Rozdział 7

¹ Ten bowiem Melchizedek, król Salemu¹, kapłan Boga najwyższego, wyszedł na spotkanie Abrahama wracającego po rozgromieniu królów i pobłogosławił go.

1. Rdz 14,18-20; Ps 76,2.

² Jemu też Abraham wydzielił dziesięcinę ze wszystkiego¹. Jest on najpierw, według tłumaczenia, królem sprawiedliwości, potem też królem Salemu, co znaczy król pokoju.

1. Rdz 28,22; Kpł 27,32; Ml 3,10.

³ Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, niemający ani początku dni, ani końca życia, ale upodobniony do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze.

⁴ Rozważcie więc, jak wielki był ten, któremu sam patriarcha Abraham dał dziesięcinę z łupu.

⁵ Wprawdzie ci z synów Lewiego¹, którzy otrzymują urząd kapłański, mają nakaz zgodnie z prawem pobierać dziesięcinę od ludu, to jest od swoich braci, chociaż wywodzą się z lędźwi Abrahama;

1. Lb 18,21.26.

⁶ Lecz ten, który nie wywodził się z ich rodu, otrzymał dziesięcinę od Abrahama i pobłogosławił temu, który miał obietnice.

⁷ A jest to rzecz bezsporna, że mniejszy otrzymuje błogosławieństwo od większego.

⁸ Ponadto tu biorą dziesięciny ludzie, którzy umierają, tam zaś ten, o którym zaświadczono, że żyje.

⁹ I jeśli tak można powiedzieć, także Lewi, który otrzymuje dziesięciny, dał dziesięcinę w Abrahamie.

¹⁰ Był bowiem jeszcze w lędźwiach swego ojca, gdy Melchizedek wyszedł mu na spotkanie.

¹¹ Gdyby więc doskonałość była osiągalna przez kapłaństwo lewickie¹ – gdyż lud otrzymał prawo oparte na nim – to jaka byłaby jeszcze potrzeba, aby pojawił się inny kapłan według porządku Melchizedeka, a nie był mianowany według porządku Aarona?

1. Hbr 8,7; Ga 2,21.

¹² A skoro zmienia się kapłaństwo, musi też nastąpić zmiana prawa.

¹³ Ten zaś, o którym się to mówi, należał do innego pokolenia, z którego nikt nie służył przy ołtarzu.

¹⁴ Wiadomo bowiem, że nasz Pan pochodził z pokolenia Judy¹, o którym to pokoleniu odnośnie kapłaństwa Mojżesz nic nie mówi.

1. Rdz 49,10; Jr 23,6; Mi 5,2.

¹⁵ Jest to jeszcze bardziej oczywiste, skoro na podobieństwo Melchizedeka pojawia się inny kapłan;

¹⁶ Który stał się nim nie według cielesnego przykazania prawa, ale według mocy niezniszczalnego życia.

¹⁷ Tak bowiem świadczy¹: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka.

1. Hbr 7,21; Ps 110,4.

¹⁸ Zostało więc zniesione poprzednie przykazanie z powodu jego słabości i nieużyteczności.

¹⁹ Prawo bowiem nie uczyniło niczego doskonałym¹, ale na jego miejsce została wprowadzona lepsza nadzieja, przez którą zbliżamy się do Boga.

1. Hbr 7,11; 9,9; Rz 3,20-21; 8,3; Ga 2,16; 3,24.

²⁰ A stało się to nie bez złożenia przysięgi.

²¹ Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgi, ten zaś na podstawie przysięgi tego, który powiedział do niego: Przysiągł Pan i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka;

²² O tyle też Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza¹.

1. Hbr 9,15-18; Mt 26,28; 1Kor 11,25; 2Kor 3,14.

²³ A wprawdzie tamtych kapłanów było wielu, gdyż śmierć nie pozwoliła im trwać na zawsze.

²⁴ Ten zaś, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające.

²⁵ Dlatego też całkowicie może zbawić¹ tych, którzy przez niego² przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi³.

1. Hbr 2,18; 1Tm 1,15; J 3,16-18; Rz 5,9; 1J 4,8; Iz 45,22.
2. J 14,6; Ef 2,18; 1Tm 2,5; 1J 2,1-2.
3. Rz 8,34.

²⁶ Takiego to przystało nam mieć najwyższego kapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników i wywyższonego ponad niebiosa;

²⁷ Który nie musi codziennie, jak tamci najwyżsi kapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, a potem za grzechy ludu. Uczynił to bowiem raz, ofiarując samego siebie¹.

1. Tt 2,14.

²⁸ Prawo bowiem ustanawiało najwyższymi kapłanami ludzi, którzy podlegają słabościom, słowo zaś przysięgi, która nastąpiła po prawie, ustanowiło Syna doskonałego na wieki.