Rozdział 2

¹ Odrzucając więc wszelką złośliwość, wszelki podstęp i obłudę, zazdrość i wszelkie obmowy;

² Jak nowo narodzone niemowlęta¹ pragnijcie czystego mleka² słowa Bożego, abyście dzięki niemu rośli;

1. Mt 18,3; Mk 10,15; 1Kor 3,1; 14,20.
2. 1Kor 3,2; Hbr 5,12.

³ Jeśli tylko zakosztowaliście¹, że Pan jest dobry.

1. Ps 34,8; Hbr 6,5.

⁴ Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, ale przez Boga wybranego i drogocennego;

⁵ I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy¹ dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.

1. 1Kor 3,16; 6,19; 2Kor 6,16; Ef 2,20-22; Ga 2,9.

⁶ Dlatego mówi Pismo: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny¹, wybrany, drogocenny, a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

1. Iz 28,16; Rz 9,32-33; 1Kor 3,11; Ef 2,20.

⁷ Dla was więc, którzy wierzycie, jest on cenny, dla nieposłusznych zaś ten kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym;

⁸ Kamieniem potknięcia¹ i skałą² zgorszenia dla tych, którzy nie wierząc, potykają się o słowo, na co też są przeznaczeni.

1. Iz 8,14; 1Kor 1,23.
2. Wj 17,6; Pwt 32,31; Ps 62,2; 1Kor 10,4.

⁹ Lecz wy jesteście rodem wybranym¹, królewskim kapłaństwem², narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości;

1. 1P 1,2; Ps 33,12.
2. Iz 61,6; Obj 1,6.

¹⁰ Wy, którzy kiedyś nie byliście ludem, teraz jesteście ludem Bożym, wy, którzy kiedyś nie dostąpiliście miłosierdzia, teraz miłosierdzia dostąpiliście.

¹¹ Umiłowani, proszę was, abyście jak obcy i goście powstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy.

¹² Postępujcie wśród pogan nienagannie, aby ci, którzy oczerniają was jako złoczyńców, przypatrując się waszym dobrym uczynkom¹, chwalili Boga w dniu nawiedzenia.

1. Mt 5,16; Ef 2,10; 2Tm 3,17; Tt 2,14.

¹³ Bądźcie więc poddani każdej ludzkiej władzy¹ ze względu na Pana: czy to królowi jako najwyżej postawionemu;

1. Prz 24,21; Rz 13,1-7.

¹⁴ Czy to namiestnikom jako przez niego posłanym dla karania złoczyńców i udzielania pochwały tym, którzy dobrze czynią.

¹⁵ Taka bowiem jest wola Boga¹, abyście dobrze czyniąc, zamknęli usta niewiedzy głupich ludzi;

1. 1P 4,2; Ef 6,6; 1Tes 4,3.

¹⁶ Jak ludzie wolni, ale nie jak ci, którzy używają wolności jako zasłony dla zła, lecz jak słudzy Boga.

¹⁷ Wszystkich szanujcie, braci miłujcie, Boga się bójcie, króla czcijcie.

¹⁸ Słudzy, z całą bojaźnią bądźcie poddani panom¹, nie tylko dobrym i łagodnym, ale też przykrym.

1. Ef 6,5.

¹⁹ To bowiem podoba się Bogu, jeśli ktoś znosi smutki ze względu na sumienie¹ wobec Boga, cierpiąc niewinnie.

1. Dz 24,16; Rz 9,1; 1Tm 1,5.

²⁰ Bo cóż to za chwała, jeśli grzesząc, cierpliwie znosicie, choćby was i pięściami bito? Lecz jeśli dobrze czynicie i znosicie cierpienia, to podoba się Bogu¹.

1. 1P 3,14.

²¹ Do tego bowiem jesteście powołani, bo i Chrystus cierpiał za nas, zostawiając nam przykład, abyście szli w jego ślady¹;

1. Łk 14,26-27.

²² Który grzechu nie popełnił, a w jego ustach nie znaleziono podstępu¹;

1. Iz 53,9; Łk 23,47; Hbr 4,15; 1J 3,5.

²³ Który, gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem, gdy cierpiał, nie groził, ale powierzył sprawę temu, który sądzi sprawiedliwie.

²⁴ On nasze grzechy¹ na swoim ciele poniósł na drzewo², abyśmy obumarłszy grzechom, żyli dla sprawiedliwości; przez jego rany zostaliście uzdrowieni.

1. Iz 53,4-11; Mt 8,17; Hbr 9,28.
2. Ga 3,13.

²⁵ Byliście bowiem jak zbłąkane owce¹, lecz teraz nawróciliście się do Pasterza² i Biskupa³ waszych dusz.

1. Iz 53,6; Ez 34,6-19; Mt 9,36.
2. 1P 5,4; Ps 23,1; J 10,11; Hbr 13,20.
3. Hbr 3,1.