Rozdział 6

¹ Dlatego zostawmy podstawowe nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego, co doskonałe, nie zakładając ponownie fundamentu, którym jest pokuta¹ od martwych uczynków² i wiara w Boga;

1. Dz 20,21; 26,20; 2Tm 2,25; 2P 3,9.
2. Hbr 9,14.

² Nauka o chrztach¹ i nakładaniu rąk², o zmartwychwstaniu umarłych³ i sądzie wiecznym⁴.

1. Mt 3,11; 20,22-23; 28,19; 1Kor 10,1-4.
2. Kpł 16,21; Mk 16,18; 1Tm 5,22.
3. Mt 22,31; Dz 24,15; 1Kor 15,22-23.
4. Rz 2,16; Jud 1,15; Obj 20,12.

³ I to uczynimy, jeśli Bóg pozwoli.

⁴ Niemożliwe jest bowiem, żeby tych, którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebieskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego¹;

1. Hbr 10,26; Pwt 1,19-26; Mt 12,45; J 15,6; 2P 2,20-22.

⁵ Zakosztowali też dobrego słowa Bożego i mocy przyszłego wieku;

⁶ A odpadli – ponownie odnowić ku pokucie¹, gdyż sami sobie znowu krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na hańbę.

1. Hbr 12,16-17.

⁷ Ziemia bowiem, która pije deszcz często na nią spadający i rodzi rośliny użyteczne dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga¹.

1. Ps 65,9-10.

⁸ Lecz ta, która wydaje ciernie i osty, jest odrzucona i bliska przekleństwa, a jej końcem jest spalenie¹.

1. Ml 4,1; Mt 3,10-12; J 15,6.

⁹ Ale chociaż tak mówimy, umiłowani, jesteśmy co do was przekonani o czymś lepszym i towarzyszącym zbawieniu.

¹⁰ Bóg bowiem nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć¹ o waszym dziele i trudzie miłości, którą okazaliście dla jego imienia, gdy służyliście świętym i nadal służycie.

1. Mt 10,42; Dz 10,31.

¹¹ Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość, żebyście mieli pełnię nadziei aż do końca;

¹² Abyście nie byli ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

¹³ Gdy bowiem Bóg dał obietnicę Abrahamowi, a nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł na siebie samego;

¹⁴ Mówiąc¹: Zaprawdę, błogosławiąc, błogosławić ci będę i rozmnażając, rozmnożę cię.

1. Rdz 22,16-17.

¹⁵ A ponieważ tak cierpliwie czekał, dostąpił spełnienia obietnicy.

¹⁶ Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a przysięga dla potwierdzenia jest zakończeniem wszystkich sporów między nimi.

¹⁷ Dlatego też Bóg, chcąc dobitniej okazać dziedzicom obietnicy¹ niezmienność swojego postanowienia², poręczył ją przysięgą;

1. Hbr 11,9; Rz 8,17; Ga 3,29; Jk 2,5.
2. wola

¹⁸ Abyśmy przez dwie niezmienne rzeczy, w których jest niemożliwe, aby Bóg kłamał¹, mieli silną pociechę, my, którzy uciekliśmy, by pochwycić się zaoferowanej nam nadziei;

1. Lb 23,19; 1Sm 15,29; Mt 24,35; Tt 1,2.

¹⁹ Którą mamy jako kotwicę duszy, bezpieczną i niewzruszoną, sięgającą poza zasłonę¹;

1. Kpł 16,15.

²⁰ Gdzie jako poprzednik¹ wszedł dla nas Jezus, stawszy się najwyższym kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka.

1. Hbr 4,14; J 14,2-3; Rz 8,34.