¹ En Jezus ging wederom naar de synagoge, en daar was een mensch die een stijve hand had.

² En zij letten op Hem of Hij op den sabbat hem zou genezen, opdat ze Hem mochten beschuldigen.

³ En Hij zeide tot den mensch die de stijve hand had: Sta op in het midden!

⁴ En Hij zeide tot hen: Is het geoorloofd op den sabbat goed te doen of kwaad te doen? een ziel te behouden of te dooden? — Maar zij zwegen stil.

⁵ En als Hij rondom hen aangezien had met toorn, te gelijk bedroefd over de verharding van hun harte, zeide Hij tot den mensch: Steek uw hand uit! — En hij stak ze uit en zijn hand was genezen.

⁶ En de fariseërs gingen uit en hielden terstond met de herodianen raad tegen Hem, hoe ze Hem ten val brengen zouden.

⁷ En Jezus vertrok met zijn discipelen naar de zee, en een groote menigte van Galilea en van Judea volgde Hem,

⁸ en van Jerusalem, en van Idumea, en van over den Jordaan, en van bij Tyrus en Sidon; een groote menigte, die gehoord had hoe groote dingen Hij deed, kwam tot Hem.

⁹ En Hij zeide tot zijn discipelen dat er een scheepken bij Hem moest blijven wegens de schare; opdat ze Hem niet zouden verdringen;

¹⁰ want velen genas Hij, zoodat al wie krankheden hadden, op Hem aandrongen, om Hem aan te raken.

¹¹ En de onzuivere geesten, als ze Hem zagen, vielen voor Hem neder, en schreeuwden, zeggende: Gij zijt de Zone Gods!

¹² En Hij gebood hun scherpelijk dat zij Hem niet openbaar zouden maken.

¹³ En Hij klom op een berg en riep tot zich die Hij zelf wilde, en zij kwamen tot Hem.

¹⁴ En Hij stelde er twaalf aan, om met Hem te zijn, en om die uit te zenden om te prediken,

¹⁵ en om macht te hebben de ziekten te genezen en om de booze geesten uit te werpen.

¹⁶ En Hij stelde deze twaalf aan, en gaf aan Simon den naam Petrus,

¹⁷ en Jakobus den zoon van Zebedeüs en Johannes den broeder van Jakobus, en Hij gaf hun den naam Boanerges, dat is: Zonen des donders;

¹⁸ en Andreas, en Filippus, en Bartholomeüs, en Mattheüs, en Thomas, en Jakobus den zoon van Alfeüs, en Thaddeüs, en Simon den Kananeër,

¹⁹ en Judas Iskariot, die Hem ook verraden heeft.

²⁰ En zij kwamen in huis, en wederom vergaderde een menigte, zoodat zij zelfs geen brood konden eten.

²¹ En als zijn familie dit gehoord had, kwamen zij om Hem te vatten, want zij zeiden dat Hij uitzinnig was.

²² En de schriftgeleerden, die van Jerusalem afgekomen waren, zeiden: Hij heeft Beëlzebul, en door den overste der booze geesten werpt Hij de booze geesten uit!

²³ En Hij riep hen tot zich en sprak in gelijkenissen tot hen: Hoe kan Satan den Satan uitwerpen?

²⁴ En als een koninkrijk tegen zich zelf verdeeld is, dan kan dat koninkrijk niet bestaan.

²⁵ En als een huisgezin tegen zich zelf verdeeld is, dan zal dat huisgezin niet kunnen bestaan.

²⁶ En als de Satan tegen zich zelven opstaat, dan is hij verdeeld en kan hij niet bestaan, maar heeft een einde.

²⁷ Doch niemand kan ingaan in het huis van een sterke en zijn huisraad rooven als hij niet eerst den sterke vastbindt; en dan zal hij zijn huis berooven.

²⁸ Voorwaar, Ik zeg ulieden: Al de zonden en de lasteringen, waarmede zij zullen gelasterd hebben, zullen aan de kinderen der menschen vergeven worden,

²⁹ maar zoo wie tegen den Heiligen Geest zal lasteren, — hij heeft geen vergiffenis in eeuwigheid, maar hij zal schuldig zijn aan een eeuwige zonde.

³⁰ Want zij zeiden: Hij heeft een onzuiveren geest!

³¹ En zijn moeder kwam, met zijn broeders, en buiten staande zonden zij tot Hem, en riepen Hem.

³² En er zat een menigte volks rondom Hem, en zij zeiden tot Hem: Zie, uw moeder en uw broeders daarbuiten zoeken U!

³³ En Hij antwoordde en zeide tot hen: Wie zijn mijn moeder of mijn broeders?;

³⁴ En rondom ziende, op degenen die om Hem heen zaten, zeide Hij: Ziet, mijn moeder en mijn broeders!

³⁵ Want al wie den wil van God doet, die is mijn broeder, en zuster, en moeder.