15.
2. Ps 10,1; 44,23; Iz 40,27-28; 49,15; 1P 5,7.

³⁹ Wówczas wstał, zgromił wiatr i powiedział do morza: Milcz i uspokój się! I ustał¹ wiatr, i nastała wielka cisza.

1. Ps 89,9; 107,29.

⁴⁰ Wtedy powiedział do nich: Czemu się tak boicie? Jak to jest, że nie macie¹ wiary?

1. Mt 6,30; 8,26; 14,31; 16,8; Łk 8,25.

⁴¹ I ogarnął ich wielki strach, i mówili jeden do drugiego: Kim on jest, że nawet wiatr i morze są mu posłuszne?