Rozdział 10

¹ Prawo bowiem, zawierając cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może nigdy przez te same ofiary, które co roku są nieustannie składane, uczynić doskonałymi tych, którzy przychodzą.

² W przeciwnym razie przestano by je składać, dlatego że składający je, raz oczyszczeni, nie mieliby już żadnych grzechów na sumieniu.

³ A jednak przez te ofiary każdego roku odbywa się przypominanie grzechów.

⁴ Niemożliwe jest bowiem, aby krew wołów i kozłów gładziła grzechy.

⁵ Dlatego przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, ale przygotowałeś mi ciało¹.

1. Hbr 1,6; Ps 40,6.

⁶ Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się tobie.

⁷ Wtedy powiedziałem¹: Oto przychodzę – na początku księgi jest napisane o mnie – abym spełniał twoją wolę, o Boże.

1. Ps 40,7.

⁸ Powiedziawszy wyżej: Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się tobie, choć składa się je zgodnie z prawem;

⁹ Następnie powiedział: Oto przychodzę, abym spełniał twoją wolę, o Boże. Znosi pierwsze¹, aby ustanowić drugie.

1. Hbr 7,18-19; 8,7; Rz 10,4.

¹⁰ Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni¹ przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

1. Hbr 13,12; 1Kor 6,11.

¹¹ A każdy kapłan staje codziennie¹ do wykonywania służby Bożej, wiele razy składając te same ofiary, które nigdy nie mogą zgładzić grzechów.

1. Lb 28,3.

¹² Lecz ten, gdy złożył jedną ofiarę za grzechy na zawsze, zasiadł po prawicy Boga¹;

1. Rz 8,34; Kol 3,1.

¹³ Oczekując odtąd, aż jego nieprzyjaciele będą położeni jako podnóżek pod jego stopy.

¹⁴ Jedną bowiem ofiarą uczynił doskonałymi na zawsze tych, którzy są uświęceni.

¹⁵ A poświadcza nam to także Duch Święty. Bo powiedziawszy¹ najpierw:

1. Jr 31,33-34; Rz 11,27.

¹⁶ Takie jest przymierze, które zawrę z nimi po tych dniach, mówi Pan: Włożę moje prawa w ich serca i wypiszę je na ich umysłach;

¹⁷ Potem dodaje: A ich grzechów i nieprawości więcej nie wspomnę.

¹⁸ Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam nie potrzeba już ofiary za grzech.

¹⁹ Mając więc, bracia, śmiałość, aby przez krew Jezusa wejść do Najświętszego¹ Miejsca;

1. Hbr 4,16; 9,8.24; Ef 3,12.

²⁰ Drogą nową i żywą¹, którą zapoczątkował dla nas przez zasłonę, to jest przez swoje ciało;

1. J 10,7.9; 14,6.

²¹ I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym;

²² Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone¹ od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.

1. Ps 51,10; J 15,3; 1Kor 6,11; Ef 5,26; Tt 3,5; 1P 1,2.

²³ Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.

²⁴ I okazujmy staranie jedni o drugich, by pobudzać¹ się do miłości i dobrych uczynków²;

1. 2Kor 9,2.
2. Mt 5,16; Ef 2,10.

²⁵ Nie opuszczając naszego wspólnego zgromadzenia¹, jak to niektórzy mają w zwyczaju, ale zachęcając się nawzajem, i to tym bardziej, im bardziej widzicie, że zbliża się ten dzień.

1. Mt 18,20; Dz 2,46; 20,7; 1Kor 14,23.

²⁶ Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy¹ po otrzymaniu poznania prawdy, to nie pozostaje już ofiara za grzechy;

1. Lb 15,28-31; Pwt 17,12; Ps 19,13; J 9,41.

²⁷ Lecz jakieś straszliwe oczekiwanie sądu i żar ognia, który strawić ma przeciwników.

²⁸ Kto gardził Prawem Mojżesza, ponosił śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków¹.

1. Pwt 17,6; Mt 18,16; 2Kor 13,1.

²⁹ Jak wam się wydaje, na ileż surowszą karę zasługuje ten, kto by podeptał Syna Bożego i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski?

³⁰ Znamy bowiem tego, który powiedział¹: Zemsta do mnie należy, ja odpłacę, mówi Pan. I znowu²: Pan będzie sądzić swój lud.

1. Pwt 32,35; Rz 12,19.
2. Pwt 32,36; Ps 135,14.

³¹ Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego.

³² Przypomnijcie sobie dawne dni, kiedy to po oświeceniu znosiliście wielkie zmagania z cierpieniem;

³³ Czy to gdy byliście publicznie wystawieni na pośmiewisko i prześladowania, czy też gdy staliście się uczestnikami w cierpieniach tych, z którymi się tak obchodzono.

³⁴ Cierpieliście bowiem ze mną w moich więzach i przyjęliście z radością grabież waszego mienia, wiedząc, że macie w sobie lepszą i trwałą majętność w niebie.

³⁵ Nie odrzucajcie więc waszej ufności, która ma wielką zapłatę.

³⁶ Potrzeba wam bowiem cierpliwości, abyście wypełniając wolę Boga¹, dostąpili spełnienia obietnicy.

1. Mk 3,35; Rz 12,2; Ef 6,6; 1Tes 4,3.

³⁷ Bo jeszcze tylko bardzo krótka chwila, a przyjdzie ten, który ma przyjść, i nie będzie zwlekał.

³⁸ A sprawiedliwy będzie żył z wiary¹, lecz jeśli się ktoś cofnie, moja dusza nie będzie miała w nim upodobania.

1. Ha 2,4; Rz 1,17; Ga 3,11.

³⁹ My zaś nie jesteśmy z tych, którzy się wycofują ku zatraceniu, ale z tych, którzy wierzą ku zbawieniu duszy.