Rozdział 4

¹ Bójmy się więc, gdy jeszcze trwa obietnica¹ wejścia do jego odpoczynku, aby czasem się nie okazało, że ktoś z was jej nie osiągnął.

1. Wj 12,25; Dz 2,39; Rz 4,20; 1J 2,25.

² I nam bowiem głoszono ewangelię jak i tamtym¹. Lecz tamtym nie pomogło słowo, które słyszeli, gdyż nie było powiązane z wiarą tych, którzy je słyszeli.

1. Ga 3,8; 1P 1,12.

³ Bo do odpoczynku¹ wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy, jak powiedział²: Dlatego przysiągłem w moim gniewie, że nie wejdą do mojego odpoczynku, choć jego dzieła były dokonane od założenia świata.

1. Wj 12,9-10.
2. Hbr 3,11; Ps 95,11.

⁴ Powiedział bowiem w pewnym miejscu o siódmym dniu tak¹: I odpoczął Bóg siódmego dnia od wszystkich swoich dzieł.

1. Rdz 2,1-2; Wj 20,11; 31,17.

⁵ A tutaj znowu: Nie wejdą do mego odpoczynku.

⁶ Ponieważ więc jest tak, że niektórzy mają wejść do niego, a ci, którym najpierw głoszono, nie weszli z powodu niewiary;

⁷ Znowu wyznacza pewien dzień, mówiąc przez Dawida po tak długim czasie „Dzisiaj”, jak to zostało powiedziane: Dzisiaj¹, jeśli usłyszycie jego głos, nie zatwardzajcie waszych serc.

1. Hbr 3,15.

⁸ Gdyby bowiem Jozue¹ zapewnił im odpoczynek, Bóg nie mówiłby potem o innym dniu.

1. Dz 7,45.

⁹ A tak zostaje jeszcze odpoczynek dla ludu Bożego.

¹⁰ Kto bowiem wszedł do jego odpoczynku, on także odpoczął od swoich czynów, tak jak Bóg od swoich.

¹¹ Starajmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nikt nie wpadł¹ w ten sam przykład niewiary.

1. Rz 11,11; 1Kor 10,12; 2P 1,10-11.

¹² Słowo Boże bowiem jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz¹ obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne rozsądzić myśli² i zamiary serca.

1. Iz 49,2; Ef 6,17; Obj 1,16.
2. Rdz 6,5; Ps 94,11; Jr 17,10.

¹³ Żadne stworzenie nie ukryje się przed nim, przeciwnie, wszystko jest obnażone i odkryte przed oczami tego, któremu musimy zdać sprawę¹.

1. 1Sm 16,7; Prz 15,11; Jr 17,10.

¹⁴ Mając więc wielkiego najwyższego kapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego¹, trzymajmy się naszego wyznania².

1. Mt 14,33; 27,54; Mk 1,1.
2. Hbr 10,23.

¹⁵ Nie mamy bowiem najwyższego kapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz kuszonego we wszystkim podobnie jak my¹, ale bez grzechu².

1. Hbr 2,18; 5,2; Mt 8,17.
2. J 14,30; 2Kor 5,21; 1P 2,22; 1J 3,5.

¹⁶ Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili.