Rozdział 2

¹ Dlatego musimy tym bardziej trzymać się tego, co słyszeliśmy, aby nam to czasem nie uciekło.

² Bo jeśli słowo wypowiedziane przez aniołów¹ było niewzruszone, a wszelkie wykroczenie i nieposłuszeństwo otrzymało sprawiedliwą odpłatę²;

1. Dz 7,53.
2. Hbr 10,25; 11,26.

³ Jakże my ujdziemy¹, jeśli zaniedbamy tak wielkie zbawienie², które było głoszone na początku przez Pana, a potwierdzone³ nam przez tych, którzy go słyszeli?

1. Mt 23,33; Rz 2,3; 1P 4,17-18.
2. 1P 1,9-10.
3. 2Kor 5,19; 1Tm 1,11; Tt 1,3.

⁴ Którym i Bóg dał świadectwo przez znaki¹, cuda i różnorakie moce oraz przez udzielanie Ducha Świętego według swojej woli.

1. Mk 16,15-18; Rz 15,18-19; 2Kor 12,12.

⁵ Nie aniołom bowiem poddał przyszły świat, o którym mówimy.

⁶ Ktoś to gdzieś stwierdził, gdy powiedział: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego¹?

1. Ps 8,4; 144,3; Łk 1,68.

⁷ Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go i ustanowiłeś go nad uczynkami twoich rąk.

⁸ Wszystko poddałeś pod jego stopy. A skoro poddał mu wszystko, nie pozostawił niczego, co nie byłoby mu poddane. Lecz teraz jeszcze nie widzimy, aby wszystko było mu poddane.

⁹ Ale widzimy Jezusa, który stał się niewiele¹ mniejszy od aniołów², ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci, aby z łaski Boga zakosztował śmierci za wszystkich³.

1. lub na małą chwilę
2. Hbr 10,5; Iz 7,14; Rz 8,3; Ga 4,4; Flp 2,7-9.
3. 1Tm 2,6; 1J 2,2; Obj 5,9.

¹⁰ Wypadało bowiem temu, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby, doprowadzając wielu synów do chwały, wodza ich zbawienia uczynił doskonałym przez cierpienie.

¹¹ Zarówno bowiem ten, który uświęca, jak i uświęceni, z jednego są wszyscy. Z tego powodu nie wstydzi się nazywać ich braćmi;

¹² Mówiąc: Oznajmię twoje imię moim braciom, pośród zgromadzenia będę ci śpiewał¹.

1. Ps 22,22.25; 111,1.

¹³ I znowu: Będę pokładał w nim ufność. I znowu: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg¹.

1. Ps 18,2; Iz 8,17-18.

¹⁴ Ponieważ zaś dzieci są uczestnikami ciała i krwi, i on także stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć zniszczyć¹ tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła;

1. 1Kor 15,54-55; 2Tm 1,10; 1J 3,8.

¹⁵ I aby wyzwolić tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegali niewoli.

¹⁶ Bo zaprawdę nie przyjął natury aniołów, ale potomstwo Abrahama.

¹⁷ Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym najwyższym kapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy¹ ludu.

1. Dn 9,24; Rz 3,25; 1J 4,10.

¹⁸ A że sam cierpiał, będąc kuszony¹, może dopomóc tym, którzy są w pokusach.

1. Hbr 4,15; Mt 4,1.